ismail yavaş pirene psikiyatri dal merkezi

Yarıyıl tatili, eksikleri tamamlamak için fırsat

2012-01-19T02:34:00.001+02:00

http://www.zaman.com.tr/haber.do?haberno=1231798&title=yariyil-tatili-eksikleri-tamamlamak-icin-firsat

Yarıyıl tatili ve ara karneler, çocuklarımızın ders başarısını tekrar gözden geçirme vebir durum değerlendirmesi yapma adına bize bir fırsat sunar. Tatil, aynı zaman-da bir toparlanma zamanıdır. Bu dönemde sonuç ne olursa olsun gevşememe-li, vazgeçmemeli, yılmamalı. Nerede hata yapıldığı ayrı ayrı değerlendirilmeli...-Yorucu bir yarı dönem sonrasında öğrenciler de, veliler de hem dinlenme hem de gelinen başarı seviyesini değerlendirme mevsimine gelmiş bulunuyor. Bu dönemde anne-baba olarak hem kendimizi hem çocuğumuzu anlamaya çalışır ve eksiklerimizi tamamlamaya gayret ederiz. Bu, bir "durum değerlendirme zamanı"dır. Birinci dönemde anne-babanın yoğun meşguliyetler içinde zamanını iyi yönetememesi ve çocuğunu bire bir dinlemeyi ihmal etmesi sonucunda kaçan fırsatı lehe çevirmenin tam zamanıdır. Anne-babalar, günlük hayatta daha çok işleriyle, hayat meşguliyetleriyle, eğlenceyle, kendi işleriyle uğraşırlar. Hatta çocuklarıyla ilgilenmek yerine aile içi ve dışı iletişim problemlerine daha çok zaman ayırırlar. Bu durumda ailelerinden yeterli desteği görmeyen çocuklar, ilgilerini arkadaşlarına, internete, cep telefonuna, boş şeylere yönlendirirler. Boşluk, kötülüklerin arkadaşıdır. Boşluk (boş zaman) çalışmanın zıddıdır. Boş zaman, gerçek insan olma yolunun yol kesenidir. Önce boşluktan kurtulmak, zamanı iyi değerlendirmek gereklidir.

Bazen çocuklarımızın karnesindeki başarısızlıklar anne-babaları kızdırır. Aslında kendilerine de ait olan hataların tümünü çocuklarına yüklerler. Şüphesiz ki her anne-baba, okulda çocuğunun başarılı olmasını ister. Çocuklarımızın karneleri, aslında anne-babaların da karneleridir. Bu yarıyıl tatili, aynı zamanda bir toparlanma zamanıdır. Bu dönemde sonuç ne olursa olsun gevşememeli, vazgeçmemeli, yılmamalı, tekrar yeniden bir kere daha başarı mücadelesindeki saflarımızı almalıyız. Bu dönemde anne-babalar ve çocuklar neler yapmalıdır:

1. Çocuğunuzun karnesi aynı zamanda anne-babaların da karnesidir. Çocuğunuza kızmayın. Kızacaksanız önce kendinize kızın. "Neden çocuğum böyle?" diye kendinizi eleştirin ki; güzel bir sonuca varabilesiniz.

2. Anne-babalar, çocukla olan iletişimi artırmalıdır. Çözüm eleştirmekten değil, yakınlaşmaktan geçer. Paylaşımcı bir iletişim kurun. Çocuğunuzla aranızı düzeltin. Ona, okumanın önemini anlatın. Birlikte geçirdiğiniz zamanı artırın.

3. Çocuğunuzun öğrenme güçlüğü, dikkat eksikliği, hiperaktivite bozukluğu, özel öğrenme güçlüğü, aile içi sorunlara bağlı mutsuzluk olabilir. Bu hastalıklar, kısmen veya tamamen tedavi edilebilecek problemlerdir. Bu tip bozukluklar başarıyı düşürür.

4. Çocuğun, öğretmeni ile iletişim sorunu ya da arkadaşlarıyla problemleri olabilir. Öğretmeninden istediği ilgi ve takdiri görmeyebilir. Dikkatli ebeveyn, çocuğunu dinleyerek bu gibi olumsuz sebeplerin olup olmadığını anlar ve öğretmenle etkin bir diyalog içinde bu tür sorunlar genelde kolaylıkla çözülebilir.

5. Arkadaşları ile sorunlar yaşayabilir. Arkadaşlık, okulda çocuğun uyumunu olumlu olumsuz etkileyen en önemli nedenlerdendir. Çocuğun okulda neler yaptığını gün sonunda dinleyin. İkinci dönem, çocuğunuzun okuluna en azından iki kere gidin.

6. Çocuğun kaygıları, geçirdiği korkular, üzücü olaylar kişiliğini olduğu kadar dikkat, ilgi ve öğrenmesini, dolayısıyla ders başarısını da etkiler. Küçük sorunlar anne-baba, aile desteği ile kolaylıkla aşılabilir. Aşırı stresli ortam, anne-baba geçimsizliği, anne-baba ayrılığı, boşanma, olumsuz anne-baba tutumları, kardeşlerle ve diğer aile üyeleri ile sorunlar da ders başarısızlığının en önemli nedenleri arasındadır.

7. Çocuklara bir hedef oluşturmalarında yardımcı olunmalıdır. Hayatta gayelerinin olması, derslere ilgisini ve başarısını artırır. Ebeveynler, okumaya ne kadar önem verdiklerini çocuklarına hissettirmelidirler.

Çocuklar nasıl tatil yapmalı? Çocukların, tatilin başlamasıyla birlikte önce dinlenmeleri gerektiğini vurgulayan Anadolu Sağlık Merkezi'nden Uzman Klinik Psikolog Sevil Usanmaz, ders tekrarı gerekiyorsa bunun okul açılmasına yakın dönemde başlatılmasının daha yararlı olacağını vurgulayarak, çocukların tatilin sadece dinlenmek ve eğlenmek için değil, hoş vakit geçirirken öğrenmeyi geliştirmek amaçlı kullanmalarını öneriyor. Satranç öğrenmek, fotoğraf çekmeyi öğrenmek, basket oynamak, bahçede olmak, kitapevi ya da markette çalışmak, basit ev işlerine yardımcı olmak, gibi hayatı öğrenme biçimi de okul eğitiminin iyileşmesinde önem taşıyor.

Aile Karnesi - 1

2012-01-18T23:59:00.000+02:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=2368

Aile Karnesi - 1

Yarı Yıl Tatili ve Ara Karnelerin Gölgesinde Çocuklarımızın Ders Başarısını Tekrar Gözden Geçirme

Okullar tatil oldu. Yorucu bir yarı dönem sonrasında öğrenciler de veliler de hem dinlenme hem de gelinen başarı seviyesini değerlendirme mevsimine gelmiş bulunuyor. Bu dönemde anne baba olarak hem kendimizi hem çocuğumuzu anlamaya çalışır ve eksiklerimizi tamamlamaya gayret ederiz. Bu bir “durum değerlendirme zamanı”dır. Birinci dönemde anne babanın yoğun meşguliyetler içinde zamanını iyi yönetememesi ve çocuğunu birebir dinlemeyi ihmal etmesi sonucunda kaçan fırsatı lehe çevirmenin tam zamanıdır. Anne babalar günlük hayatta daha çok işleriyle, hayat meşguliyetleriyle, eğlenceyle, kendi işleriyle uğraşırlar. Hatta çocuklarıyla ilgilenmek yerine aile içi ve dışı iletişim problemlerine daha çok zaman ayırırlar. Bu durumda ailelerinden yeterli desteği görmeyen çocuklar ilgilerini arkadaşlarına, internete, cep telefonuna, boş şeylere yönlendirirler. Boşluk mefistonun arkadaşıdır. Boşluk (boş zaman) çalışmanın zıddıdır. Boş zaman gerçek insan olma yolunun yol kesenidir. Önce boşluktan kurtulmak, zamanı iyi değerlendirmek gereklidir.

Ara karne döneminde herkes farklı tepkiler içerisinde olur. Bazen çocuklarımızın karnesindeki başarısızlıklar anne babaları kızdırır. Aslında kendilerine de ait olan hataların tümünü çocuklarına yüklerler. Eğitim öğretim bizim milletimiz için önemlidir. Şüphesiz ki her anne baba okulda çocuğunun başarılı olmasını ister. Özellikle bizim insanımız tahsile düşkündür, insanlarımız çocuklarının okumasını ister.

Çocuklarımızın karneleri aslında anne babaların da karneleridir. Bu yarı yıl tatili aynı zamanda bir toparlanma zamanıdır. Bu dönemde sonuç ne olursa olsun gevşememeli, vazgeçmemeli, yılmamalı, tekrar yeniden bir kere daha başarı mücadelesindeki saflarımızı almalıyız. Bu dönemde anne babalar ve çocuklar neler yapmalıdırlar:

1. Çocuğunuzun karnesi aynı zamanda anne babaların da karnesidir. Çocuğunuza kızmayın. Kızacaksanız önce kendinize kızın. Neden çocuğum böyle diye kendinizi eleştirin ki güzel bir sonuca varabilesiniz. Çocuğunuzu ve diğer insanları eleştirerek bir yere varamazsınız. Eleştirecekseniz kendinizi eleştirin ki bir çıkış yolu bulabilesiniz. Bu eleştiriyi de yapıcı yapın. Bir şeyleri değiştirmek isteyen insan önce kendinden başlamalıdır. Bundan sonra ne yapabiliriz diye düşünün. Yoksa yıkıcı eleştirilerin kimseye faydası yoktur.

2. Anne babalar çocukla olan iletişimi artırmalıdırlar. Çözüm eleştirmekten değil, yakınlaşmaktan geçer. Paylaşımcı bir iletişim kurun. Çocuğunuzla aranızı düzeltin. Ona okumanın önemini anlatın. Onunla aranızı düzeltin. Birlikte geçirdiğiniz zamanı artırın. Babalar çocuklarıyla daha çok ilgilensin. Yıkıcı eleştiriler yerine yapıcı iletişimi ön plana çıkarın. Çocuklar çoğunlukla gençliğin, ergenliğin ve çevrenin etkisiyle sağa sola dalarlar. Eğlenceyi, arkadaşlığı, cep telefonu ve internetle iletişimi ön planda tutarlar. Onlara okulun önemi anlatılmalıdır.

3. Çocuğunuzun öğrenme güçlüğü, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu, özel öğrenme güçlüğü, aile içi sorunlara bağlı mutsuzluk olabilir. Bu hastalıklar, kısmen veya tamamen tedavi edilebilecek problemlerdir Bu tip bozukluklar başarıyı düşürür. Bozukluk, çocuğun dikkat ve ilgisini olumsuz etkiler. Bu hastalıklar öğrenmeyi zorlaştırdığı için çocuğu derslerde soğutur. Önce hastalığın tespit edilip tedavi edilmesi önemlidir. Sağlıklı çocuk öğrenmekten zevk alır. ( Devamı Haftaya )

GENCECİK KIZIMIN TRAFİK KAZASINDA PARMAKLARI KOPTU - 2

2012-01-11T22:45:00.001+02:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=2349

Yeğeniniz çok büyük bir kaza geçirdi. Leğen kemiği de kırıldı. Kendisi “belki ölebilirdim hala” demişti size. Gerçekten ölebilirdi. Ama ölmedi. Bu da şükredilecek bir husustur. Olayın bir başka güzel yönüdür.

Bir bilge şair bu ve benzeri durumlar için ne güzel demektedir:

Hak şerleri hayr eyler

Arif onu seyreyler

Zannetme ki gayreyler

Mevla görelim neyler.Neylerse güzel eyler

Sen Hakk’a tevekkül kıl

Sabreyle ve razı ol

Tevfiz et (Yükünü O’ na devret) ve rahat bul

Mevla görelim neyler.Neylerse güzel eyler

Hakk’ın olacak işler

O hikmetini işler

Boşdur gam u teşvişler

Mevlâ görelim neyler.Neylerse güzel eyler

Hep işleri fayıkdır

Neylerse muvakıfdır

Birbirine layıkdır

Mevla görelim neyler.Neylerse güzel eyler

Dilden gamı dur eyle

Tefviz-i umur eyle

Rabbinle huzur eyle

Mevla görelim neyler.Neylerse güzel eyler

Sen adli zulüm sanma

Sabret sakın o sanma

Teslim ol oda yanma

Mevla görelim neyler.Neylerse güzel eyler

Deme şu niçin şöyle

Bak sonuna sabreyle

Yerincedir o öyle

Mevla görelim neyler.Neylerse güzel eyler

Naçar kalacak yerde

Derman eder ol derde

Nagah açar ol perde

Mevla görelim neyler.Neylerse güzel eyler

Geçmişle geri kalma

Hal ile dahi olma

Müstakbele hem dalma

Mevla görelim neyler.Neylerse güzel eyler

Vallah güzel etmiş

Tallah güzel etmiş

Billah güzel etmiş

Allah görelim netmiş.Netmişse güzel etmiş.

Evet. Dalgalı bir denizde yükünü elinde taşımaya çalışan bir adam eğer yükünü gemiye bırakır ve yükün üstüne oturup bir de çay içerse herhalde epeyi rahat eder. Yükünü taşımaya çalışsa dalgalı denizde belki yükü ile denizi boylayacak ve ölecek. Sonuçta O’ nun ne yaptığına bakarken güvenerek bakmakta fayda var. O ne yaparsa güzel yapar. Ama tabii biz insanız. Aciziz. Olayların arkasını göremiyoruz. Altında yatan dersleri hemen algılayamıyoruz. Bilemiyoruz ki kim bilir bizim için ne iyi ? Elbette kolay değil. Başına gelen acıyı bilir. Allah sabırlar versin. Ancak olayın olumlu yönlerine bakmakta da fayda var.

İnsanlara gelen büyük küçük sıkıntı ve dertler hatalarımızı siler. Adil olan hiçbir şeyi ihmal etmez. Artılar ve eksiler önemlidir. Birinin eksikliği, başkasının fazlalığı hep O’ nun bilgisi dahilindedir. Asla sizdeki gibi böyle büyük bir kaybı mükafatsız bırakmaz. Yaşanan dert, sıkıntı, kayıp beklenmedik bir hadise olmuş, ayağına batan diken olmuş fark etmez. En ufak bir diken bile evvelki yaşamımızdaki bir hatamızı silebilir. Hiçbir şey boşa gitmez. Sadece bu dünya için yaşanmaz. Gelecek dünyada da yaşanacak güzel şeyler var. Cennet te cehennem de bu dünyadan başlar.

GENCECİK KIZIMIN TRAFİK KAZASINDA PARMAKLARI KOPTU

2012-01-05T09:42:00.000+02:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=2336

Soru: Doktor bey ben halayım. Yeğenim üç gün önce trafik kazası geçirdi. Sol elinin dış üç parmağı koptu. Elinin bir kısmı ezildiği için dikilemedi. Şu anda eli sargılarda. Parmaklarının dikilemediğini bilmiyor. Nasıl söyleyeceğiz ? Yardım eder misiniz ? Yeğenim üniversite 3. sınıf öğrencisi. Yeğenim yaşamının baharında. Üstelik tek kız çocuğu. Karetede siyah kuşaktı ve anterenör olmak istiyordu. Eli duvarla kamyon arasında sıkıştı. Kazadan sonra kopan parmaklarını kendi eliyle toplamış. Gencecik kız. Nasıl anlatacağız parmaklarının dikilemediğini ? Doktorlar “dikersek kangren olur, elini daha üstten keseriz” dediler. Nasıl öğretmen olacağım diyor. “Ben karete hakemi olacaktım. Öğretmen olamayacağım.” diyor. Çaresiz kaldık. Yardım edin.

Cevap: İnsan dertlerle, musibetlerle, sıkıntılarla, cana, mala, ürünlere gelecek noksanlıklarla yaşamını sürdürecektir. Yaşam sürekli düz gitmez. İnişlerle ve çıkışlarla doludur. Her inişin bir çıkışı, her çıkışın bir inişi vardır. Sabredenler müjdeli sonuca varırlar. Yaşamımızda neyin iyi neyin kötü olduğunu bilemiyoruz. Kim bilir iyi zannettiğimiz şey bizim için kötü olabilir. Kötü zannettiğimiz şey bizim için iyi olabilir. İnsan kendine bir dert, sıkıntı geldiğinde "Biz O’ nunuz ve ancak O`na döneceğiz” deyince bir rahatlama olur. Böyle bir sıkıntıya uğrayan siz ve yeğeniniz sabır kalesini kullanmalıdır.

Yeğeniniz öğretmen olacak ve sağ elini kullanıyor. Öğretmenlik mesleği için sağ eli yeterli. Yaşadığı kayıp mesleğini yapmaya engel değil. Karete antrenörü olabilir mi bilmiyorum ama karete hakemi olabilir sanırım. Hakemlikte önemli olan spor sanatını bilmek ve yarışmaları iyi yönetmek. İyi yönetici bir hakem sevilir. Bunlar acınızı azaltacak önemli teselliler. İnsan başına gelen böyle bir sıkıntı ve kayıp için “Bana bu kayıbım için ücret ve bunun arkasından daha iyisini ver" derse Tanrı o sıkıntıyı alır ve mutlaka daha iyisini verir. Bizim “anladığımız iyi” ile bize “verilen iyi” farklı olabilir. Ama biz verilenin iyi olduğunu belki çok sonra anlarız. Olan bazı şeylerin güzelliğe bakan yönünü ilk anda anlamayabiliriz. Yıllar sonra geçmişe baktığımızda o olan sıkıntılı olayın güzelliklerini görebiliriz. Ama insan acelecidir. Her şeyin hikmete bakan yönünü hemen göremeyebilir.

Bilge biri dağa dua etmeye çıkacaktır. Onu seven bir adam benim için dua eder misin, hayvanların konuştuğu dili anlayayım der. Bilge, adamın dediğini yapar. Dağdan döndüğünde kendine gelen adama “duan kabul oldu” der. Adam koşarak çiftliğe gider. Bakar ki horozla köpek konuşuyor. Adam da onların konuşmalarını anlıyor. Çok sevinir. Merakla ne konuştuklarını dinlemeye başlar. Horoz ile köpek bir ekmeği paylaşamamışlar; horoz bir çırpıda lokmayı yutuvermiştir. Köpek kızar, söylenmeye başlar. “Neden benimle paylaşmadın?” diye. Kavga büyür. En sonunda horoz “merak etme. Yarın efendinin atı ölecek. Onun etinden sana da bir pay düşer. Bağırıp çağırma” der. Efendi bunu duyunca hemen atı pazara götürür ve satar. Ertesi gün bakar at gerçekten ölmüş. Sevinir. “Oh ! kar ettim.” der. Koşarak çiftliğe gelir. Horozla köpeğin kavgası kızışmıştır. Horoz köpekle başa çıkamayınca sakinleştirmek için “merak etme. Efendi nasıl anladı anlamadım. Ama yarın efendinin ineği ölecek. O zaman sana da bir pay düşer.” der. Efendi bunu duyar duymaz ineği pazara götürür ve satar. Ertesi gün inek ölünce efendi yine kar ettiim diye sevinir. Başka bir şey öğrenir miyim diye çiftliğe koşar. Horozla köpek iyice kapışmıştır. Horoz bu sefer de köpeğe “efendi ineğin öleceğini nerden anladı bilmiyorum ama bakalım yarın ne yapacak ? Yarın efendi ölecek. Onun helvasından sana mutlaka düşer.” der. Adam bunu duyunca paniğe kapılır ve koşturarak bilgeye gider. Ama bilge “bu sorunun için bir şey yapamam. Olsa olsa sana güzel bir ölüm için dua edebilirim.” der. At ölseydi, inek ölmeyecekti, inek ölseydi adam ölmeyecekti. Başımıza gelen şeyler kimi zaman aslında kötü değildir. Olacak daha kötü şeylerin önünde engeldir, bedeldir.

Yeğeniniz sağ elini % 100 fonksiyonel kullanabilmektedir. Sol elinin de başparmağını ve işaret parmağını rahatlıkla kullanabilecektir. Başparmak ve işaret parmağın bir elin en fonksiyonel parmaklarıdır. Dolayısı ile sol elini de büyük oranda kısmen kullanabilecektir. Bu da bir tesellidir. ( Devamı Haftaya )

Kadına Şiddet

2012-01-01T21:39:00.001+02:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=2303

Güçlü olanın güçsüz olana uyguladığı zulüme şiddet denir. Şiddetin çeşitleri vardır:

1. Fiziksel şiddet,

2. Ekonomik şiddet,

3. Psikolojik şiddet

4. Cinsel şiddet.

Zulüm içerikli şiddetin her türlüsü kınanmalıdır. Aslında şiddetin en fenası aile bireylerinin birbirlerine yaptıkları şiddettir. Aile bireylerinin birbirine yaptığı şiddet mefistonun en hoşuna gidenidir. Şiddetin öğrenilmesi aileden başlar. Maalesef şiddete uğrayan çocuk çoğunlukla büyüdüğünde de şiddet uygular. Şiddet uygulandığı mağdurlara göre de çeşitlere ayrılır:

Çocuğa uygulanan
1. Kadına uygulanan

2. Erkeğe uygulanan

3. Kendine uygulanan

4. Topluma uygulanan

5. Dünyaya uygulanan

İşlenmiş olan hataların en büyüğü kadına yalnızca erkeğe hizmet etmek için yaratılmış bir varlık gözüyle bakmaktır. Günümüzde ve geçmişte kadına hak ettiği değerin verilmediği bilinmektedir. Bazen kadına değer verme adına onu değersizleştirme de söz konusu olmuştur. Kimi uygulamalarda ona değer verme adına yapılanlarda onun hak ettiğini görmek mümkün değildir. Özgürlüğü kısıtlanarak değersizleştirilen de ve gene özgürlük verme adına değersizleştirilen de odur.

Kadına şiddet en çok iki kaynaktan gelir: Aileden ve toplumdan. İkisinin de ardında aslında kadını değersizleştirmekte fayda gören mefistonun oyunları vardır. Kadın değerini ancak güzel insani değerlerde bulur. Kadın annedir, haladır, teyzedir, kızımız, yeğenimiz, kardeşimizdir. O, insanların yarıdır. O, geleceğin anne ve babalarının yetiştiricisidir. O, babaanne, anneannedir. O, mukaddes ve kutsaldır.

O aşağılanmamalıdır. O ayaklar altına değil, başlar üzerine layıktir. Cennet bile onun ayaklarının altındadır. Bir toplum yükselecekse ve yücelecekse bu kadının yerinin ve makamının yüceltilmesinden geçer. Toplumların yükselmesi ailenin yükselmesiyle direk ilişkilidir. İnsani ve güzel değerlerin ailede yerini bulması toplumun da gelişmesini sağlar. Ahlaklı ailelerin omuzlarında büyük devletler doğar.

Erkekler, kendini kanıtlayamayınca kadının ve ailesinin üzerinde şiddet uygulayarak kendini kanıtlamaya çalışıyor. Oysa insanın kendini kanıtlayabileceği o kadar çok şey vardır ki. Örneğin kendini mesleği ile kanıtlayabilir. Mutlu evlilik kurarak kendini kanıtlayabilir. Mutlu evlilikte eşler kendini kanıtlayabilir. İnsanın egonun yüksek dağından inip, nefsinin tepelerini fethetmesi gereklidir. Fetih kadının ve çocuğun üzerinde şiddetle hegomanya kurmak değildir. Gerçek fetih insan nefsinin zümrüt tepelerini fethetmesidir. İçindeki iyilik ve kötülük savaşında iyinin kazanmasını sağlamaktır.

Mefisto: Şeytan, kötülük.

Nefisle Aşk Arasında İnsan

2011-12-18T12:24:00.004+02:00

Nefisle Aşk Arasında İnsan

Abdülgafur Neft ÇALALI

Düşünceliydi. Bu da neyin nesiydi? Nereden çıkmıştı şimdi bu? İzin verirse, onun girmesiyle her şey alt üst olabilirdi. Hâlbuki onun yapması gereken daha önemli işler vardı. Boşa harcayacak zamanı yoktu. Ne yapacağını şaşırmıştı. Kalb'e sormak istedi, bu gelen de neyin nesi diye. Bir de ne görsün, Kalb kendinden geçmiş. Kaptırmış kendisini yeni gelen 'düşmana'. Kalb kendini kaptırmakla kalmamış; parçalamış, yıpratmış kendisini. Akıl anladı, kalesinin bir burcunun yerle bir olduğunu. İşin ciddiyetini kavramıştı. Acil çare bulmalıydı. Gelenin çok sakıncalı biri olduğunu Kalb'in hâline bakınca daha iyi anlamıştı. Kalb'den âdeta eser kalmamıştı.

Akıl düşünceliydi. Bu meseleyi paylaşacağı, onu çıkmazdan kurtaracak birini arıyordu. Birden 'gözler'i hatırladı. Hemen içine bir ümit doldu. Çünkü gözler etrafı gözetleyen en iyi askerleriydi onun. Etrafta olan bitenleri, yeni gelenin kim ve nasıl bir güce sahip olduğunu en iyi onlardan öğrenebilirdi. Hiç zaman kaybetmeden onların yanına gitti. O kadar heyecanlanmıştı ki, hemen konuya girdi:

- Biraz önce bir yabancının kalemize yaklaştığını gördüm. Görünüşe göre o kadar da kuvvetli birisi değil. Ama Kalb'in yerle bir olduğunu görünce dehşete kapıldım. Bu kadar zayıf olmasına rağmen Kalb burcumuzu yıkmışlarsa, demek ki onda bizim anlayamadığımız bir güç var. Ben de işin hakikatini sizden öğrenmeye geldim. Nedir bu? Neden bu kadar tesirli? Neden böyle zamansız, habersiz, sinsice yaklaşıyor kalemize? Bundan nasıl korunabiliriz?

Akıl yüksek sesle ve hızlıca konuşurken bir şey fark etti. Gözlerden hiç ses çıkmıyordu. Sanki onu hiç dinlemiyorlardı. Akıl, sesini yükseltti:

- Ne oluyor böyle? Bu ne saygısızlık? Yoksa beni dinlemiyor musunuz?
Akıl, gözlere biraz daha yaklaştı. Bir de ne görsün. Gözler ağlamaktan karşı tarafı artık göremez olmuş. Hattâ aklın geldiğini bile görememişti. Akıl çok celâllendi. Yakalarından tutup ikisini de silkeledi. 'Sizi hainler. Bu ne gaflet böyle? Siz memleketi böyle mi koruyorsunuz? Düşman gelip içerimize kadar girmiş; ama siz burada uyuşuk uyuşuk oturuyorsunuz. Burnunuzun ucunu bile göremiyorsunuz.' diye bağırdı. Ama nafile. Onlarda hiç ses yoktu. Sürekli ağlıyor, ağlıyor ve gözyaşlarıyla yerle bir olmuş Kalb burcunu devamlı yıkıyorlardı (Ama tamir ettiklerini sanıyorlardı.) Akıl çıldıracağından korktu. Gözlerin her birine birer tokat vurup hemencecik oradan ayrıldı. Öfkesi daha da artmıştı. Düşmanın bilinmezliği ve acizliği içinde bu kadar kuvveti onu daha da çıldırtıyor ve korkutuyordu. Artık gözlerden de bir fayda gelmeyeceğini anlamıştı. Kimden yardım isteyeceğini kestiremez olmuştu. Yoksa Padişah'a çıkıp durumu arz etse miydi? Ama ne deyecekti? Düşmanın nasıl birisi olduğunu bile bilmiyordu? 'Efendim düşman öyle sinsi birisi ki burçlarımızı nasıl yıktığını, içimize kadar girip, size nasıl yaklaştığını bilmiyorum.' diyemezdi. En kısa zamanda ya düşmanı yenmeli, ya da yeterli bilgi toplayıp Padişah'ın yanına öyle çıkmalıydı. Düşünürken bir çözüm bulmuştu. Hiç zaman kaybetmeden işe koyulmalıydı. Memleketin en acımasız askeri olan Gazap'tan düşmanı bulup yok etmesini isteyecekti. Akıl, Gazap'ı iyi tanırdı. Çoğu zaman Akıl'ı bile dinlemeden harekete geçer düşmanla savaşırdı. Onu ancak Padişah durdurabilirdi. Evet, şimdi Gazap'ın zamanıydı. Hızlıca onun yanına koştu. Onun tehlikeli biri olduğunu da bildiği için ondan biraz uzak durup söze başladı:

- Asker nasılsın? Ne zamandan beri birbirimizi tanıyoruz? Senin ne kadar gözü pek olduğunu biliyorum. Şimdiye kadar kalemizi düşmana karşı en iyi koruyan sensin. Hoşuma gitmese bile, birçok zaman benden izinsiz harekete geçip savaşı başlattığın oldu. Ama sen de kabul ediyorsun ki, o savaşların çoğundan biz zararlı çıktık. Çünkü daha gelenin kim olduğunu, maksadının ne olduğunu anlamadan savaş açtın ve biz kaybettik. Bu sebepten de padişahtan azar işittiğin de oldu; ama bu defa durum farklı, asker. Durum ciddi. Düşman kalb ve göz burçlarımızı farklı yollarla saf dışı bıraktı. Ben bu yüzden onun nasıl birisi olduğunu bile bilmediğimden savaş stratejisini ayarlayamıyorum. Senden o eski günlerdeki gibi düşmanı tanımadan bile harekete geçmeni istiyorum. Sen savaşırken ben de zaman kazanır ve savaş taktiklerimizi geliştiririm. Bu savaşla ilgili bütün mesuliyet benimdir. Kaybedersek Padişah'a karşı ben sorumluyum. Ne dersin?

Gazap her zamankinden farklı olarak suskundu. Gözlerini sürekli bir noktaya dikiyor, belli ki kendini kontrol etmeye çalışıyordu.

- Efendim, sizin dediklerinizi anladım. Durumun ciddiyetinin farkındayım. Ama en son savaştan sonra Padişah beni yanına çağırdı. Bana dedi ki, oğlum, seni anlıyorum. Sen içindeki ateşi durduramıyorsun. Ama bu memlekette herkesin bir gayesi ve görevi vardır. Asıl gayemiz ise birdir. O'na ulaşmak. Senin bu memlekette durmanın sebebi, bu yolda engel çıkarmak değil, engelleri ortadan kaldırmaktır. O'na giden yoldan bizi alıkoyan şeylerle savaşmalısın. Ama bakıyorum ki, tam tersini yapıyorsun. Yakında önemli bir misafirimiz gelecek. Korkarım ki, ona da düşmanca davranırsın. Artık kendini toparla. Bundan sonra geri dönülmez, yanlışlar yapabilirsin. Aslında bunu neden yaptığını da biliyorum. İçimizdeki hain Nefis, seni aldatıyor. Dostumuzu düşman, düşmanı dost gösteriyor. Sen onun hilesinden sakın. Savaşırken Akıl'a mutlaka danış. O, daha iyi karar verir.

- İyi işte. Padişah'ımız da beni dinlemeni söylemiş.

- Hayır efendim. Sizin dediğinizi yapamam. Çünkü sizin vazifeniz karar vermek, seçmek, stratejiler hazırlamak. Bakıyorum ki, bunun hiçbirisini yapacak konumda değilsiniz şu ân. Onun için beni affedin.

Akıl Gazap'ın bu kadar soğukkanlı olmasına doğrusu şaşırmıştı. Ama yardım etmediği için de içten içe kızgındı. Oradan ağır adımlarla uzaklaşmak istedi. Ama aklına takılan soruyu sormak için geri döndü.

- Padişah'ımız Nefis'in hain olduğunu bildiği hâlde neden onu idam etmiyor?

- Efendim, ben sadece savaşmasını bilirim. Sorumu cevaplasa bile anlayamayacağım için hiç sormadım.

Akıl artık ne yapacağını şaşırmıştı. Cevaplayamadığı sorular gittikçe artıyordu. Cevaplayamadığı soru olunca işte onun çıldırdığı noktaydı. Böyle olunca hep yaptığı bir şey var idi. İhtiyar bir dost olan Hikmet'in yanına gidip onunla konuşmak. Hikmet, Akıl'a çözemeyeceği noktalarda yardımcı olur ve memleketin daha iyi idare edilmesine önemli bir katkıda bulunurdu. Ama onun bir özelliği vardı ki, sır vermezdi. Problemlere, hâdiselere çözümler sunar; ama çözümleri kapalı şekilde Akıl'a söylerdi. Hikmet, sanki bu memlekete O'nun bir lütfüydü. Akıl, düşünceleri etrafından dağıtıp aceleyle Hikmet'in yanına koştu. Hikmet odasında oturup Tefekkür denen arkadaşıyla konuşuyor ve kendisini daha da zenginleştirmeye çalışıyordu. Akıl, onları bir arada görünce çok sevindi. Ve hemen ikisinin de ellerinden öptü.
- Efendim,

- Haberimiz var, oğlum. Anlatmana gerek yok.

Akıl, Hikmet'in hâdiseyi biliyor olmasına sevindi. Meseleyi biliyorsa, çözümünü de çoktan bulmuştur belki de. Hiç zaman kaybetmeden sordu:

- Efendim peki tavsiyeniz nedir? Meçhul birisiyle nasıl savaşabiliriz? Ne kadar güçlü birisi? Hikmet, biraz daha suskunluğuna devam etti. Ama Akıl'daki fırtınaları gördüğünden konuşmaya başladı.

- Bak evlâdım, sen bu memleketin düşünce, strateji üretip memleketin zararlı şeylerden kaçınıp yararlı şeyleri almasına vesile olan birisin. Bunu yaparken elbette hâdiselerin perde arkasını düşünüyor, vereceğin kararın bizi ne kadar kârlı çıkaracağını hesaba katıyorsun. Ama bazen neyin hayırlı neyin de şer olduğunu bilemeyebilirsin. Tıpkı bu hâdiselerdeki gibi. Her şeyi anlamamız, bilmemiz bize zararlı olabiliyor. Çünkü bazı işlerin neticeye varmasından sonra, o işin hayırlı olduğunu anlayabiliyoruz. Sebep netice münasebeti her zamankinden farklı olabilir. Şer gibi görünen şeyden hayır, hayır gibi görünen şeyden şer doğabilir. Şimdi sen, karar verirken şer gibi görünen şeyden tabiî olarak, mesuliyetin gereği kaçman lâzım veya memleketi bu şeyden haberdar etmen için harekete geçmen lâzım. İşte bu neticesi hayra varacak -şer görünümlü hayrı- senin engellememen için bazı şeyleri bilmemen lâzım.

Efendim; ama benim kabiliyetimin farkındasınız. Ben hâdiselerin perde arkasını da sezebiliyorum.

- Hepimiz sınırlıyız. Bunu en iyi senin bilmen lâzım. Ben kardeşim Tefekkür'le her gün muhabbet edip kendimi geliştiriyorum. Sen de yaşadığın tecrübeler, zorluklarla gelişiyorsun.

- Efendim, sizin şimdi bu gelenle ilgili bir bilginiz yok mu?

- Var, ama sınırlı. Büyük yerden geldiğini biliyorum. Ve Padişah'ın misafiri olduğunu biliyorum, o kadar. Akıl neye uğradığını şaşırmıştı. Nasıl olurdu da kaleye bu kadar zarar veren birisinden Padişah'ın haberi olurdu. Hikmet'i tanımasaydı onun deli olacağını düşünürdü. Deli değildi; ama şaka yapabilirdi.

- Efendim şaka mı yapıyorsunuz?

- Cahillerden olmaktan O'na sığınırım.

Akıl hâdiseyi tam anlayamasa da Hikmet'e inanmıştı. Belli ki işin içinde bir iş vardı. Hikmet'in dediği gibi hiçbir şey göründüğü gibi değildi. Ama Padişah'ın neden ona haber vermediğini bir türlü anlayamamıştı. Yoksa güvenmemiş miydi? Durum belki de Hikmet'in dediği gibiydi. Ama meseleyi daha da iyi anlamak için galiba bir yolunu bulmuştu. Şehvet'le konuşacaktı. Şehvet, kalenin kapıcılarından biriydi. Günlük ihtiyaçların kaleye alınmasında o vazifeliydi. Ama o da en azından Gazap kadar tehlikeliydi. Birçok defa Aklı kandırarak kaleye lüzumsuz, hattâ zararlı şeyler almıştı. Akıl işi anlayınca artık geç kalmıştı. Bu sebepten de Padişah'tan azar işitmişti. Ama nedense ne Gazap'ı, ne de Şehvet'i Padişah azletmiyordu. Bunun sebebini akıl bir türlü anlayamıyordu. Hattâ kalede Vezirlik makamını tutan Nefs'in hain olduğunu anlamasına rağmen neden Padişah onu idam etmemişti, bunu bir türlü anlayamıyordu. Galiba şimdiye kadar kendine çok güvenmişti. Padişah da bunu pek önemsememiş, yapılması gerekenleri bizzat kendisi yapmıştı. Akıl, bu düşüncelerle kalenin kapısına doğru yaklaştı. Kapıyı aralayıp dışarı baktı. Dışarıda Şehvet'in köpeğinden başka kimse yoktu. Akıl, köpeğin hareketlerinden Şehvet'in içeride olduğunu ve birisini Padişah'a götürdüğünü anladı. Akıl, artık ne yapacağını, neye uğradığını bilmiyordu. Padişah bu kadar kötü, âsi birisine nasıl güvenirdi? Misafir bu kadar önemliyse onun karşılanması gerekmez miydi? Kötü şeyler düşünmeye başladı. Yoksa Padişah, ona güvenmiyor muydu? Yani Şehvet, ondan daha mı önemliydi Padişah'ın yanında? Ama Hikmet'in dediklerini hatırlayınca biraz sakinleşti. Belli ki onu aşan şeyler vardı. Bunu en kısa zaman da öğrenmeliydi. Çünkü soruları gittikçe artıyor ve arttıkça çıldıracağından korkuyordu. En iyisi Padişah'a gitmekti. Bütün soruların cevapları galiba ondaydı. Tabii ki Padişah'ı da aşan şeyler eğer yoksa...

İçinde endişe ve sorularla Padişah'ın köşküne girdi. Meselenin iç yüzünü öğrenecekti. Müsaade isteyip huzura girdi. Ama Padişah'ın yanında bir misafiri görünce şaşırdı. Acaba kaleye bu kadar zarar vererek içeri giren meçhul adam bu muydu? Görünüşe göre bunları yapacak bir kuvvete sahip biri değildi. Zayıf ve sakin birisine benziyordu. Ama bir sinsilik vardı onda. Bakışlarıyla aklı hiç bilmediği yerlere çekip götürebilecek kuvvete sahipti sanki. Akıl içeride misafir olduğu için bir şey demeden bekledi. Padişah misafirle çok yakından ilgileniyordu. Hiç kimseye yapmadığını yapmış, misafirle diz dize vererek oturmuştu. Padişah, Aklı görünce 'Hoş geldin!' dedi. Akıl bir şey demeden sakince baş eğdi. İçeride ondan başka kalenin diğer önde gelenleri de vardı. Nefis, Şehvet, Gazap ve diğerleri orada hazırdılar. Belli ki onları, Padişah çağırtmıştı. Padişah her zamanki gibi yüzü tebessümlü, bakışı ibret doluydu. Yüzünü misafire tutarak Akıl'a dedi:

- Bu bizim misafirimiz. Adı Aşk. Biz O'na ulaşana kadar bize kılavuzluk edecek. İnşallah uzun yolumuzu kısaltmaya, zorlu yılları kolaylaştırmaya vesile olacak. Bundan böyle hepimiz onun emrinde olacağız ve sen de onunla bir yerde çalışacaksın. Şimdiye kadar düşe kalka yol almaya çalıştık. Ama bundan sonra hiç kimsenin görevini ihmal etmesini veya aksatmasını istemiyorum. Senin görevin, Aşk bizi O'na ulaştırırken, Kutlu Elçi'nin yolundan uzaklaşmamamızı sağlamaktır. Çünkü Kutlu Nebi'nin izini takip edersek, işimiz daha kolay olur ve kazanma kuşağında kaybedenlerden olmayız. Aşk'a onun izinden gitmesine yardımcı olacaksın, rasyonel düşüncelerinle Aşk'ın hata ve sarhoşluklarından bizleri koruyacaksın.

Padişah konuştukça etraftakiler onu dikkatlice dinliyor ve önemli bir değişme olacağını anlıyorlardı. Hattâ kendilerinde de değişiklikler olduğunu hissediyorlardı. Padişah diğerlerine dönerek:

- Sizler de bundan sonra hayatınızda değişiklikler yapmak zorundasınız. Ey Şehvet! Aşkın bize gelişinde sen kuryelik yaptığın için öncelikle sana teşekkür ediyorum. Ama bundan sonra, bazen içine düştüğün yasaklara karşı dikkatli olman ve meşru dairedeki lezzetlerle yetinmen lâzım. Bu konuda sana Aşk'ın önemli yardımı dokunacaktır. Sen, artık alacağın lezzetin çok daha fazlasını O'na olan vuslat arzusuyla alacak ve direnmen gereken yerlerde, Aşk sana vuslatı hatırlatarak yardımcı olacak. Ey Gazap! Bundan sonra, sen artık sövene dilsiz, dövene elsiz olacaksın. Ne var ki sadece O'na karşı olan saygısızlıkta eskisinden daha çok kendini hissettireceksin. Sabretmen gereken yerlerde Aşk sana yardım edecek ve sen O'ndan ötürü gerekirse sabretmen için dilini ısırarak koparacak, ama O'nun için sabredeceksin. Ayrıntılarını sana Aşk anlatır. Ey Nefis! Senin ne olduğunu artık memleketimizde bilmeyen yok. Senin hain ve aşağılık duyguları sinesinde barındıran aceleci ve kör bir vezir olduğunu biliyoruz. Ama seni idam edemem. Çünkü bu yolda seninle birlikte devam etmem istendi. Sen olmazsan bizim de bu dünyada olmamızın bir mânâsı kalmıyor. Sen de artık bundan sonra Aşk'ın emri altındasın. Hainliği bırakıp, mertçe çalışacaksın, önündeki küçük lezzetler için değil, ebedî saadet için gayret göstereceksin.

Padişah yeni dönemde kimlerin nasıl çalışacağını anlatırken kaledekiler Aşk'ın gelişiyle çoktan değişmiştiler. Padişah'ın her dediğine 'başımız gözümüz üstüne' diyor ve duyduklarını hemen hayata geçiriyorlardı. Aşk'ın gelişiyle beden kalesinde Padişah (Ruh), artık daha rahat nefes alıyor ve raiyetiyle birlikte terakki ederek âhiret yurduna ehil hâle geliyordu.

Evdeki Hesap, Çarşıdaki Hesap

2011-12-14T23:26:00.001+02:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=2289

Dertlerimizi avutan akıl ve hikmettir.

Amerika’ da kadının biri bir adamla anlaşıyor. Evlenelim, 12 çocuk yapalım, onları yetiştirelim, iyi yetişmiş çocuklar kazandıralım topluma diyorlar. Bunun için kadın kendini eğitiyor. Birçok kitaplar okuyor. Çocuk yetiştirme konusunda çok mahir bir hale geliyor. Ama kadın kısır çıkıyor. Bu sefer çok üzülüyor. Ne yapacağım çocuk ta yetiştiremeyeceğim. Bu kadar bilgi ve kendimi yetiştirme adına çabalarım boşa gidecek diyor. Ancak yaşamın bir cilvesi o bölgedeki yetimhaneye müdür oluyor. Binlerce çocuk yetiştiriyor. 12 çocuğa bedel binlerce çocuk istifade ediyor ondan.

Aynı şekilde geçmişteki bilge Van’ da dağdan düşerken “davam” deyince görünmez bir kuvvet tarafından bir mağaraya çekiliyor; düşmekten ve ölmekten kurtuluyor. O gün ölse daha sonra olan birçok güzel olay gerçekleşmeyecekti. Ama o bilge kişi birçok güzel, faydalı işlere vesile oluyor. Ölseydi yapacağı faydalı işlerin hiç biri olmazdı.

Tolstoy bir hikâyesinde şöyle bir olaydan bahseder. Varlıklı bir Rus, bir ayakkabıcıdan kendisine bir çift ayakkabı yapmasını ister. Bir müddet sonra gelir bakar ki ayakkabıcı kendisine terlik yapmış. Kızar da kızar ve mecburen terliği alır gider. Rus 2 gün sonra ölür. Cenazesine terlik giydirirler. O kültüre göre ölülere terlik giydirilirmiş. Meğerse adamın ayakkabıya değil, terliğe ihtiyacı varmış.

Yaşamda neyin ihtiyaç, neyin istek olduğunu bilemeyiz. Neyin bizim için gerekli, neyin gereksiz olduğunu bilemeyiz. Kim bilir hoşumuza gitmeyen bir şey bizim için daha iyidir. Kim bilir hoşumuza giden bir şey de bizim için iyi olmayabilir. Birçoğumuz neden, niçin, niye sorularını çok sorarız. Oysa iki adım öteyi bilememekteyiz. Kaderi tenkit ederiz. Sorarız:

Neden bu benim başıma geldi?

Neden ben?

Niçin böyle oldu?

Niye böyle oldu ki?

…………………………….

Bu ve benzeri sorular devam eder gider. Aslında bunlar mefistonun fısıltılarıdır. Niye bu benim başıma geldi diye tenkit edeceğimize, bu olayın benim başıma gelmesinin güzel ve faydalı sonuçları ne olabilir deyip olayın hikmeti araştırılmalıdır. İnsanların başına gelen sıkıntılarının birçoğunun sebebi “hikmetlerle dolu ders olarak gönderilen ana kitabı; güzel ve insani değerleri” unutmaktır.

Felaket ve başa gelen dert ve sıkıntıların bile altında yatan nice güzel şeyler vardır. Fark etmesini bilirseniz. Aslında olanla belki de en doğrusu olmuş olabilir.

Kadere rıza göstermek taşınmaz gibi görünen nice yükleri hafifletir. Her şey kesintisiz ve kontrol altındadır aslında. Sınırsız güç sahibi her şeyi gözetir ve kontrol altındadır. Sadece bizim kontrol etme isteğimiz, bilgisizliğimiz sorunları büyütür. İnsan haddini ve sınırını bilmelidir. O minicik gücümüzle zaten düzeltemeyeceğimiz şeylere müdahil olmak anlamsızdır. Teslimiyet başa çıkamayacağımız, değiştiremeyeceğimiz durumlarda rahatlatıcı ve akıllı bir yoldur. O minicik gücümüz gücümüzü gereği gibi kullandıktan sonraki Bir’ e bırakılmalıdır. Gereksiz müdahaleler kaosa neden olur. İyilik olsun zannıyla olaylara müdahale edenler kaosun parçası olurlar. Umursanmayan damla kadar hata dağlar kadar olur ve sahibini ezer.

İnsanlar Bir’ in muradına rağmen kendince planlar kurar. Âlemin çarkı hikmetle döner. Hikmeti okuyamayan kendi aklının dar hapishanesinde bocalar durur. Depresyon, anksiyete gibi nefis hastalıkları oluşur. Oysa bilse ki feleğin çarkları takdire göre kurulur.

Çocuklarda Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu

2011-12-02T02:36:00.000+02:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=2256

Çocuklar genellikle canlı, hareketli ve hayat doludurlar. Gün boyu oynar, koşar, zıplarlar. Yorulmak nedir bilmezler. Dışarıda oynadıkları yetmiyormuş gibi, evde de çok kere annelerini kızdıran koşmalı, atlamalı oyunlar oynarlar. Öyle ki, annelerin çoğunun zamanı çocuklara “Dur, otur, koşma, gürültü yapma, karıştırma...” demekle geçer.

Ancak kimi çocuklar vardır ki, bu olağan hareketliliğin çok ötesinde dikkati çekecek derecede aşın hareketlidir. Bu belirti, yürümeye başlamalarıyla birlikte göze çarpar ve giderek artar. Özellikle okul döneminde ve toplum içinde başkalarını rahatsız edici seviyelere varır. Uyarıları dinlemeden, durmak yorulmak bilmeden birbiri ardına hareket ederler. Oturması beklenen yerlerde oturmazlar. Sınıf öğretmenleri sık sık ayağa kalkmalarından, sağa sola sataşmalarından ve ona buna laf yetiştirmelerinden yakınabilir. İlkokulun her sınıfında böyle bir iki çocuk bulunur ve arkadaşları içinde kolayca fark edilirler. Bu çocuklar ödevlerini geçiştiriverirler. Savruk ve düzensizdirler. Yazıları bozuk ve yanlışlarla doludur. Misafirlikte yaramazlık yaparlar. Olmadık yerlerde koşturur, koltukların üzerinden atlar, dolaplara tırmanırlar. Boyundan büyük işlere kalkışır, dur durak bilmezler. Çabuk uyarılırlar. Çok hareketli oldukları için tehlikeyi hemen kavrayamayabilirler. Mesela balkondan aşağıya tehlikeli biçimde sarkabilir veya merdivenleri 3 - 4 basamak atlayarak inebilirler. Engellenmeye dayanamazlar. Küçük sebeplerle ağlamalar, tutturmalar, aşırı neşe belirtileri gösterebilirler. Konuşmalara aradan dalar; başkalarının sözlerini keserler. Sıralarını beklemede güçlük çekerler. Sabırsızdırlar. Boş vakitlerini sakin bir biçimde geçiremezler. Oyunları sıklıkla çok gürültülüdür. Genellikle çok fazla konuşurlar. Dikkat süreleri kısadır. Ebeveynlerinin zoruyla uzun bir süre derslerinin başında otursalar bile kalem, silgi ve kalemtıraşla oynarlar. Kendilerine bir şey anlatıldığında dinliyor gibi görünseler bile başka şeylerle ilgilenirler. Sık sık okul araç ve gereçlerini kaybedebilirler. Günlük işlerinde unutkandırlar. Mesela bakkala ekmek almaya gittiklerinde başka şeylerle ilgilenir, dalıp giderler ve vaktinden daha geç zamanda geri dönerler. Başladıkları işi çoğunlukla tamamlayamaz, yarıda bırakırlar. Maymun iştahlıdırlar.

Yukarıdaki satırlar biraz dikkatle okunduğunda, çoğumuzun aklına bir çocuğun ismi gelebilir. “Sanki bu bizim ......‘yı anlatıyor” veya “şu çocuk aynen böyle” diyebiliriz. Bu belirtiler, toplumda sık rastlanan “Dikkat Eksikliği, Aşırı Hareketlilik Bozukluğu” dediğimiz bir rahatsızlığın belirtileridir. Hemen şunu belirtmek gerekir ki, bu teşhisi koymak için yukarıda sayılan belirtilerin hepsinin bir çocukta mutlaka bulunması gerekmez. Ancak teşhisin mutlaka bir hekim tarafından konulması gereklidir.

ÜÇ ÖNEMLİ RİSK

Birinci risk, okuldaki başarısızlıktır. Bu çocuklar dikkat eksikliği sebebiyle, ilkokuldan başlayarak derslerinde başarısız olurlar ve eğitimlerinin temelleri zayıf atılmış olur. Bunlardan bazıları okumayı geç söker. Yazıları genellikle bozuk, defterleri düzensiz ve dağınıktır. Harf ve hece atlamaları mevcuttur. “b”, “p”, “d” harflerini karıştırabilirler. Bazı harfleri ters yazabilirler. Problemin sonucunu doğru bulup, sonucu yanlış yazabilirler. İkinci sınıfta çarpım tablosunu tam olarak ezberleyemeyebilirler.

Bu çocukları bekleyen ikinci risk, arkadaşlarıyla ve kardeşleriyle sağlıklı bir iletişim kuramamalarıdır. Beraberlikleri genellikle kısa sürelidir. Arkadaşlarına tükürür, sopayla dürter, saçını çeker vb. rahatsız edecek davranışlarda bulunabilirler. Arkadaşları tarafından itilip kakılabilirler veya arkadaşları onlardan köşe bucak kaçarlar. Gerek okuldaki başarısızlıkları, gerekse arkadaşlarıyla olan ilişkilerinde yaşadıkları problemler, kendilerine olan güvenlerinin ve saygılarının azalmasına sebep olur.

Bir başka risk de ebeveynlerin bu çocuklan yetiştirirken karşılaştıkları güçlüklerdir. Aşırı hareketli ve dikkati dağınık bir çocuğun eğitim ve öğretimi güçtür. Anne baba disiplini sağlamakta zorluk çeker.

AİLE FAKTÖRÜ

Bütün bunlarla beraber çeşitli aile problemleri de söz konusuysa, bu çocuklarda, ileride karşı gelme bozukluğunun, davranış bozukluğunun gelişme ihtimali daha da artmaktadır. Mesela babanın işi sebebiyle sık sık evinden ayrı kalmak zorunda olması ve annenin böyle zor bir çocuğun eğitiminde yalnız kalması bunlardan biridir. Aile içi geçimsizlikler, ciddi evlilik anlaşmazlıkları, anne babadan çocuğa farklı mesajların gitmesi, ebeveynlerin çocuklarının arasında ayrım yapmaları, babanın hissi uzaklığı, baba ve annede psikiyatriki bir bozukluğun bulunması, düşük sosyo-ekonomik seviye ve üvey ebeveyn yanında yaşama gibi faktörlerin varlığı bu çocuklarda davranış bozukluğu ihtimalini artırmaktadır. Başka bir deyişle, bu çocukların ailelerinde yukarıda sayılan risk faktörleri de bulunuyorsa, bunların iyice söz dinlemez, haylaz, asi, anneye babaya karşı gelen, sık sık kavga dövüş çıkaran, yalan söyleyen, para aşıran, eve geç vakitlerde gelen, evden- okuldan kaçan, toplumun kaidelerini tanımayan bir genç olma, yani davranış bozukluğunun gelişme riski artmaktadır.

Dikkat eksikliği ve aşırı hareketlilik bozukluğunun sebepleriyle ilgili birçok şey söylenmişse de, çok belirgin bir faktör bulunamamıştır. Ancak bu bozukluk, doğuştan, yaradılıştan gelen ve çok çeşitli dış faktörlerin tesirinde oluşmuş alışkanlıklar ve karakter özellikleriyle ortaya çıkmaktadır.

Bu çocuklar oldukça atak, canlı ve coşkuludurlar. Bu sebeple kolayca tehlikeli davranışlara girebilirler. Ancak bu özellikler iyi değerlendirildiğinde kimi durumlarda çok da yararlı olabilirler. Kim bilir geçmişte kalelerin burçlarına tırmanıp bayrakları oralarda dalgalandıran akıncılar, Kıbrıs savaşında tankları dağların zirvelerine çıkaran Mehmetçikler veya hiç çekinmeden Batı ülkelerinde ve Orta Asya’da önemli ticari yatırımlarda, eğitim ve öğretime yönelik girişimlerde bulunup başarılı olan müteşebbislerimiz belki de çocukluklarında aşırı hareketliydiler. Toplumda gördüğümüz başarılı birçok insan çocukluğunda aşırı hareketli olarak bilinmektedir. Demek ki, dikkat eksikliği ve aşırı hareketlilik bozukluğu olan bir çocuğun ileri yaşlardaki durumu farklı olabilmektedir ve bunu önceden kestirmek zordur. Neticeyi genellikle aile, yakın çevre, okul ve toplumla ilgili faktörler belirlemektedir. Bu çocuk ve gençleri genellikle üç farklı gelecek beklemektedir:

1. Aşırı hareketli çocukların bir kısmı yetişkinliklerinde birçok alanda normal davranış göstermektedir.

2. Bazılarında sosyal, hissi ve tepkisel problemler devam etmekte; ancak bunlar ciddi psikiyatrik problemler haline dönüşmemektedir.

3. Özellikle aile problemleri de olan ve kendileriyle yakından ilgilenilmeyenlerin bazılarında kişilik bozukluğu gibi problemler ortaya çıkmakta, bunlar suç işleyebilir hale gelmektedir.

NE YAPILMALI ?

Çocuklarında dikkat eksikliği ve aşırı hareketlilik bozukluğu olduğunu düşünen aileler, bu belirtileri duyunca hemen telaşa kapılmamalıdırlar.

Böyle bir çocuğu olan ailelerin yapabilecekleri nelerdir? Ailenin, çocuğun durumunu anlayıp uygun davranması veya konuyu bilen birinden danışmanlık alması kimi zaman yeterli olabilmektedir. Çocuğun ihtiyaçlarına yatkın, sevecen, biyolojik yaşına değil gelişim yaşına uygun kaideler koyup, disiplin uygulayan ve tutarlı bir aile çevresi, bu çocuklar için en yararlı ortamdır. Aşırı hoşgörü ve aşın disiplin ise uygun olmayan tutumlardır. Anne ve babaların tutumlarının bir olması, çocuklarına olan davranışlarında ayrı düşmemeleri, çocuklarım aşırı yaramaz diye itip kakmamaları, suç işlediğinde hemen dayak yolunu tercih etmemelerinin yanı sıra istenilen davranışları yaptığında da ödüllendirmelerle çocuklarını yönlendirmeye çalışmaları önemlidir. Anne babaların “Çocuğumun eğitimi için ne yapabilirim?”, “Nasıl topluma yararlı bir çocuk yetiştirebilirim?” sorularının cevaplarını devamlı aramaları ve çocuk yetiştirmeyle ilgili eğitim kitapları ve bilge insanların çocuklarla olan münasebetlerini konu eden eserleri okumaları ve gerektiğinde danışmanlık almaları gereklidir.

Dikkati dağınık bir çocuğa, bir saat sürekli ders çalıştırmanın gereği ve yararı yoktur. Böyle bir çocuğun ders çalışma programı kısa aralıklarla planlanmalıdır. Mesela 15-20 dakika ders, 10 dakika teneffüs şeklinde bir sistem uygulamak, bir saat dersin başında zorla tutmaktan daha yararlıdır. Ancak teneffüslerin uzamamasına da dikkat edilmelidir. Annesinin sözünü dinlemeyen bir çocuğa şiddetli dayak atmaktansa, merakla beklediği 20 dakikalık bir çizgi filmin ilk 3 dakikasını seyrettirmemek ve bunun sebeplerini anlayabileceği bir dille açıklamak ve çocuğun yanlışlarını görmesini sağlamak daha eğiticidir. Cezalar uzun ve bıktırıcı olmamalıdır. Anne babalar da tutarlı olmalı, kararlılıklarını göstermeli ve sözlerini yanar döner gibi değiştirmemelidirler. Çocuklarına “bir daha şöyle yaparsan ben de böyle yaparım” diyen bir anne, yapamayacağı bir şeyi söylememeli, daha önce uygulayacağını söylediği cezadan merhamet duygusuyla vazgeçmemeli, ufak ceza ve ödüllendirmelerle çocuğun davranışlarını yönlendirmelidir. Cezanın, öfke hissinin tatmini için değil, eğitim vermek gayesiyle uygulanması gerektiği unutulmamalıdır.

Aileler ve toplum, dikkat eksikliği ve aşırı hareketlilik bozukluğu gösteren bu çocukları ihmal etmemelidirler. Fıtratları gereği kötüye meyletme ihtimalleri bulunan, terbiye ve eğitimleri güç olan bu çocuk ve gençlerle, sabırla ve bilinçli olarak ilgilenilmeli ve gerekirse mutlaka profesyonel danışmanlık alınmalıdır. Kimi zaman, anne babaların çocuklarına olan yanlış tutumlarını değiştirmelerinin, yapıcı bir tutum ve anlayış içine girmelerinin ve onları anlamaya çalışmalarının problemi oldukça azaltabileceği ve bu çocukların emsallerinden daha başarılı hale gelebileceği de dikkate alınması gereken bir başka husustur.

İnsanı, yaratılış gayesini ve bu dünyadaki varlık sebebini bilen, insana bu anlayış doğrultusunda muamele eden, onu bütün problemleriyle kabul ederek yapıcı bir anlayışla kucaklayan örnek bir toplum olma dileğiyle...

Aç Sineni Açabildiğin Kadar Ummanlar Gibi Olsun

2011-09-23T11:56:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=2136

Kalbimizde herkes için bir sandalye olmalı. Örnek insan olmalıyız. Örnek insan, düşüncelerinde, davranışlarında, hareketlerinde örnek olmalıdır. Bunun için en başta kendimiz hayalı ve edepli olmalıyız. İyi değerlere sahip olmak önce bize, sonra diğerlerine faydalıdır. Güzel davranışlar ve verici olmak en üstün öğreti vesilesidir, yoludur. Zorlamadan öğretmek istiyorsanız samimi olmalı ve yaşamalıyız. Yaşamadan öğretemeyiz, inandırıcı olamayız. Sadece dilimizde kalır. Çevrede kalıcı etki oluşmaz.

Bir kitapta şöyle diyordu: "Savaşçı öğretmenler, anlatılması imkansız bir ruhsal meydan savaşının yalnız kahramanları, benim gözümde eşsiz bir cesaretin ve kararlılığın örnekleri olan sıra dışı kişilerdi; boyun eğmeksizin ısrarla kendilerini ele geçirme uğraşları sırasında göz kamaştıran çılgınlık ve coşkulu arayış içindeydiler; çoktan yitirilmiş bir meydan savaşını genellikle görkemli bir zafere çevirebilen ve eşsiz kahramanlıkların efsanevi önderleri olan bu savaşçı keşişler asla kimliklerini açıklamazlardı." Güzelliğin ve iyiliğin isimsiz savaşçıları, hakiki insanlar, örnek insanlar olmalıdırlar.

Güzelliğin kaynağı Evrensel Güzel' den gelir. O' nun dediğini uygulamaktan geçer. Güzellik güzelliği doğurur. Çocuklarımıza iyi örnek davranışlar ve sözler yaşatırsak onlar da iyi olur. Kim çocuklarının iyi ve güzel davranışlarını görmek istemez ki ? Hayatımızın bizden başka anlamları vardır: Başkaları. Önce yakınlarımızdan başlayarak diğer herkes.

Öğretmen, öğrencisine nasıl olunacağı konusunda örnek olur. Yaşanan güzel değerler, dünyayı değiştirmeye adaydır. Sadece kendimiz için değil tüm dünya için diğerlerini düşünmeliyiz. Başkalarını düşünüyorsanız önce kendiniz iyi düşünmeli, iyi hayal etmeli, iyi davranmalı iyi yaşamalıdır.

Sigara içen bir anne çocuğuna sigara içmemeyi nasıl öğretebilir ? Yalan söyleyen bir baba çocuğuna ne kadar yalan söylememeyi öğretebilir ki ? En iyisi gençlerde öğrenme hevesini ve sevgisini uyandırmaktır; yoksa onları kitap yüklü birer eşek yaparız. Sevgi zor kullanmadan her şeyi kendine çeker. Sevgi; tüm kötülükleri yok ederek sadece asil ve gerçek olanı bırakandır. Sevginin en asil ve en olumlu ifadesi, bilerek insanlara hizmet etmektir.

Örnekler tam manası ile, anlatılan mananın tıpkısı değildir; bir yaklaştırmadır; asıl anlatılmak istenen manaya bir kabuktur. Evrensel Güzel değerlere bir kabuk olmak ister misiniz ? O zaman ilk iş kendinizden başlayın. Bir şeyleri değiştirmek isteyen insan önce kendinden başlamalıdır.

Kolay gelsin …

Ruh sağlığımızı korumak için ne yapmalıyız ?

2011-09-03T01:49:00.000+03:00

http://www.trthaber.com/haber/saglik/ruh-sagligimizi-korumak-icin-neler-yapmaliyiz-7785.html

Uy(u)duk

2011-08-28T14:18:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=2092

Kişi ancak uyandıktan sonra, daha önce uyuyor olduğunu kavrıyor. Uykuda uyuduğunu çoğunlukla fark etmez insan. İhtiyarlar gençlik dönemlerini uykuda geçen yıllar olarak tanımlarlar. Yaşlılara göre gençler uykudadır. Gençlere göre yaşlılar uykudadır. Aslında uyku uyanıklık durumu bunların çok üstündedir. Asıl olan herkesin uyanması gerekliliğidir. Ne yazık ki uyanmadan uykuda olduğumuzu anlayamıyoruz. Uyandıktan sonra daha önce uykuda olduğumuzu idrak ediyoruz. Bir de tüm bir milletin ve tüm bir dünyanın uyuması var. Çok az bir insanın uyanmış olması var. Uyanan uyuyanları uyandırmak ister. Ya uyku çok derin, büyü çok keskinse… O zaman uyanma için daha sıkı çabalar gereklidir. Bugün dünyaca uyuyoruz. İnsanlar çevrelerinde olagelen olayları yorumlayamıyor. Her yeri mefistonun ele geçirdiği görmek için gerçekten uyanmak gerekiyor.

Narnia günlükleri filminde buzlar kraliçesi tüm Narnia halkını uyutmuştu. Ancak uyuyanlar uyanınca kötülük kraliçesinin oyunu bozuldu. Bu filmin birincisini izlemenizi öneririm. Eski bir film daha vardı. Dark City (Karanlık Şehir). Burada da karanlık bir şehirde tüm insanlar uyutuluyordu. Ta ki biri uyanana kadar. Matrix filmi de uyananların öyküsünü anlatır.

Uyanmaya başlayınca uyku mahmurluğu ile sakın bir daha dalmayın. Sımsıkı asılın uyanıklığa.

Uyanın, uyanın, uyanın…. Çünkü sizin uyanışınız bir şehrin, bir memleketin, tüm dünyanın ve herkesin kurtuluşu olacak….

Eyvallah

2011-08-27T01:40:00.000+03:00

http://www.sizinti.com.tr/konular/ayrinti/eyvallah-eylul-2011.html

Tahir TANER

"Bize ne ırs-ı peder ne servet ü ne câh kalmıştır.

Şuur-i hikmete karşı bir eyvallah kalmıştır."

Sultan Veled

Komşuları, Dilber Kadın'a yanıp kül olan evi ve bahçesi için "Geçmiş olsun!" derler. Bunu söylerken farklı bir üzüntü içindedirler; zîrâ bu nezâket âbidesi, fakirlerin hâmîsi kadıncağızın dünya mameleki adına her şeyi dakikalar içinde yanıp kül olmuştur. Üsküdar yokuşunu çıkan bu şefkat âbidesi kadın, kendisini derin bir teessürle teskin etmeye çalışan dostlarına bir mü'mine kadından beklenen cevabı verir. Kollarını Mevlevî dervişlerinin semâdan önceki hâlleri gibi boynuna çapraz hâle getirir ve gözlerini yukarıya çevirir ve Arnavut şivesiyle; "O (celle celâlühü) verdi. O (celle celâlühü) aldı. EYVALLAH!.." der. Bu hâdiseyi ekranlarda anlatan zât şunu da ilâve etmişti: "Seksen yıldır bu anlayışta insanlar yetiştiremedik."

Arapçada "Ey-v-Allah", yahut da onun kısaltılmışı "eyvah", "Evet, Allah'a yemin olsun ki" mânâlarına gelen bir kelime. Ancak bu kelime Türkçeye geçerken, mânâ kaymasına uğramış ve bazı yan mânâlar kazanmış. Kelimenin Türkçedeki mânâları, Arapçada bulunmamaktadır. Bu kelime Türkçemizde bir yönüyle derin bir iman ve teslimiyeti ifade eder. Eyvallah: Yunus Emre'mizin:

"Bu yol uzundur

Menzili çoktur

Geçidi yoktur

Derin sular var."

dediği, içinde mânevî yolculuğumuzu da yaşadığımız hayat denizinin dev dalgalarına karşı kurtarıcı bir limandır. "Eyvallah" bir kelimeden çok öte bir servet. "Eyvallah şuuru", mânevî yaralarımızı kuşatan bir tiryak, ruha gıda, cânâ şifâ bir tılsım...

İlk defa çocuğuyla psikologa giden bir arkadaşımın yaşadığı sıkıntıya şahit olmuş, yaşadığı sıkıntıları, tereddütleri âdeta onunla birlikte yaşamıştım. Oysa günümüzde özellikle çocukların ergenlik dönemlerinde bu tür danışmanlara ihtiyaçları neredeyse bir zaruret hâlini almış durumda. Gerçi insanın hayat yolunda şaşmaz kılavuzlara ihtiyacı belli bir dönemle sınırlı kalmıyor. Hayat gelişme dönemlerinden sonra daha ağır yüküyle bin bir türlü meşakkatiyle insanın omuzlarına yüklenirken, ruh bu ağır yük altında nefesleneceği, gücünü tazeleyeceği menfezler arıyor. Kur'ân'ı gönderen yüceler yücesi Yaratıcı; "İnsan başıboş bırakılacağını mı zannediyor?" âyetiyle insanın sınanacağını ve onun insan-ı kâmil olma yolunda İlâhî imtihanlardan geçeceğini anlatır. Mevlâna Hazretleri, insanın kemâl yolculuğunu, kazanda kıvama gelmesi için saatlerce kaynatılan nohut misâliyle açıklar. İnsan kendisine faydalı olması için bir yiyeceği nasıl sabırla, saatlerce pişiriyorsa, kendisi de yaşadığı sıkıntılarda isyan ve su-i edep dolu sözler yerine her hâle "eyvallah" edene kadar yolculuğuna devam edecek, her menzilde ayrı bir hikmet kapısından içeri girecektir. Üç defa iflâs edip tekrar başarılı olan bir iş adamı; en zor sağlık şartlarında dahi Yaratıcı'sına şükreden ve gülümsemesini hiç ihmal etmeyen, hayata tutunmuş çevresine faydalı insanlar; çok zor maddî şartlar içinde geçen yıllarında bir kere olsun şikâyet kapısını aralamayan, ağzından boş sözler dökülmeyen edep ve iman insanları... Bu insanların ruh haritasını İstanbul'umuzun mânevî mimarlarından Azîz Mahmud Hüdaî Hazretleri ne güzel çizer:

"Kim ki ezel dedi: 'belâ'

Andan ırak oldu belâ"

Ömrümüzü güzel görüp güzel düşünen ve hayatından maddî-mânevî lezzet alanlardan kılmak için, hayatın gayesini; bunun için de hayatı var eden Hayy-ı Kayyum'u bilmemiz, tanımamız gerekir. "Dünya hem bir imtihan meydanı hem de bir oyun ve oyalanmadır." Varlığı Var Eden'i bulanlar bu oyun ve oyalanmada "ne ırs-ı pederle ve ne de servet ü câhla" tatmin olurlar. Şuur u hikmetle gözleri açılanlar, bu oyuncaklara aldanmazlar;

"Ne mülk-i mal bana verse çarh memnunem

Ne mülk-i maldan âzâde etse mahzune."

der ve gözlerini rıza makamına dikerler.

Rıza makamına göz dikip Hak'tan gelen her hâdiseye "Kahrın da hoş lûtfun da hoş!" demek ve diğer ifadesiyle kadere "eyvallah" etmek herkese nasip olmuyor. Hattâ "Eyvallah makamı", Hak'tan gelenlere gönülden "eyvallah" etme, çok az insana nasip olan bir mânevî makamdır, meziyettir. Şâyet böyle olmasaydı, çağın hastalığı stres, asırlardır Müslüman olan bizim toplumumuzda da insanları bu kadar muzdarip etmeyecek, insanlar psikiyatristlerin kapılarında sıra beklemeyeceklerdi.

Evet, fıtratımızdan gelen sevme hissiyle var olan her şeyle kalbimiz alâkadar oluyor ve sevdiğimiz her varlığa bir ebedîlik, bir sonsuzluk tahayyülüyle bağlanıp kalıyoruz. Oysa hayat, bir rüya gibi, her şey fânî, bunun verdiği ıstırap bizi yakıp kavuruyor. Her lezzet sonunda bize fânîlik mührünü gösterirken elimiz her isteğimize de ulaşamıyor. Hayat rüyamız her zaman irademizin gayretlerimizin yönünde şekillenmiyor. Cüz'i iradesiyle küllî isteklerine elini uzatamayan insan ruhu, "of"larla dertlenmelerle ve bazen de kaderi tenkit eden boş sözlerle derdine dert katıyor. Bu durumumuzu ve bu zaafımızı asrın mânevî hastalıklarına imân televvünlü reçeteler sunan Bediüzzaman (ks) meâlen şöyle ifade ediyor:

"Aziz kardeşim bil ki! Nefis dâima ızdıraplar, acılar ve bunalımlar içinde evhamdan kurtulup tevekküle yanaşmıyor. Kaderin hükmüne râzı olmuyor. Hâlbuki güneşin doğuşu ve batışı belirli ve kesin olduğu gibi, insanın da bu dünyada doğumu ve ölümü ve geleceği, kader kalemi ile alnında yazılıdır. İsterse başını taşa vursun ki, o yazıları silsin; fakat başı kırılır, yazılara bir şey olmaz!.. Ve muhakkak bilsin ki: Gökyüzünün ve yeryüzünün dışına kaçıp kurtulamayan insan, her şeyin Yaratıcı'sının takdirine ve terbiyesine gönülden razı olmalıdır.

Evet, irademizin üstünde bir irade-i küllî olduğunu bilmeden ve O'nun her işinin ya bizatihî veya netice itibarıyla hayır olduğunu anlamadan geçen "eyvallah"tan uzak her hâlimiz, sonunda bize yeni dertlerin kapısını aralar... Mevzua başka bir açıdan bakıp soralım: Bu düşüncenin ötesinde insana "Kader diye bir şey yoktur, insan kendi kaderinin mimarıdır!" diye fısıldayan zihniyet ve anlayış dünden bugüne insanoğluna müspet mânâda ne vermiştir?

Günümüzün gelişmiş toplumlarında alkol ve uyuşturucunun yaygınlığı, intihar oranlarının yüksekliği, bu düşüncenin insanlığa hiçbir şey kazandırmadığını açıkça ortaya koyar. Elbette inançlarımız bize, boş bir tevekkülü, çalışmamayı ve sebepleri reddetmeyi öğretmiyor. Yaratıcı'nın İlâhî hikmeti gereği bizler, her dâim imtihana tâbi tutulacağımızı ve her istediğimizin her zaman olmayacağını da biliyoruz. O zaman, geçici dünya hayatı için gösterilen aşırı hırsın ve gayrimeşru arzularımızın esiri olmanın mânâsı ne! Madem bizi bizden çok seven, Vedud, Rahmân ve Rahîm olan bir Rabb'imiz var! Niçin "ah" ve "of"larla kaderin güzelliklerini ihatası dar irademizle çirkinliğe tebdil edelim.

Bu hususta Mesnevî-yi Nûrîye'de Üstâd meâlen şöyle der: "Aziz kardeşim bil ki, başkasının tarlasına giren koyun sürüsünü çevirtmek için çobanın attığı taşlara maruz kalan bir koyun, hâl diliyle: 'Biz çobanın emri altındayız. O bizden daha ziyâde faydamızı düşünür. Mâdem onun rızâsı yoktur, dönelim.' diye kendisi döner, sürü de döner. Ey nefis! Sen o koyundan fazla âsi ve sapkın değilsin. Kaderden sana atılan bir musîbet taşına marûz kaldığın zaman: 'Allah'tan geldik ve yine O'na döneceğiz.' de ve Rabb'ine dön, îmana gel, kederlenme. O seni senden daha ziyâde düşünür."

Yazımıza serlevha yaptığımız sözlerde Mevlâna'nın oğlu Sultan Veled: "Bana babamdan ne bir miras, ne bir mal ve ne de bir makam kaldı." derken aslında tam bir tevazu örneği sergilemektedir. Zîrâ kâinattaki hâdiselerin hikmetini fark ederek "Eyvallah" diyenler, paha biçilmez bir servete sahip olmuş demektir. Bu hazineyi, yani Allah'ı ve rızasını bulanlarınsa zaten ne servete ne makama ihtiyaçları vardır. "Eyvallah"a eren ne tükenmez bir hazine bulmuştur. Divan şairi Nefî'nin dediği gibi:

"Ne dünyadan safa bulduk ne ehlinden recâmız var

Ne dergâh-ı Huda'dan maada bir ilticamız var."

Bize de hayat, insanlık hâlleri ve kâinatta cereyan eden hâdiseler karşısında, "Tek hakiki dost ve tek melce sadece Allah ve Allah'tan gelen her şeye Eyvallah" demek düşer.

Uy(u)duk mu ?

2011-08-22T02:39:00.000+03:00

http://www.53habermerkezi.net/yazar_412_42_Uy(u)duk.html

Kişi ancak uyandıktan sonra, daha önce uyuyor olduğunu kavrıyor. Uykuda uyuduğunu çoğunlukla fark etmez insan. İhtiyarlar gençlik dönemlerini uykuda geçen yıllar olarak tanımlarlar. Yaşlılara göre gençler uykudadır. Gençlere göre yaşlılar uykudadır. Aslında uyku uyanıklık durumu bunların çok üstündedir. Asıl olan herkesin uyanması gerekliliğidir. Ne yazık ki uyanmadan uykuda olduğumuzu anlayamıyoruz. Uyandıktan sonra daha önce uykuda olduğumuzu idrak ediyoruz. Bir de tüm bir milletin ve tüm bir dünyanın uyuması var. Çok az bir insanın uyanmış olması var. Uyanan uyuyanları uyandırmak ister. Ya uyku çok derin, büyü çok keskinse… O zaman uyanma için daha sıkı çabalar gereklidir. Bugün dünyaca uyuyoruz. İnsanlar çevrelerinde olagelen olayları yorumlayamıyor. Her yeri mefistonun ele geçirdiği görmek için gerçekten uyanmak gerekiyor.

Narnia günlükleri filminde buzlar kraliçesi tüm Narnia halkını uyutmuştu. Ancak uyuyanlar uyanınca kötülük kraliçesinin oyunu bozuldu. Bu filmin birincisini izlemenizi öneririm. Eski bir film daha vardı. Dark City (Karanlık Şehir). Burada da karanlık bir şehirde tüm insanlar uyutuluyordu. Ta ki biri uyanana kadar. Matrix filmi de uyananların öyküsünü anlatır.

Uyanmaya başlayınca uyku mahmurluğu ile sakın bir daha dalmayın. Sımsıkı asılın uyanıklığa.

Uyanın, uyanın, uyanın…. Çünkü sizin uyanışınız bir şehrin, bir memleketin, tüm dünyanın ve herkesin kurtuluşu olacak….

Süheyb ve Hifa: Bir Aşk Hikayesi

2011-08-20T01:06:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=2072

Medine'nin kadınları hem güleryüzlü, hem de güzeldirler. Ancak Hifa Hatun başka güzeldir ve bambaşka gülümser. Öylesine sıcakkanlı ve öylesine samimidir ki kadınlar onu canları gibi severler. Oğlu, abisi, erkek kardeşi olanlar akraba olmaya kalkar, hatta bazıları beylerine ister ( O bölgede poligami kültürün bir parçasıdır). Onu ciddi ciddi sıkıştırır, araya hatırlıları koyup, izdivaç teklif ederler. Hifa Hatun'un methi hızla yayılır ve çoook uzaklara gider. Bırakın hekimleri, tüccarları, vezirler, sultanlar sıraya girer. Ancak o Necaşi gibi bir İmparatoru bile reddeder sadece ve sadece Allah'ın rızasını diler. Ama taliplerin ardı arkası kesilmez. Kimi ayaklarına halılar serer... Kimi eşiğine cevahirler döker... Yüz kızıl tüylü deveyi getirip kapısına bağlayanları mı sorarsınız, yoksa saray anahtarlarını önüne atanları mı? Hifa Hatun bütün bunlara dönüp bakmaz bile, Efendimizin huzuruna çıkıp "Ey Allah'ın Resûlü" der, "bana cennete götürecek bir şeyler öğretsene." Doğrusu o, Peygamber Efendimiz'in (sallallahu aleyhi ve sellem) 'gündüzleri oruç tut' ya da 'geceleri namaz kıl' gibi bir tavsiyede bulunacağını sanır ama Server-i Kâinat "Önce evlenmen lâzım" buyururlar "zira bununla dininin yarısını emniyete alırsın!" Hifa, büyük bir teslimiyetle boynunu büker ve "siz kimi münasip görürseniz ben ona razıyım" der. Mâlum, o sıradan bir hanım değildir ve onu nikahına alacak erkeğin de "özel" olması gerekir. Lâkin Resûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem) ne kimseye ümid verir, ne de kimsenin ümidini kırar. Her zamanki gibi basit Ve pratik bir çare bulur "yarın sabah mescide ilk gelenle evlen" buyururlar. Bu teklifi herkesin hoşuna gider, talipler erken kalkmak için tedbirler düşünür, kendilerince hazırlık yaparlar. Bu haberi elbette Hazret-i Suheyb de duyar ama dikkate almaz. Zira o fakir ve kimsesiz biridir. Evi yurdu yoktur ve karnını zor doyurur. Kah ağaç altlarına uzanır, kâh mescid gölgelerine kıvrılır. Uzun boyuna rağmen o kadar zayıftır ki, rüzgar sert esse ayaklarını yerden kaldırır. Ama bakın şu işe ki o gece Allahü teâlâ bütün sahabelere derin bir uyku verir, Hifa Hatun'un talipleri gözlerine çöken ağırlığa yenilirler. Resulullah Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) her zamanki gibi imsak sökerken mescide gelir ve büyük bir merakla talihli sahabeyi bekler. Nitekim mescidin eşiğinde bir gölge uzar ve Süheyb içeri girer. Resulullah Efendimiz namazdan sonra Hifa Hatunu çağırtıp neticeyi bildirir. Hazret-i Hifa büyük bir teslimiyetle kabul eder. Efendimiz güzel bir hutbe okur ve nikah akidlerini yaparlar. Sonra şanslı sahabeye döner "Ey Süheyb" buyururlar, "şimdi hanımına bir hediye al ve tut elinden evine götür. "Suheyb Radıyallahu anh ellerini çaresizlikle iki yana açar. "İyi ama" diye mırıldanır, "benim ne bir dirhem gümüşüm, ne de sığınacak evim var." Hifa Hatun kocasının boynunu büktürmez, ona içinde on bin dirhem gümüş olan süslü bir heybe gönderir ve "filanca yerdeki köşkümü sana hediye ettim" der. Alemlerin Efendisi çok hislenir onlara hayır dualar ederler. Süheyb, o gün Medine sokaklarında dolanır durur, akşama doğru utana sıkıla konağa sokulur. Kendisi için hazırlanan muhteşem sofradan ya bir, ya iki hurma alır ve "Ya Hifa" der, "biliyorum sen benim için bulunmaz bir nimetsin, ben ise senin için sadece mihnetim. Ben şükretsem gerek, sen sabretsen gerek. İster misin şu geceyi taat ve ibadetle geçirelim zira Efendimiz (Sallallahü aleyhi ve sellem) "Cennette yüksek bir çardak vardır. Orada yalnız şükredenlerle sabredenler otururlar." Buyurdular ve öyle de yaparlar. Seccadelerini gözyaşları ile ıslatır, kalplerini zikr ile aydınlatırlar. Cebrail Aleyhisselam olup biteni Resulullah Efendimize anlatır ve onları Allahü teâlânın cenneti ve cemaliyle müjdeler. Ertesi sabah, namazdan sonra Efendimiz Suheyb'i yanlarına oturtur "Ey Süheyb" buyururlar "geceki halini sen mi anlatırsın ben mi anlatayım?" Süheyb gözlerini kucağına indirir, zor duyulan bir sesle "Allahın Resulü en iyisini bilir" cevabını verir. Efendimiz onlara "ne mutlu size" gibilerinden bakar, "İkiniz de cennetliksiniz" buyururlar, "... ve Allahü teâlâyı göreceksiniz!" Süheyb derhal secdeye kapanır ve "Ya Rabbi!" diye yalvarır, "Sen ki beni mağfiret ettin, günahlara bulaşmadan canımı al!" Allahü teâlâ bu yanık duayı kabul eder, Suheyb, secdede kalakalır. Mescidde bulunanlar ağlamaklı olurlar. Resulullah Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) "Size daha şaşılacak bir şey söyliyeyim mi? Şu anda Hifa Hatun da ruhunu Hakka teslim etti" buyururlar. Namazlarını, yüzü suyu hürmetine yaratıldığımız o yüce Server kıldırır. İkisini yanyana toprağa bırakırlar. Baş uçlarına küçük bir tahta çakar. Birine "şükredenlerden Suheyb" yazarlar, öbürüne "sabredenlerden Hifa!"

Birbirine aşık karı kocalardan oluşan ailelerle dolu bir milletten daha büyük bir güç yoktur.

Farklı Yollar Denenmeli

2011-08-16T02:38:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=2051

İnsan yaratılışı gereği hata yapmaya açıktır. İnsanın kelime manası “hata” dır. Diğer yandan insanların saplandıkları farklı bir anlayış ta “aynı şeyleri yapıyorken farklı sonuçların gelmesini bekleme yanlışlığıdır.” Bazı ebeveynler polikliniğe gelip çocuklarının değişmesini istediklerini belirtmektedirler. Oysa ki çocuğun davranışı anne babanın davranışının sonucunda meydana gelmektedir. Başka bir deyişle çocuğun düzelmesi anne babanın düzelmesine bağlıdır. Bu aileye anlatılır. Ancak genellikle anne babalar tutumlarının hemen değiştiremez. Sonra da çocuğum düzelmedi diye gelir. Tabii ki düzelmez. Bunu bir örnekle açıklayalım. Mesela bir çocuk okula gitmek istememektedir. Çünkü okuldan korkmakta, arkadaş ilişkilerine girmekten çekinmekte, öğretmenden kötü bir söz duyacağı endişesi taşımaktadır. Bunun altında yatan asıl neden anne babanın çocuğu el bebek gül bebek yetiştirmesidir. Sürekli koruyucu kollayıcı yetiştirme tarzı çocukların dış dünyaya adaptasyonlarını zorlaştırmaktadır. En ufak bir engelle karşılaşan çocuk okula gitmek istememekte, anne ve babasının sıcak kucağına dönmek istemektedir. Böyle bir çocuk sabah okula gitme zamanı mızmızlanmakta, karnı ağrımakta, hatta kusmaktadır. Buna “çocuklarda ayrılık kaygısı bozukluğu” denmektedir. Bu durum aslında çocuktan değil anne baba tutumlarından ileri gelmektedir. Anne babanın koruyucu, kollayıcı yaklaşım tarzını bırakmaları, evde de disiplini oluşturmaları, yerine göre evde de ceza vermeleri yani eğitimin içine biraz daha fazla kararlılık, tutarlılık, disiplin katmaları gereklidir. Şimdi anne baba davranışlarını düzeltmeyip eski tarzlarında devam ederlerse ne olur ? Tabii ki değişen bir şey olmaz. Çocuk aynı şikayetle yaşamaya devam eder. Demek ki çocuğun değişmesi için anne babanın değişmesi gereklidir.

İlk önce ne yapmak gerekli peki ? Bunun cevabı: Hemen harekete geçilmeli. Sorun ne olursa olsun düzeltmek için ilk adımı atmak gereklidir. Kervan yolda dizilir. İlk olarak ayağa kalkalım ve neler yapabileceğimizi çok hızlı gözden geçirelim. Acele etmeden ilk adımı atalım. Çünkü acele gecikmedir. Binlerce mil sürecek bir yolculuk bile tek bir adımla başlamak zorundadır. Sorunu çözemiyorsanız bilgelere danışın. Dünyanıza başkalarının girmesine engel olursanız yalnız kalırsınız. Danışılan kişiler bilge insanlar olmalıdır.

Aynı konuyu bir başka örnekle ele alalım. Karı koca arasında bir sorun var ve kimse çözemiyor. Tabii ki herkes kendini haklı görüyor. Bu sorunun neticesinde evin hanımı kızdı ve anne baba evine döndü diyelim. Araya ayrılık girdi ve bu ayrılık uzadı. Eşler birbirine soğudu. Bir türlü barışılamıyor ve herkes konuyu bir başka ucundan tutuyor. Sonuç olarak eşlerin arası gittikçe açılıyor. Şimdi burada sorunun çözümü karı kocaya bağlı. Başkalarına değil. İkisi de soruna çözümsüzlük noktasında yaklaşırlarsa ya da eski olumsuz davranışlarına devam ederlerse, zaten dışarıdaki herkes de ayrılınması tarafındaysa bu iki kişinin tekrar bir araya gelmeleri zordur. Dikkatinizi çekerim burada çözüm herkesin kendisine bağlıdır. Kimse karşısındaki değiştiremez. Ancak kendisini değiştirerek karşısındakini değiştirebilir. Mesela gülümserseniz, gülümseme cevabı alırsınız. Somurtursanız, somurtma cevabı alırsınız. Kızgın yüz karşısında kendi yüzünü görür. Bir şeyleri değiştirmek için ferdin kendisinin harekete geçmesi gereklidir ve değişmesi gereken kendisidir. Herkes değişimin karşısındakinden, başkalarından gelmesini beklemektedir. Oysa değişmesi gereken kişinin kendisidir. Kendisi de bir değişime gitmiyorsa farklı bir sonuç beklemek imkansızdır.

İnsanlar genellikle nalıncı keseri gibi hep kendilerine yontuyorlar. Ego ve mefisto (şeytan) hep kendini haklı çıkartıyor. Bu da mefistonun farklı bir oyunu. Olayın hep kendine bakan yönlerini görüp, kendinin avukatı başkalarının yargıcı olunuyor. Oysa kendimizin yargıcı, başkalarının avukatı olmalıyız. Çözüm bundadır.

Duyulara ve Duygulara Hakimiyet

2011-08-10T02:19:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=2037

Gözlerinizi, Kulaklarınızı, Hayallerinizi, Hafızalarınızı, Düşüncelerinizi, Davranışlarınızı Kötülüklerden Koruyun

Yaşamımızı görkemli kılabilecek

üstünlükler içinizde gizli

olarak zaten var.

Gereksinmeniz onları,

ortaya

koyup kullanmanızı

önleyen engelleri

yok etmektir.

Fenalıklara ve kötülüklere götüren yolları tıkamak gereklidir. Sonucunda kötülüğe neden olabilecek fiillerden kaçınılmalıdır. Mesela, eşini aldatma, sonuçları büyük bir felaketle sonuçlanabilecek ailesel ve toplumsal büyük bir kötülüktür. Kendisine ait olmayana bakma; bu kötülüğe götüren bir sebep olduğu için sakınılması gereken bir davranıştır ve yılandan çıyandan kaçar gibi kaçınılmalıdır.

Bunun için büyük kitabımız “Zina etmeyin", "Yetim malı yemeyin" tavsiyesinde bulunurken "Zinaya yaklaşmayın", "Yetim malına yaklaşmayın" şeklinde seslenmekte ve neticede yanlışa ve kötüye götürebilecek atmosferden uzak durmayı önermektedir. Sadece kötüden değil, kötüye giden her türlü sebeplerden de kaçınmak gereklidir.

Evet, göz görür, kulak dinler, dil telaffuz eder; görülen, duyulan ve söylenen şeyler zihinde kurgulanır; hayal kurmak, hayalde canlandırmak zamanla niyet etmeye ve düşünceye dönüşür, o da gidip sıklıkla hatıra getirmeye ve bu düşüncede sabitleşmeye, kalıcı olmaya başlar ve davranışlarla bir kalıba dökülür, bir kılıfa girer.. ve sonra bu bir tarz ve düşünce alışkanlığı şeklini alır ve insanın iradî davranışlarına tesir eder; el tutar, ayak gider... Dolayısıyla, daha hayal durağında iken hatanın ve kötülüğün önü kesilmeli; onun daha sonraki basamaklara ulaşması önlenilmelidir. Kötülüğün önü düşünce ve davranışlardan önce alınmalıdır. Baştan niyete ve sonrasına ulaşmasına mani olunmalıdır. Mesela; başkasına ait olana imrenme önü alınabilecek ve iradeyle kaçınılabilecek bir tehlikedir. Biraz gayret etseniz bakmamaya katlanabilirsiniz. Gözünüze ilişen yanlış bir manzaradan sıyrılma, iradenizin belini bükebilecek kadar büyük bir yük değildir; gözünüzü kapamaya irade gücünüz yeter. Fakat, nazarlarınızı kötülükten ve hatalardan çevirmez, kendinizi o işe salar ve bir "bakma tiryakisi" olursanız artık geriye dönme olasılığınız azalır. Hele bir de gözünüzden zihninize akan manzaraları niyetlenmeye ve sonrası kalıcı niyetli olmaya başlarsınız; tarz ve düşünce alışkanlığını besler ve büyütürseniz doğruluk sahilinden ayrılmış sayılırsınız. Ondan sonra geriye dönmek çok daha büyük çaba ister. Bir şairin, "İsyan deryasına yelken açmışım, kenara çıkmaya koymuyor beni" dediği gibi, o kötülük deryası, dalgaları arasında sizi evirir çevirir ve kıyıya çıkmanıza izin vermez.

Tam kötülüğün eşiğinde ve uçurumun kenarında iken geri dönebilen ve büyük bir felaketten kurtulan yiğitler de yok değildir. Dünyanın dehşet verici tehlikelerinde iyiliğin gölgesine sığınarak korunacak olan yedi grup insan anlatılırken, böyle bir irade kahramanına da işaret edilmektedir. Zira namus ve haysiyetini korumada fevkalâde hassas ve şehevânî isteklerine karşı alabildiğine kararlı o babayiğit, güzellik ve servet sahibi bir kadının günaha davetini "Ben Allah'tan korkarım" çığlığıyla reddedebilmiş ve irade ile aşılamaz gibi görünen bir dağ gibi engeli aşabilmiştir. Evet, iffetli bir insanın ortaya koyduğu böyle bir kahramanlık herkese nasip olmaz. Bu haller, çok ender irade zaferleridir. Bu türlü durumlarda devrilmeme her insanın ulaşabileceği bir başarı değildir. Pek çokları o kaygan zeminlerde ayakta kalamaz ve yıkılır. Dolayısıyla, o dönülmesi çok zor noktaya gelmeden kötülüğün önünü almak gerekir. Kurdun başını, halkın koyunlarını paralamadan önce kesmek gerekir.

İnsan kötü şeyleri bilmediği, beceremediği için değil, canı istemediği için yapmamalıdır. Kötü ile dans edersen kötü değişmez, kötülük seni değiştirir. Kötülük her zaman dışarıdan gelmez. Çoğu zaman içeriden gelir. Yarım gramlık çınar ağacının tohumu, zamanla 1000 yıllık bir anıt, ulu ağaç olur. Hayallerimize ve düşüncelerimize hakim olmalı zihnimizi biz yönetmeliyiz. Ya zihnimiz bizi yönetir ya da biz zihnimizi yönetiriz. Kötülüğü besledik mi sadece kendi canımıza düşmanlık ederiz.

Zihninden pozitif düşünceler geçirmek negatif düşünceler geçirmek kadar kolaydır. Hayal ve düşüncelerimize hakim olalım.

Duyulara ve duygulara hakimiyet

2011-07-27T20:47:00.000+03:00

http://www.53habermerkezi.net/yazar_406_42_Duyulara-ve-duygulara-hakimiyet.html

Gözlerinizi, Kulaklarınızı, Hayallerinizi, Hafızalarınızı, Düşüncelerinizi, Davranışlarınızı Kötülüklerden Koruyun

Yaşamımızı görkemli kılabilecek üstünlükler içinizde gizli olarak zaten var. Gereksinmeniz onları, ortaya koyup kullanmanızı önleyen engelleri yok etmektir.

Fenalıklara ve kötülüklere götüren yolları tıkamak gereklidir. Sonucunda kötülüğe neden olabilecek fiillerden kaçınılmalıdır. Mesela, eşini aldatma, sonuçları büyük bir felaketle sonuçlanabilecek ailesel ve toplumsal büyük bir kötülüktür. Kendisine ait olmayana bakma; bu kötülüğe götüren bir sebep olduğu için sakınılması gereken bir davranıştır ve yılandan çıyandan kaçar gibi kaçınılmalıdır.

Bunun için büyük kitabımız “Zina etmeyin", "Yetim malı yemeyin" tavsiyesinde bulunurken "Zinaya yaklaşmayın", "Yetim malına yaklaşmayın" şeklinde seslenmekte ve neticede yanlışa ve kötüye götürebilecek atmosferden uzak durmayı önermektedir. Sadece kötüden değil, kötüye giden her türlü sebeplerden de kaçınmak gereklidir.

Evet, göz görür, kulak dinler, dil telaffuz eder; görülen, duyulan ve söylenen şeyler zihinde kurgulanır; hayal kurmak, hayalde canlandırmak zamanla niyet etmeye ve düşünceye dönüşür, o da gidip sıklıkla hatıra getirmeye ve bu düşüncede sabitleşmeye, kalıcı olmaya başlar ve davranışlarla bir kalıba dökülür, bir kılıfa girer.. ve sonra bu bir tarz ve düşünce alışkanlığı şeklini alır ve insanın iradî davranışlarına tesir eder; el tutar, ayak gider... Dolayısıyla, daha hayal durağında iken hatanın ve kötülüğün önü kesilmeli; onun daha sonraki basamaklara ulaşması önlenilmelidir. Kötülüğün önü düşünce ve davranışlardan önce alınmalıdır. Baştan niyete ve sonrasına ulaşmasına mani olunmalıdır. Mesela; başkasına ait olana imrenme önü alınabilecek ve iradeyle kaçınılabilecek bir tehlikedir. Biraz gayret etseniz bakmamaya katlanabilirsiniz. Gözünüze ilişen yanlış bir manzaradan sıyrılma, iradenizin belini bükebilecek kadar büyük bir yük değildir; gözünüzü kapamaya irade gücünüz yeter. Fakat, nazarlarınızı kötülükten ve hatalardan çevirmez, kendinizi o işe salar ve bir "bakma tiryakisi" olursanız artık geriye dönme olasılığınız azalır. Hele bir de gözünüzden zihninize akan manzaraları niyetlenmeye ve sonrası kalıcı niyetli olmaya başlarsınız; tarz ve düşünce alışkanlığını besler ve büyütürseniz doğruluk sahilinden ayrılmış sayılırsınız. Ondan sonra geriye dönmek çok daha büyük çaba ister. Bir şairin, "İsyan deryasına yelken açmışım, kenara çıkmaya koymuyor beni" dediği gibi, o kötülük deryası, dalgaları arasında sizi evirir çevirir ve kıyıya çıkmanıza izin vermez.

Tam kötülüğün eşiğinde ve uçurumun kenarında iken geri dönebilen ve büyük bir felaketten kurtulan yiğitler de yok değildir. Dünyanın dehşet verici tehlikelerinde iyiliğin gölgesine sığınarak korunacak olan yedi grup insan anlatılırken, böyle bir irade kahramanına da işaret edilmektedir. Zira namus ve haysiyetini korumada fevkalâde hassas ve şehevânî isteklerine karşı alabildiğine kararlı o babayiğit, güzellik ve servet sahibi bir kadının günaha davetini "Ben Allah'tan korkarım" çığlığıyla reddedebilmiş ve irade ile aşılamaz gibi görünen bir dağ gibi engeli aşabilmiştir. Evet, iffetli bir insanın ortaya koyduğu böyle bir kahramanlık herkese nasip olmaz. Bu haller, çok ender irade zaferleridir. Bu türlü durumlarda devrilmeme her insanın ulaşabileceği bir başarı değildir. Pek çokları o kaygan zeminlerde ayakta kalamaz ve yıkılır. Dolayısıyla, o dönülmesi çok zor noktaya gelmeden kötülüğün önünü almak gerekir. Kurdun başını, halkın koyunlarını paralamadan önce kesmek gerekir.

İnsan kötü şeyleri bilmediği, beceremediği için değil, canı istemediği için yapmamalıdır. Kötü ile dans edersen kötü değişmez, kötülük seni değiştirir. Kötülük her zaman dışarıdan gelmez. Çoğu zaman içeriden gelir. Yarım gramlık çınar ağacının tohumu, zamanla 1000 yıllık bir anıt, ulu ağaç olur. Hayallerimize ve düşüncelerimize hakim olmalı zihnimizi biz yönetmeliyiz. Ya zihnimiz bizi yönetir ya da biz zihnimizi yönetiriz. Kötülüğü besledik mi sadece kendi canımıza düşmanlık ederiz.

Zihninden pozitif düşünceler geçirmek negatif düşünceler geçirmek kadar kolaydır. Hayal ve düşüncelerimize hakim olalım.

Arı ve Sinek

2011-07-27T02:37:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=2019

Bir gurup arıyla sineği bir şişeye koyuyorlar. Şişenin taban tarafını ışığa doğru, açık olan ağız kısmını da karanlığa doğru yerleştiriyorlar. Arıların hepsi ışık olan tarafa doğru üşüşüyorlar. Ama şişenin tabanı cam ve onların da yabancısı olduğu bir madde olduğundan çıkmayı başaramıyorlar. Bu arada sinekler, şişenin ağzına doluşuyorlar ve karanlıkta dışarı çıkıp kayboluyorlar. Ağzı açık olan şişeden karanlık tarafa doğru tek bir arı bile gelmiyor. Camın önünde ışığa doğru çabalarına devam ediyorlar. İnsanın aklına hemen arıların akılsızca davrandıkları geliyor. Ancak biraz derinlemesine düşününce, karşımıza dikilen gerçek çok daha farklı. Çok basit gibi gelen bu deney oldukça düşündürücü.

Arıların ne kadar akıllı yaratıklar olduğunu hepimiz biliyoruz, sinekler ise malum. Arılardan korkarız bizi sokarlar diye ama sineklerden midemiz bulanır, uzak durmaya çalışırız. Evet, ışığa doğru yürüyenlerin önünde her zaman engeller olacaktır kuşkusuz. Onlar, engellere rağmen ışıktan vazgeçmeyenlerdir. Ne tür engel olursa olsun önlerinde, çabalarını sürdürenlerdir ve bu uğurda da gerektiğinde ölebilenlerdir. Yürek, azim, sevgi, ilkeler, dürüstlüktür bunu yaptıran. Kendine saygı, yasadığı topluma saygıdır.

Sinekler, karanlıkta sıvışan kaçaklardır, karanlığa yürüyenlerdir, karanlık düşüncelerdir. Şişenin ağzının karanlığa bakmasının onlarca hiç bir önemi yoktur. Sinsi, ilkesiz, yüreksiz, korkak varlıklardır. Sadece kendi yaşamları söz konusudur. Nerede yemek varsa, nerede rahat yaşayacaklarsa, nerede çok para kazanacaklarsa oraya giderler. Onlar için karanlık olması önemli değildir. Açık ağız karanlık sığınaklarıdır çünkü; izlerini rahatça kaybettirirler.

Arıyı kovalamak isterseniz savaşır, engellere aldırmaz. Amacı sadece ışığa ulaşmaktır. İğnesini sapladığında öleceğini bilerek savaşır ve değerleri için ölür. Ama sinekler kaçarlar. Sonra yılışık yılışık tekrar dönerler kovaladığınız yere. Her türlü pisliğe bulaşırlar, sonra da yiyeceklerinize, üstünüze, başınıza konarlar. Arılar yumurtalarını yalnızca kovanlarına bırakırlar. Oysa sinekler her yere yumurtlar, her yerde ürerler. Onlar için asıl amaç çoğalmak ve yayılmaktır

İçimde Geçmeyen Bir Sıkıntı Var

2011-07-09T03:13:00.001+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1973

Soru:

Rumuz: Sıkıntıdaki Abla Ece.

İlk evlendiğimizde kocamın ailesi bizimle kalıyordu. Kocam ailesini hep bana tercih etti. Bir keresinde beni boşamaya kalktı. Bana "ailem varsa sen varsın, yoksa sen yoksun" dedi. Onlar benim sevgimi kaybettiler. Kocamın ailesine soğuk duruyorum. Bence bunu hak ettiler. Ben kız yurdunda belletmenlik yapıyorum. Eşim dersanede öğretmen. Eskisi kadar güzel hizmet yapamıyorum. İnsanların mesuliyeti altında eziliyorum. Dergileri, kitapları eskisi kadar okuyamıyorum. Arkadaş toplantılarına devam problemim var. Sıkıntılıysam kimseye faydam olmuyor. Herkes te bizden bir şey bekliyor. İnsanlara bir şey verememenin sıkıntısını yaşıyorum. Bana söyleyeceğiniz bir öneriniz var mı ?

Cevap:

Hanımfendi, daralan gönül gönül değildir. Eğer gönlümüz daralıyorsa neden daralıyor diye düşünmemiz gerekir. Bizim kurtulmamız başkalarının kurtulmasına bağlıdır. Başkalarını kurtarırken aslında kendimiz de kurtulmuş oluruz. Boşluk şeytanın en büyük silahıdır. Boş vakit geçirmemek için elimizden gelen tüm gayreti göstermeliyiz. Bir iş bitince hiç zaman kaybetmeden hemen diğer bir işe başlamamız gereklidir. Ana Kitab' ın İnşirah Bölümünde inananların tavırlarından söz ederken bir iş bitince hemen bir başka işe koşarlar deniyor. O inanan insanların atların ayaklarından kıvılcımlar çıkar deniyor. Yaşamınızda hiçbir arada boşluk bırakmazsanız, daha şevkli olursunuz. Çünkü boşluk şeytanın silahıdır. Boşluk ataleti doğurur. Boş insanın içi gittikçe sıkılır. İnsan kendine doğru bir iş bulmalı ve araya hiç boşluk sokmamalıdır. Niyet te içeride canlı tutulmalıdır. Düşünce olarak ta boşluğa düşülmemelidir. Belki yatıyor olabilirsiniz. Ama kalbiniz uyumamalıdır. Bedeniniz bir iş üzerinde olabilir ama ruhunuzun da boşlukta kalmaması önemlidir. Bulunduğumuz yerin hakkını vermeliyiz. İçte çürüme varsa, bu görünürde dışta koca çınarlar devririr gibi gözükür. Mühim olan için sağlam tutulmasıdır. İnsan zaaflarını bilmek ve onları bir harmanda toplamamak durumundadır. İnsan insanlık yönlerini ortaya çıkaramazsa diğer yönleri yani kötü yönleri ortaya çıkar. Boşluk kötülük doğurur. Kendimizi kimi zaman zorla bile olsa güzel bir işe kanalize etmeliyiz. İnsan sıkılınca zorlansa da eğer çaba sarf ederse bir bakmışsınız sıkıntılı durumdan çıkar. İnsan iyi yönünü beslemezse kötü yönü beslenir ve kaybeden oluruz. Sıkıntıdaki hanımefendi kalk artık ayağa. Herkes seni bekliyor. Senin durman, milletin gerilemesi demektir. Her taraf karanlık. Tüm insanlık sıkıntıda. Bu yangını söndürecek kişinin yangını söndürürken orasının burasının yanması olacaktır. Bu onu yangınla mücadelede duraksatmamalı. Büyük şair "Genç Adam" şiirinde günümüzü ne kadar güzel anlatıyor dinleyelim:

Genç adam! Düşün bir yığın dertdi ki asırlık..

Sarmış cemiyeti onulmaz pek çok hastalık.

Milletin heryanı ayrı bir illetle ma'lûl;

Beyinler sarsık, kalbler baygın, devâsı meçhûl..

Meydanlar inliyor; gâyesiz kalabalıklar..

Ve insanlar tıpkı "akvaryumdaki balıklar:"

Şaşkınlıkla gidip kâh sağa tos, kâh sola tos..

Böyle bir topluluk içinde idrâka paydos!

Bunca fezâyîle cemiyet yaşar mı? Heyhât!

Göz görmez, kulak sağır, "kapkaranlık hissiyât.."

Şehirler çirkef oldu, sokaklar zift kanalı;

Gençler serâzât, herşey hürriyet payandalı...

Hayâ yırtılıp gitmiş, iffet ayak altında,

Yalan som altın, aldatma sultanlık tahtında...

Kurt gövdenin içinde yapraklar bir bir solmuş,

Millî ruh derbeder ve millet dâğidâr olmuş...

Genç adam; bu bâdirenin bahâdırı sensin!

Yıllardır, hayâllerde, düşlerde beklenensin...

Doğrul! Kendine gel! Bak tan yeri ağarıyor

Ve ışıklar karanlık ordusunu boğuyor.

Hiç durma koş tulumban elinde dört bir yana!

Göğüsle alevleri bu bir vazife sana!

Yırtılsın bütün zulmetler, belli olsun akyol...

Gel, İslâm emânetin dönmez da'vâcısı ol!

Sensin asırlardan beri beklenen kahraman,

Gel ki, artık dizlerimizde kalmadı derman..!

***

Beklenen sizsiniz hanımefendi. Aranan sizsiniz. Herkes birisini bekliyor. Oysa birini beklemektense beklenen kişi benim demeli ve harekete geçmeli.

Okyanus

2011-07-05T01:15:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1958

Okyanus Büyük Olduğu İçin En Aşağıdadır

Kaynaklarından fışkırırken zayıf olan sular, daha sonra, yavaş yavaş karşılaştığı öteki ırmaklar kadar güçlenir. Nice güzel işler ufacık bir damla ile başlamıştır. Yağmurda camı seyrettiniz mi hiç? Bir damla yavaş yavaş süzülür tek başına. O sırada bir başka damla da süzülmektedir. Yerçekimine itiraz etmeden. Sonra iki damla birleşir. Gittikçe hızları artar diğer damlaların katılmasıyla. Artık hızları iyice artmıştır. Camın sınırlarını geçerken yerdeki bir su birikintisine, oradan bir akıntıyla bir dereye, oradan akarsuya oradan denize ve sonunda okyanusa ulaşır damla. Bu damlanın öyküsüdür. Damlanın güçlenme öyküdür. Bu. O artık bir okyanus kadardır. Damlayı okyanustan ayırabilir misiniz? Bu aslında insanın öyküsüdür. İnsanın ve insanlığın öyküsü. Sırrın öyküsü.

OKYANUS YÜREKLİ

Su, kendine sırdaş arıyordu.

Önce buluta verdi sırrını.

Ağır geldi sır buluta.

Sağanak sağanak döktü suyun, tüm sırlarını.

Sonra göle gitti su. Ona anlattı derdini.

Bu arada bulut suyun sırrını;

Yağmur yapıp,

Dolu yapıp,

Kar yapıp savurduğu için,

Zaman zaman taşıyordu göl

Ve suyun sırrı iyice açığa çıkıyordu.

Sonra nehre verdi su sırrını.

Nehir aldı suyun sırrını çekti gitti.

Dereye verdi.

Dere biraz daha yavaş olsa da nehirden,

O da götürdü suyun sırrını bir başka bilinmeze…

Çağlayanlar,

Şelaleler,

Akarsular…

Hepsi kayboluyordu bir anda.

Sonra bir gün su takip etti dereyi.

Dereyi okyanusa kavuşunca fark etti su,

Bütün sırlarının

Akarsularla,

Çağlayanlarla,

Irmaklarla…

Okyanusa taşındığını.

Karar verdi su.

Sırrını okyanusa verecekti.

Öyle de yaptı zaten.

Tüm sırlarını okyanusa verdi.

Artık suyun sırrını okyanustan başkası bilmiyordu.

Ne taştı okyanus, ne bir başkasına taşıdı suyun sırrını, ne de kurudu.

Geçen karşılaştık suyla.

Bir bardaktaydı.

Suskundu.

Çok uğraştım.

Konuşturamadım.

Ben tam giderken “Dur’’ dedi su.

Durdum!

“Okyanus yürekli dostlar bulmadan sakın konuşma!

Taşıyamazlar,

Kaldıramazlar, senin yükünü,

Canını yakarlar, utandırırlar” dedi.

Zenginliği sahip olduğunuz şeylerle değil, sahip olup da para için satamayacağınız şeylerle ölçün.

Doğru yoldaysanız asla bırakmayın o yolu. Tek başınıza bile olsanız. Onun yanında olun. Kaybetmezsiniz. Kaybetmeyeceksiniz. Kaybetmedikleri gibi.

MUTLULUK

2011-06-25T00:13:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1942

Herkes mutluluğu ister. Kim istemez ki. Mutluluk, herkesin özlediği bir sevgilidir. Uğrunda her fedakârlığa katlanılır. İnsanlar arasında mutlu olmak istemeyen tek insan yok gibidir. Peki mutluluğun tanımını nasıl yapabiliriz ? Herkes mutluluğu farklı bir şekilde tanımlayabilir.

Yunanlı'ya göre o, aşk ve sevda; Sezar'a göre nâm ve şöhret; Firavun'a göre iktidar ve mevkiyi koruma; Kârun'a göre de yığın yığın servet ve hazinelere sahip bulunmaktır mutluluk. Oysaki bunlardan hiçbiri, ne gerçek mutluluk ne de onun sebeplerinden birisidir. Hakikî mutluluğu bu yollarla arayanlar, hep aldanmış ve hüsrâna uğramışlardır.

Gerçek mutluluk, insan zihninin dağınıklık ve kalabalıklardan kurtarılması, insan kalbinin huzur, güven ve istirahata ermesinden ibarettir. Onu, deniz kenarlarında, dağ başlarında, tenhâ koruluk ve koylarda arayanlar, hep yanılmışlardır. Yine de bu türlü yollardan başkasıyla, rûhunu dinlendirmesini bilmeyen sıradan yaşamlar için, bunlar da birer vesile sayılabilirler. Ama gerçek huzur ve mutluluk için, ne zaman ne de zemine ihtiyaç yoktur. O her yerde insanla beraber ve onun iç aydınlığına, onun hür irâdesine verilmiş kutsal bir sevgilidir. Her insan, istediği zaman, kanatlanan rûhuyla, kalbinin sonsuz iklimlerine doğru açılıp, seyretmesine doyamayacağı âlemlere ulaşarak, özlenen mutluluğu elde edebilir. Hele, kalp hazinesi tertemiz fikirlerle donatılmış ise... Boyce'nin dediği gibi: "Ruhunun derinliklerinde, böyle bir hedefi olan insan ne mutludur !.."

Evet, mutlu olabilmek için, önce rûhun iyice giydirilmesi, gönlün pâk ve temiz fikirlerle donatılması, sonra geçmişin kanatlandırıcı hatıralarıyla, geleceğin isabetli ve uygun ümitlerinin yan yana değerlendirilmesi lâzımdır ki, bu sayede, fenalıklara karşı konulabilsin.. Şehevî hisleri frenleyip yükseltici duyguları da destekleyerek, yaşanan hayatın her anını fazîletli kılmak mümkün olabilsin. Zaten ahlâkî hayatın yegâne düsturu da fazilettir. Aradığımız mutluluk ise, asla faziletten ayrı düşünülmeyen ve bir bakıma onun neticesi ve mükâfatıdır.

Rûhu kanatlandırıp pervâz ettirecek ve kalbi dâima canlı tutacak tek şey, Yaratıcı'nın hoşnutluğu düşüncesidir. Fazîlet düşüncesi olmadan mutluluktan bahis açmak abesdir ve manasızdır.

Mutluluğu Elde Etmemize Vesile Olacak Anahtarlar: Yaşamımıza mührüne basan hakiki insan ve müstesnâ varlık, şu özellikleriyle hem fazîletli hem de mutlu idi.

O, Yüce Yaratıcı'nın tasvibinden geçmeyen hiçbir şeye, bütün hayatı boyunca bir kere olsun hüsn-ü kabul göstermemişti. Bu konuda alabildiğine azimliydi.

O kadar dürüst idi ki, en ehemmiyetsiz şeylerde dahi, kimseye haksızlık etmemişti.

O kadar yüce âlemlere tutkun ve o denli ulvî tecellîlere doymuş idi ki; hiçbir zaman lezzeti fazîlete tercih etmemişti.

Öyle üstün bir idrâk ve kavrayışa sahip idi ki; bir kere olsun, iyiyi kötüden tefrik hususunda tereddüde düşmemişti. İnsanların fikirlerine karşı hep hürmetkâr kalmıştı; ama onlardan nasihat almaya hiç ihtiyaç hissetmemişti.

En anlaşılmaz meseleleri gayet rahatlıkla halleder, bir solukta, gaflet ve dalâlette olanları fazîlet ve şerefe yükseltirdi.

İfâdelerinde akıl ve hikmet omuz omuzaydı; makûl ve doğru bildiklerinde fevkalâde sebat gösterirdi.

O kadar müttakî idi ki; tavır ve davranışlarındaki berraklık, muamelesindeki yumuşaklık ve duruluk, melekleri gıbtaya sevk edecek kadar zarifdi.

Böbürlenmeler, fahirlenmeler bir kerecik olsun, onun yakıcı ve eritici ikliminde görünme imkânını bulamamışlardı.

Şahsıyla alâkalı bütün ayıplamalara karşı mukabele etmeksizin tahammül eder ve insanları suçlamaktan fevkalâde uzak bulunurdu.

Korkaklık semtine sokulamamış, vesvese ve tereddütlerle hiç mi hiç tanışmamıştı.

Kavim ve kabilesi karşısında nasıl yılgınlık göstermemişse, topyekün dünya ile hesaplaştığı zaman da aynı şekilde polat gibi olmasını bilmişti.

Odası, yatağı, elbisesi ve yiyeceği şeyler gâyet sâde ve fakirceydi.

O, içinde yaşadığı toplumun herhangi bir ferdi görünümünde idi.

Dostluğunda menendi olmayacak kadar sebatkâr ve muhkem, vefasında herkesi minnet altında bırakacak kadar civanmert idi...

O, bunlarla serfiraz ve fazîletliydi. Fazîletli olduğu kadar da gönlü huzur içinde ve mutluydu.

O'nun vicdanı kadar saf ve duru bir vicdana sahip olmak için, fazîletin rükünleri sayılan bu şeylerde, O'nu örnek almak ve rûhumuzun rengini aksettiren bu düşüncelerin, kirlenip bozulmasına meydan vermemek lâzımdır.Evet, bu türlü yüce hasletlerin hepsine sahip çıkmak, bizi fazîletli kılacak, dolayısıyla da bizlere gerçek mutluluğun kapılarını açacaktır. Aksine, bu vâdîde gösterilecek herhangi bir kusur ise, fazîlet dünyamızda meydana gelmiş bir yırtık, dolayısıyla da saadetimizi bulandıran bir keyfiyet olacaktır.

Nasıl ki suyu, saf ve temiz tutmanın tek çâresi, onun içine birşey atmamak ve bulandırıcı şeylerden uzak bulundurmaktır. Öyle de rûhun huzur ve mutluluğu, bir an olsun onu, fazîletten mahrum bırakmamaya bağlıdır.

· Sızıntı Dergisi' nin 1982 Mayıs sayısından alınmıştır.

Yükünü Gemiye Bırak

2011-06-17T23:54:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1927

Allah’ a tevekkül eden ve etmeyenin adamların örnekleri, şu hikâyeye benzetilmiştir:

Bir zamanlar iki adam; hem bellerine, hem başlarına ağır yükler yüklenip, bilet alıp büyük bir gemiye girdiler. Adamlardan birisi girer girmez yükünü gemiye bıraktı ve üstüne oturup hem korudu, hem rahat etti. Diğeri hem akılsız, hem gururlu olduğundan yükünü yere bırakmadı.

Ona denildi: "Ağır yükünü gemiye bırakıp rahat et."

O dedi: "Yok, ben bırakmayacağım. Belki kaybolur. Ben kuvvetliyim, malımı belimde ve başımda koruyabilirim."

Yine ona denildi: "Bizi ve seni kaldıran sultanın şu emniyetli gemisi daha kuvvetlidir. Daha iyi muhafaza eder. Belki başın döner, yükün ile beraber denize düşersin. Hem gittikçe kuvvetten düşeceksin. Şu bükülmüş belin, şu akılsız başın gittikçe ağırlaşan şu yüklere güç yetiremez. Kaptan dahi eğer seni bu halde görse, ya delidir diye seni kovacak. Ya haindir, gemimizi itham ediyor, bizimle alay ediyor, hapsedilsin, diye emredecektir. Hem herkese maskara olursun. Çünkü, dikkatli insanlar nazarında zaafını gösteren kibrin ile, aczini gösteren gururun ile, ikiyüzlülük ve zilletini gösteren yapmacık hareketlerinle halka kendini maskara yaptın. Herkes sana gülüyor." denildikten sonra o zavallının aklı başına geldi. Yükünü yere koyarak üstüne oturdu.

"Oh..! Allah senden râzı olsun. Zahmetten, hapsedilmekten ve maskaralıktan kurtuldum" dedi.

İşte ey tevekkülsüz insan! Sen de bu adam gibi aklını başına al, tevekkül et. Böylece bütün kâinatın dilenciliğinden, her hâdisenin karşısında titremekten, kendini beğendirmeye çalışmaktan, maskaralıktan, ahirete ait şikayetlerden ve dünyada yaşanan sıkıntıların baskısından kurtulasın...

İnsanlar yüklerini gemiye bırakıp bir de üstüne otururlarsa, sıkıntı dedikleri şeylerin ne kadar önemsiz olduğunu göreceklerdir. Sıkıntılar, dertler, üzüntüler, tasalar bu yaşamın tuzu biberidir. Hep tatlı yemek yenmez. Bazen acı yemekler yenir ve yaşamın tadı bir bütün olarak güzel olur. Başka bir bilge şair de bakın bu konuda ne diyor:

Hak şerleri hayreyler, Zannetme ki gayreyler, Arif a-nu seyreyler Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Sen hakk’a tevekkül kıl, Tefviz et ve rahat bul, Sabreyle ve razı ol Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Kalbin ona berk eyle, Tedbirini terk eyle, Takdirini derk eyle Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Bir işi murad etme, Olduysa inad etme, Haktandır o reddetme Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Hakk’ın olacak işler, Boştur gam-u teşvişler, O hikmetini işlerMevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Hep işleri faiktir, Birbirine layıktır, Neylerse muvafıktır Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler

Dilden gamı dûr eyle, Rabbinle huzur eyle, Tefviz-i umur eyle Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Sen adli zulüm sanma, Teslim ol oda yanma, Sabret sakın usanma Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Deme şu niçin şöyle, Yerincedir ol öyle, Bak sonuna sabreyle Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Hoş sabr-ı cemilimdir, Takdir kefilimdir, Allah ki vekilimdir Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Geçmişle geri kalma, Müstakbele hem dalma, Hâl ile dahi olma Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Vallahi güzel etmiş, Billahi güzel etmiş, Tallahi güzel etmiş Allah görelim netmiş, Netmişse güzel etmiş.

Herkes her şey tam olsun istiyor. Eksik, üzüntü, sıkıntı istemiyor. Ama yaşam her zaman düz gider mi? Elbette gitmez. Bir öğrenci öğretmenin sınav kağıdını red edebilir mi? Ben bu sınavı sevmedim deyip sınavdan kaçarsa ne olur? Sınıfını geçebilir mi? Elbette geçemez. O sınav tekrarlar ve illa geçer not alınca sınıfını geçebilir. Olan biten olaylar için deme şu niçin şöyle, Yerincedir o öyle, Bak sonuna sabreyle.

Çocuklara karşı hep müjdeleyici olunmalı!

2011-06-10T13:03:00.002+03:00

http://cocukpsikiyatristim.blogspot.com/

Temiz Toplum

2011-06-09T19:57:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1907

Toplumsal barış önemlidir. Toplumun bir ferdi olmak, diğerleri tarafından kabul görmek, insanlarla olumlu ve doyurucu iletişim içerisinde olmak herkesin isteyeceği bir şeydir. Toplumsal ortamlarda gerek, kişilik yapısı, gerek şartlar, gerek yetişme tarzı, gerek şans gibi faktörler nedeniyle kişiler arasında itimler ve çekimler olur. İdeal toplumda herkesin bir yeri, bir işlevi, bir rolü olmalıdır. Herkes kabul görmeli, kimse dışlanmamalıdır. Bunun sağlanması çaba gerektirir. Çok uğraşı ve efor gerektiren bir çaba. Bu çabalarda neler olmalıdır? Toplumsal barışın olması ya da farklı grupların birbirine düşman olmaması için gerekli olan toplumsal davranış biçimleri nelerdir ?

1. Başkalarıyla savaşmak çok kötüdür. Bizler hepimiz Adem’ in çocuklarıyız. Kardeşiz.

2. Kimseye kötü söz söylemeyin.

3. Başkalarının iyiliğini isteyin.

4. Başkalarına zulmetmeyin.

5. Başkalarını desteğinizden mahrum etmeyin.

6. Başkalarını hakir görmeyin.

7. Hiçbir topluluk hiç bir toplulukla alay etmesin.

8. Kadınlar başka kadınlarla alay etmesin.

9. Gençler gençlerle alay etmesin.

10. Erkekler erkeklerle alay etmesin.

11. Birbirinizi karalamayın. Birbiriniz karalamak kendini karalamaktır.

12. Birbirinize kötü lakaplar takmayın.

13. Zannın birçok çeşidinden sakının. Zannın bir kısmı kötüdür, yanlıştır. Zan, zannedeni ve zannedileni sanal nedenlerle üzer, yorar.

14. Birbirinizin gizli hallerini araştırmayın.

15. Birbiriniz hakkında dedikodu etmeyin.

16. Diğer insanlar hakkında aksine sebep olmadıkça iyi zan beslenmelidir. Bütün insanlar hakkında haksız yere kötü zanda bulunmak, onlar hakkında iyi tarafa değil kötü tarafa yorumlar yapmaktır.

17. En değerli, en üstün en iyi huylu olandır

18. İyi huylu insan olmak istiyorsanız kötülükten, hatalardan, hatanın en ufağından bile sakının.

19. Mobing yapmayın.

Güzel bir toplum olabilirsek evlatlarımız mis kokular içerisinde yaşarlar. Yukarıdaki şeyleri yaparsak sağlam toplum oluruz. Güzel toplum temiz fertlerden oluşur. Fertler kendine çekidüzen verirse toplum da sağlıklı olur. Fert kendine dikkat etmezse gelişmiş bir toplum olamayız. Ülkeler bu şekilde kaybederler. Toplumsal dirlik ve düzenimizi sağlamalıyız. Bu da ancak başkalarına saygı duymadan başlar. Saygı da aileden başlar.

İnsanın sorunlarından kurtulabilmesi ve mutluluğu yakalayabilmesi için toplum içindeki rolünü iyi oynaması önemli bir adımdır. İnsan iyi huylarıyla kendini sevdirir ya da kötü huylarıyla kendinden nefret ettirir. Doğru temiz işler hep ölçülü ve ağırbaşlıdır. Ölçü olmayan yerde kavga, gürültü ve haksızlık vardır.

Kavgasız Toplum

2011-06-04T00:46:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1885

Toplumsal barış önemlidir. Toplumun değerli bir ferdi olmak, diğerleri tarafından kabul görmek, insanlarla olumlu ve doyurucu iletişim içerisinde olmak, herkese saygı duymak, herkesi her şeyiyle kabullenmek, herkes tarafından saygı duyulmak, sınırlarının tanınmasını bilmek herkesin isteğidir. Toplumsal ortamlarda gerek kişilik yapısı, gerek şartlar ve yetişme tarzı sonucu oluşan örf ve ananeler, gerekse şans gibi faktörler nedeniyle kişiler arasında itimler ve çekimler olur. İdeal toplumda herkesin bir yeri, bir işlevi, bir rolü olmalıdır. Herkes kabul görmeli, kimse dışlanmamalıdır. Bunun sağlanması çaba gerektirir. Çok uğraşı ve efor gerektiren bir çabadır bu. Bu çabalama eylemlerinde neler olmalıdır ? Toplumsal barışın olması ya da farklı grupların birbirine düşman olmaması için gerekli olan toplumsal davranış biçimleri nelerdir ?

1. Kimse düşmanınız değildir. Kavgalı toplumda savaştığınız kişiler ailenizdir. Bizler hepimiz Adem’ in çocuklarıyız. Dolayısıyla hepimiz kardeşiz.

2. Kimseye kötü söz söylemeyin. Kimse hakkında kötü düşünmeyin.

3. Başkalarının iyiliğini isteyin.

4. Başkalarına zulmetmeyin.

5. Başkalarını desteğinizden mahrum etmeyin.

6. Başkalarını hakir görmeyin.

7. Hiçbir grup, başka hiç bir grupla alay etmemelidir.

8. Kadınlar, başka kadınlarla alay etmemelidir.

9. Gençler, başka gençlerle alay etmemelidir.

10. Erkekler, başka erkeklerle alay etmemelidir.

11. Birbirimizi karalamayalım. Birbirinizi karalamak aslında kendini karalamaktır.

12. Birbirinize kötü lakaplar takmayın.

13. Zannın bir çok çeşidinden sakının. Zannın bir kısmı kötüdür, yanlıştır. Zan, zannedeni ve zannedileni sanal (gerçek olmayan) nedenlerle üzer, yorar. Karşıdakine yapılmış bir haksızlıktır.

14. Birbirimizin gizli hallerini araştırmamalıyız.

15. Birbirimiz hakkında dedikodu etmemeliyiz.

16. Diğer insanlar hakkında aksine sebep olmadıkça iyi zan beslemeliyiz. Bütün insanlar hakkında haksız yere kötü zanda bulunmak, onlar hakkında iyi tarafa değil kötü tarafa yorumlar yapmaktır.

17. En değerli ve en üstün olan, en iyi huylu olandır

18. İyi huylu insan olmak istiyorsak kötülükten, hatalardan, hatanın en ufağından bile sakınılmalıdır.

19. Mobing yapılmamalıdır. İş arkadaşlarınızı haksız yere üzülmemelidir.

Güzel bir toplum olabilirsek, evlatlarımız mis gibi kokular içerisinde yaşarlar. Birbirimizi anlarsak, hoşgörülü davranırsak, diyalog içerisinde olursak sağlam toplum oluruz. Güzel toplum, kavgasız, karşısındakini anlayan temiz fertlerden oluşur. Fertler kendine çekidüzen verirlerse toplum da sağlıklı olur. Fert kendine dikkat etmezse gelişmiş bir toplum olamayız. Ülkeler bu şekilde kaybederler ya da kazanırlar. Toplumsal dirlik ve düzenimizi sağlamalıyız. Bu da ancak başkalarına saygı duymaktan başlar. Saygı da aileden başlar. Aile bireyleri yüz göz olmamalı, saygı evden başlamalıdır. Bu arda saygı olsun diye sevginin gösterimi ihmal edilmemelidir.

İnsanın, sorunlarından kurtulabilmesi ve mutluluğu yakalayabilmesi için, toplum içindeki rolünü iyi oynaması gereklidir. İnsan iyi huylarıyla kendini sevdirir ya da kötü huylarıyla kendinden nefret ettirir. Doğru, temiz işler hep ölçülü ve ağırbaşlıdır. Ölçü olmayan yerde kavga, gürültü ve haksızlık vardır. Böyle bir ortamda da kimse karlı çıkmaz, Herkes üzülür. Çözüm ise basittir. Diğerini kabul etmek, saygı duymak ve sevmek. Sevin ki, sevilin. Sayın ki sayılın.

İstenmeyen Bir Fırsat: İşsizlik

2011-06-01T01:44:00.001+03:00

http://www.sizinti.com.tr/konular/ayrinti/istenmeyen-bir-firsat-issizlik-haziran-2011.html

"Ey Rabb'im, beni aşk belâsıyla tanıştır
Bir ân bile olsa, beni aşk belâsından ayırma."
(Fuzulî)

Şair yukarıdaki mısralarda dert ve sıkıntıya olumlu bir mânâ vermektedir. Zîrâ sıkıntı ve derdin kendisini hakikate ulaştıran bir basamak olduğuna inanmaktadır. Haklıdır, sıkıntıya düşen insan yardım arar; bu arayış nihayette onu Allah'a dua eden bir insan hâline getirir. Bu sebeple musibet ve belâlar, irfan ehli tarafından Allah'ın bir hediyesi olarak görülür.

Günümüzde yaşanan ciddi ekonomik krizler sonrasında ortaya çıkan, can yakıcı bir problem olan işsizlik de bu şekilde görülebilir mi?

Çocuk psikiyatrisi olarak bu konuda bir hatıramı nakletmek isterim. Yıllar önce polikliniğime çocuklarını getiren bir aile, yedi yıl önce boşandıklarını belirtmişti. Boşanmalarının sebebi ise işsizlikti. Severek evlenmişler; ancak uzun süren bir işsizlik sebebiyle boşanmak mecburiyetinde kalmışlardı. Bu ilk ve son örnek değildi. Günümüzde boşanma nispetleri gittikçe yükselmektedir. Boşanmanın çeşitli sebepleri vardır; ancak bu sebepler arasında işsizlik günümüzde daha belirgin bir sebep olarak öne çıkmaktadır. Zîrâ işsizlik, aile reisini değersizleştirerek iletişimi koparan bir şeydir. Ödenmeyen faturalar, karşılanmayan ihtiyaçlar babanın omuzlarını aşağıya indirir; eşin ve çocukların gözünde baba değerini yitirir. Nihayet evlilik yıkılır, kadın ve çocuklar ortada kalır.

Kanaat ve tasarruf ciddi bir korunak iken, kışkırtılan tüketim alışkanlıkları bu korunaktan taşlar düşürmüştür. Kanaatsizlik ve israf, alıp başını gitmiş, ihtiyaç olmayan şeylerin peşinde ömürler tüketilmiştir. Daha yenisi, güzeli ve moda olanı isteme asıl olmuştur. Meselâ televizyon değil, LCD televizyon, bilgisayar değil dizüstü bilgisayar (ipad), doyacak kadar değil yiyebildiğimiz kadar yemek isteniyor. Nihayette bu lüks ve israf ekonomik krizle neticeleniyor. Bu ise, kendini en çok işsiz insanlar şeklinde gösteriyor. On yılda bir yaşanan ekonomik krizler ve sonrasında işten atılmalar, ortaya çıkan işsizlik rakamları bunun en güzel misâlidir.

Günümüzde psikiyatristlerin ofisleri, kronik işsizlikle tetiklenen hastalıklara yakalanmış hastalarla doludur. İşsizlik kuyusunda diplere düşmemek, başımıza gelenleri sabırla ve kanaatle atlatmak, yeniden hayata tutunmak, hiçbir zaman umudunu yitirmemek, farklı çözüm yolları aramak ve bulmak, krizi atlatmak için çok önemlidir. İşsizlik bir fırsata dönüştürülebilir. Çözümsüz gibi görünen problemler, insana farklı çıkış yolları arayıp bulmada ufuk açıcı olabilir. Bunun gerçekleşmesi işsiz insanın iç enerjisine bağlıdır. Zîrâ insan bazen işsiz kalabilir. Bu durumlarda mümkünse arzu ve istekleri değil, temel ihtiyaçları esas almak gerekir. Evet, para önemli bir faktördür; ancak saadet sadece buna bağlı değildir. Para bir şeydir; ama her şey değildir. Zîrâ saadet hâli, problemsiz ve sıkıntısız bir hâl değildir; aynı zamanda sıkıntı ve dertlere olumlu bakma hâlidir. Hayat bir imtihan olduğundan, sıkıntılar da bu durumun bir gereğidir.

İşsiz kalmış insanların yeniden iş hayatına dönmelerine nasıl yardımcı olunabilir? Üç yıl veya daha uzun süre çalışamayan insanlara nasıl iş bulunabilir? İşsizliğe rağmen insan nasıl iyi ve doğrudan yana olabilir?

Hayatta önemli olan, carî kanun ve sebeplere uygun hareket etmektir. Meselâ kalifiye bir çalışan değilseniz, arayışınız ve yaptığınız dua hemen karşılık bulmayabilir. İlk önce kalifiye bir fert olmak, sonra hayırlı bir iş için Allah'a dua etmek lâzımdır. Meselâ iş adamlarının belirlediği, ihtiyaç duydukları kişilerin vasıfları nelerdir? Önce bunlar öğrenilmeli, sonra bu vasıfları taşıyan biri olmak için yollar aranmalıdır. Ayrıca şu sorulara verilecek cevaplarımız olmalıdır:

. Ne iş yapabilirsiniz?

. Uzmanlık konularınız nelerdir?

. Bu konu ile ilgili başvurularınız oldu mu?

. Kaç başvuru yaptınız?

. Hep aynı ilde mi çalışıyorsunuz?

. Başka bir il de denediniz mi?

Bir hedefe ulaşılmak isteniyorsa, ter dökülmelidir. Ailevî münasebetlerimizde nasıl konunun uzmanlarının görüşlerini önemsiyorsak, iş bulma konusunda da profesyonel yardım almalıyız. Evet, işsizlik büyük bir problem. Toplumu içten çürüten, trajik neticelere davetiye çıkaran bir durum. "Komşusu açken tok yatan bizden değildir." buyuran Hz. Peygamber'in (sallallahü aleyhi ve sellem) ümmeti; işsizliği, işsiz kalmış komşularını düşünmek durumundadır. Mutsuzların yaşadığı bir sokak, mahalle ve ülkede bir mü'minin mutlu olması düşünülemez. İşsizler çoğalmışsa ve işsizliğin pençesinde maddî ve mânevî değerlerimizden uzaklaşma sözkonusu ise, işsizliğin neticeleri bir gün iş sahibi insanların da kapısını çalacaktır. Bu; huzursuzluk, geçimsizlik, hırsızlık, gasp, soygun ve şiddet şeklinde karşımıza çıkacaktır. Dolayısıyla işsizlik, sadece işsiz kalmış kimselerin problemi değildir, fertten topluma, oradan da devleti idare edenlere kadar herkesin mesul olduğu bir mevzudur.

İşsizlik ve açlık üzerinde düşünürken meseleyi daha geniş bir perspektiften değerlendirmek gerekiyor. Maddî açlıkla beraber mânevî açlığı da düşünmek gerekiyor. Maddî ihtiyaçları karşılanmış bir insan tamamlanmış değildir, onun mânevî ihtiyaçları da dikkate alınmalıdır. Gaye; midesiyle, kafasıyla, kalbiyle ve gönlüyle doymuş insanlardan müteşekkil bir toplum olmalıdır.

Devletle beraber, mesuliyet hissi gelişmiş insanlar, işsizliği çözümler ararken, işsiz kalmış insanlar da, kendi durumlarını ciddi bir şekilde değerlendirmelidir. İşsiz kalışları ve ihtiyaç içinde olmaları, onları büsbütün değersiz kılmamalı. Allah her şeyi görüyor ve biliyor. Başa her ne geliyorsa Allah'tandır. Dolayısıyla, işsizlik niçin bir imtihan unsuru olmasın? Bu sebeple bu imtihan, bu sıkıntı, bu dert; sahibini sabır üzerinde düşünmeye götürmeli. Arzuların sınırsızlığı ortadadır. Bunlara kapılmamak, hayatî ihtiyaçlara yoğunlaşmak gerekir. Başkasının mallarına göz dikmeden, sabrederek, işsizlik kuyusundan çıkma yolları aranmalıdır.

Evet, Allah dostunun dediği gibi; "Hak kulundan intikamını kul eliyle alır/İlm-i ledünü bilmeyenler onu kul yaptı sanır/Cümle eşya Hâlık'ındır, kul eliyle işlenir/Emri Bari olmayınca sanki bir çöp deprenir." Allah'ın dışındaki her şey ama her şey vesiledir. O'na intisap etmek, O'ndan medet ummak gerekir. Rabb'imiz, Bakara Sûresi 155–156. âyetlerde mealen şöyle buyurur: "Biz mutlaka sizi biraz korku ile, biraz açlık ile, yahut mala, cana veya ürünlere gelecek noksanlıkla deneriz. Sen sabredenleri müjdele! Sabırlılar o kimselerdir ki, başlarına musîbet geldiğinde, 'Biz Allah'a aidiz ve vakti geldiğinde elbette O'na döneceğiz.' derler."

Hakiki İnsanın Şikâyete Hakkı Yoktur

2011-05-27T13:15:00.005+03:00

Kursü Gazetelerden 27.05.2011

İmtihan dünyasında yaşayan insan, her zaman bir belaya, felakete ve derde mübtela olabilir. Bazen diğer insanlar ve arzî hâdiseler yol vermezler ona; bazen de çeşit çeşit musibetler, altından kalkılmayacak şekilde çetin cereyan eder.

Ne var ki, hakiki bir mü'min, görüp duyduğu bütün olumsuzluklar karşısında ne sarsılır ne sendeler ne de tereddüde düşer. Başına gelenleri imtihan sayar; imtihanları tevekkül ve teslimiyetle karşılar, yolunu kesen töre bilmezlere insanlık dersi verir, her hareket ve davranışını ötelerden gelen emirlere uyma inceliğiyle değerlendirir ve sabr-ı cemil içinde Hakk'ın rızasını tahsil etme hedefine doğru ilerler.

Musibetlerle İmtihan

Musibet karşısındaki temel disiplin, onun Cenâb-ı Hakk'ın emirber bir neferi olduğunu düşünmek ve şikayet ifade eden sözlerden kaçınmaktır. Hususiyle musibetin gelip çarptığı ilk anlarda sızlanmaların şekvâya (şikayete) dönüşmemesi için sükûtu tercih etmek lazımdır. Resûl-i Ekrem (sallallahu aleyhi ve sellem) Efendimiz'in "Mü'minin sükûtu tefekkür, bakışı ibret ve konuşması da hikmet olmalıdır." beyanı istikametinde, inanan bir insan, eşya ve hadiseleri ibret nazarıyla süzmeli, konuşmadan önce durup tefekkür etmeli ve dile geldiği zaman da hep hikmet incileri döktürmelidir. Dolayısıyla, bir bela ve musibet isabet edince yapılması gereken, irâdî olarak susmak, hadisenin çehresindeki kaderî yazıları okumaya çalışmak, düşünmek, ondan mesajlar çıkarmak, sonra kulluk âdâbına uygun şekilde konuşmak ve mutlaka sabırlı davranmaktır.

Her insan hemen her an türlü türlü musibetlerle karşı karşıyadır. Bilhassa iman dairesinde iç içe ızdıraplar ve küme küme mahrumiyetler saklıdır. Musibetin birinden kurtulurken, belini çatır çatır kıracak ikinci musibet, mü'minin başının üstünde hep hazırdır. Zira, insanların ebedî nimetlerden nasipleri, Hak yolunda çektikleri meşakkat ve çile nisbetinde olacaktır; âhiretteki mükafatın büyüklüğü ölçüsünde burada bir kısım zorlukların yaşanması normaldir. "Belânın en şiddetlisi peygamberlere, sonra Hakk'ın makbulü velîlere ve derecesine göre diğer mü'minlere gelir." hadis-i şerifi de bu hakikati hatırlatmaktadır.

Aslında, Allah Teâlâ, her bela ve musibeti, neticesi itibarıyla mü'min kulları için bir rahmet vesilesi ve arınma vasıtası kılmıştır. Elverir ki, insan, zâhiren çirkin yüzlü hadiseler karşısında kadere taş atmasın ve Cenâb-ı Hak'tan şikâyetçi olmasın. Nitekim, Kur'an-ı Kerîm'de, "And olsun ki, sizi biraz korku, biraz açlık ya da mallardan, canlardan ve mahsullerden yana eksiklikle imtihan ederiz. Sabredenleri müjdele! Sabırlılar o kimselerdir ki başlarına bir musibet geldiğinde, 'Biz Allah'a âidiz ve vakti geldiğinde elbette O'na döneceğiz' derler." (Bakara, 2/155-156) buyrulmaktadır. Özellikle belaya maruz kalınan vakitlerde, bütün varlığı yaratan Hâlık-ı Kevn ü Mekân'ın kendi mülkünde dilediği tasarrufu yapabileceğini düşünmek ve "Biz Allah'a âidiz" diyerek malı, canı ve her şeyi Allah'a teslim etmek musibetlerin üstesinden gelmek için muazzam bir güç kaynağına dayanmak demektir. Bu itibarla da, musibetten hemen sonraki sükut ve tefekkür faslını, Allah'a iltica ve O'na arz-ı halde bulunma safhası takip etmelidir.

Musibetler Karşısında Peygamber Edebi

Peygamberlerin başlarına da pek çok musibet gelmiştir; fakat, onların hepsi belalar karşısında kendilerine yakışan hal ve tavırları ortaya koymuşlar; Allah'a teveccühlerinde hep edepli ve olabildiğine saygılı davranmışlardır. Mesela; Hazreti Âdem, neticesinde yeryüzü çilehanesine gönderildiği o müthiş ilâhî kader ve kaza karşısında, "Hakkımda bu şekilde takdir buyurup onu infaz ettin." şeklinde şikayette bulunmayı hiç düşünmemiş, "Rabb'imiz! Biz kendimize zulmettik. Eğer merhamet buyurup da kusurumuzu bağışlamazsan apaçık hüsrana uğrayanlardan oluruz!" (A'râf, 7/23) sızlanışıyla kendi nefsinden şekvâ etmiştir. Hazreti Eyyub, maruz kaldığı musibetler karşısında "Afiyet ver ve beni bu sıkıntılardan kurtar." demeyi dahi peygamber edebine muhalif saymış; "Ya Rab! Bana ciddî bir zarar dokundu, Sen merhametlilerin en merhametlisisin." (Enbiya, 21/83) mahiyetindeki iç çekişiyle yetinmiştir. Hazreti İbrahim, hastalıkları verenin kim olduğunu bildiği halde, hasîs işlerin Zât-ı Ulûhiyet'e isnadından sakınma mülâhazasıyla "Hastalığımda O'dur bana şifa veren." (Şuarâ, 26/80) diyerek, doğrudan Hazreti Şâfî'nin şifa bahşedişine dikkat çekmiştir. Hazreti Musa, aç-susuz bir gölgeliğe sığındığında, "Yedir, içir, karnımı doyur!" demekten haya etmiş; sadece "Rabb'im! Lütfedeceğin her nimete muhtacım!" (Kasas, 28/24) arz-ı halini seslendirmiştir.

Haddizatında, hiç kimsenin, hiçbir halinden şikâyet etmeye hakkı yoktur. Çünkü şekvâ bir yönüyle, hak iddiasında bulunmak ve o hakkın zayi olduğunu ileri sürmek demektir. Oysa, hiç kimsenin Cenâb-ı Hak'tan bir alacağı olamaz. Bilakis, her insanın üzerinde Allah'ın pek çok hakkı mevcuttur ki, hâlâ onların şükrü eda edilmemiştir. Öyleyse, bir insanın, kendisi Mevlâ-yı Müteâl'in hukukuna riayet edemediği halde, bir de halinden şikâyetçi olması ve böylece haksız bir surette hak iddia etmesi çok yanlıştır ve Allah'a karşı saygısızlıktır. Evet, Yüce Yaratıcı yegâne mülk sahibidir; O mülkünde istediği tasarrufu yapabilir. Şikâyetlerin ekserisi nankörlükten ve kanaatsizlikten kaynaklanır. Şükür, nimeti artırdığı gibi şekvâ da musibeti büyütür. İnsan, illa şekvâ edecekse, nefsini Cenâb-ı Hakk'a şikâyet etmelidir; çünkü, kusur ondadır.

1- Allah Teâlâ, her bela ve musibeti, neticesi itibarıyla mü'min kulları için bir rahmet vesilesi ve arınma vasıtası kılmıştır. Elverir ki, insan kadere taş atmasın.

2- Hiç kimsenin, hiçbir halinden şikâyet etmeye hakkı yoktur. Çünkü Cenâb-ı Hak'tan bir alacağımız olmadığı gibi her konuda da O'na medyunuz.

3- Şükür, nimeti artırdığı gibi şekvâ da musibeti büyütür. İnsan, illa şekvâ edecekse, nefsini Cenâb-ı Hakk'a şikâyet etmelidir.

Temel Güven Duygusunun Gelişme Dönemi

2011-05-27T10:51:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1864

İnsan bu dünyaya misafir olarak gelmiştir. Dünyaya bir yerden girer ve istisnasız herkes bir yerden çıkar. Gelip de kalan görülmemiştir. Herkes mutlaka geldiği gibi gidecektir. Hemen her bebek dünyaya ağlayarak gelir. Mühim olan ağlayarak geldiğimiz bu dünyadan, gülerek asli vatanımıza geri dönmektir. İnsan bu dünyada gurbettedir. Can kafesi kırılınca ruh serbest kalır ve ait olduğu yere gider. Ruh gelirken can kafesini giyer de gelir. Giderken de tohumdan filizin çıkması gibi kabuğunu yani bedenini bırakır ve ruhuyla sonsuzluğa uçar gider.

İnsan acizdir. Gücü aslında çok değildir. Asıl güç sahibinin gücüyle güçlenir. Acizliğin en büyüğü bebeklerdedir. Bebekler güçsüz, savunmasız, korunmaya muhtaç küçük insanlardır. Onu annesi, babası ve yakın akrabaları himaye eder.

Çocuk anne karnındayken anneyle tek bir beden gibidir. Bebek doğduktan sonra da bebeğin anneye olan derin bağımlılığı devam eder. Her an anneyle birliktedir. Adete anne ve bebek birlikte yatar, birlikte kalkarlar. Bebek ruhuyla gelir. İçinde saf ve temiz, tertemiz bir ruh vardır. Bu ruh müthiş bir kapasite taşır. Bu kapasitenin potansiyel enerjisini kullanarak bebek kul olacak, hakiki insan olacaktır.

Bebek Nasıl Bir Ortam İster ?

Bebek dünyaya geldiği zaman tüm algaçları son derece sağlıklıdır ve açıktır. Bembeyaz defter sayfaları dolmaya başlar. Oraya ne yazar çizersen o yönde gelişmeye başlar çocuk. Onun dünyası tertemizdir. O tertemiz uyaranlara muhtaçtır. Olumlu bir anne baba ilişkisi, cennet esintileriyle kokan bir ev, sürekli ve devamlı bir anne baba çocuk ilişkisi, anne babanın geçimli olması, kavga gürültünün değil tatlı hoş sohbetlerin olduğu bir hane, ihtiyaçlarının zamanında karşılanması, ibadet ve inancın eksiksiz olduğu adeta musikiyle dolu, ruh endeksli bir ev bebek için çok önemlidir.

Olumsuz Yaşam Olayları Bebeği Nasıl Etkiler ?

Bazen çeşitli sebeplerle evde bu konularda bazı sekteler, duraksamalar, kesintiler olur sıfır bir yaş aralığında. Mesela anne baba tartışır, ayrılır, boşanır, ölür, ameliyat olur. Bu durumda anne babanın psikolojisi, ruh hali bozulmuştur. Çocuğun temel güven duygusunu kazandığı, çocukta alma ve verme ilişkisinin çok önemli olduğu bu kıymetli zaman diliminde böyle sıkıntıların olması çocuğa gelecek yaşantısında çok lazım olacak güven duygusunu kaybetmesine yol açar.

0 – 1 Yaş Aralığındaki Bebeğe Nasıl Yaklaşmalıdır ?

Bu dönemde çocuğun ihtiyaçları tam olarak karşılanmalı, azarlamamalı, hep sevilmeli, okşanmalı, iyi beslenmeli, mümkünse anne sütü verilmesi, anne babanın iyi geçinmesi, annenin ruhunun rahat olması, ebeveynlerin çocuğun yanında bol dua etmesi çok önemlidir. Anne babalara yeni başladığımız bu yazı dizisinin başlangıcında bir kitabı alıp okumalarını öneriyorum. Böylece bu yazı dizisini daha iyi takip edeceklerdir. Bir sonraki sayıya kadar lütfen “Çekirdekten Çınara” isimli çocuk terbiyesi ve aile içi iletişim ile ilgili kitabı okuyun. Sağlıcakla kalınız.

Hürriyet ve Özgürlük İstediğiniz Gibi Davranmak Değildir

2011-05-27T01:43:00.002+03:00

http://www.53habermerkezi.net/yazar_382_42_Hurriyet-ve-Ozgurluk-Istediginiz-Gibi-Davranmak-Degildir.html

Hürriyet ve özgürlük istediğiniz gibi davranmak değildir. Çocuklarımızın sokaklarda başıboş dolaşması, onların tazecik vücutlarına uyuşturucu zehrini almaları, anne babalarına karşı gelmeleri, eve geç saatlerde gelmeleri, ders çalışmamaları, internette istedikleri kadar dolaşmaları, rahatça kız erkek arkadaşlığının sevgililik düzeyinde yaşamaları, istek ve arzularının esiri olmaları özgürlük olamaz. Olmamalıdır da. Kimileri bunları özgürlük olarak görseler de asıl özgürlük ders çalışmakta, anne babaya ve topluma saygılı olmakta, bize ait insani örf, adet, gelenek ve göreneklerimize göre davranmakta, sinirli ve agresif bir insan olmamakta, cep telefonuna hapis olmamaktadır. Aklımıza gelen her istek ve arzuyu bilinçsizcesine uygulamak özgürlük değildir; hürriyet kötü istek ve arzulardan kaçınmaktır. Yine özgürlüğümüz başkalarının özgürlüğünün sınırına kadardır. Özgürlüğümüz toplumsal ve insani güzel değerlerin bizi ve insanları koruduğu noktaya kadardır. Yoksa istek ve arzularımızın sınırı yoktur. Eğer bu istek ve arzular bize ve çevremize zarar verecekse böyle bir özgürlüğü ne kendimiz ne de çevremiz için istemiyoruz.

Dünyanın mevcut durumundan memnun değilsek, toplumun gidişindeki bazı olumsuzluklar nedeniyle sıkılıyorsak; bu ortamı hazırlayan, sonra da bütün bu şeylere vaziyet eden kimselerden hoşnut değilsek; çare ve önerileriniz nelerdir hiç düşündünüz mü ? Ailelerin ve toplumun olumsuz gidişine son vermek için ne yapabiliriz ?

Ahlâkın en önemli esası inanç ve insani değerlerdir. Pratik hayatla, yani yaptıklarımızı duygu düşünce ve davranışlarımız ile takviye etmez ve insan olarak, inandığımız şeylere göre bir çizgi takip etmezsek, o inanç sadece bir kanaat olarak kalır. Güzel şeyler dilde kalır yaşama geçmezse bu durum ferdin ne şahsî hayatında ne de ailevî ve toplumsal hayatta etkili olmadığı gibi yönlendirici de olamaz.

Güzel davranışların, düşüncelerin ve duyguların temelinde inanç vardır. Evet Allah'a, ahirete, kitaplara, Cennet ve Cehenneme inanç, hayatımızı biçime koyan ve ona melekler seviyesinde bir şekil veren, sonra düzenli yaşamamızı temin eden çok önemli unsurlardır. Bazen inanıyor bazen de inanmıyor gibi görünen fertlerin teşkil edecekleri ailede de, toplumda da hayır yoktur. Böyle bir cemiyette ve onların teşkil edeceği millette de hayır yoktur. İnsanlar evvelâ çok iyi inanmalıdırlar ki; dahası, yarına çıkacağına inancından daha kat'î bir şekilde dünyanın yarını olan ahirete gidileceğine de inanmalıdırlar ki, Bir' e yakın, topluma da yararlı birer unsur hâline gelebilsinler.

Evet hemen her ferdin, yaptığı her iş için bir zaman Allah'ın huzurunda ağır bir sorguya çekileceğine inanacak kadar sağlam bir akîdeye sahip olması çok önemlidir. Böyle bir imana sahip olan fert, bu kanaatin meydana getireceği merkezkaç kuvveti ile iyi düşünecek, iyi hissedecek, iyi davranacak, insani değerlere yönelecek ve yüzünün akı ile Allah'ın huzuruna çıkabilmek için yerlere yüz sürecektir. Böyle fertlerden meydana gelen ailelerden oluşan toplum da huzur ve mutluluğu yakalayacaktır.

Kendini tanıyan, Rabb'ini tanır

2011-05-27T01:37:00.000+03:00

http://iskandinavya.zaman.com.tr/iskandinavya/newsDetail_getNewsById.action;jsessionid=B01ABB11E3DB4FB117351BC785E6BD5D.node1?category=3&dt=0&newsId=5441&columnistId=0

Mutlu olmak için asıl olması gereken, Allah'la olan arkadaşlığınızı artırmaktır. Bu arkadaşlık, dostluk ve sevgi arttıkça insan, mutluluk ve huzuru yakalayabilir.

Aksi takdirde malla, mülkle, evle, arabayla, çocukla, eşle, aşkla, iktidarla, mevkiyle mutluluğu bulacağını zannedenler yanılmışlardır. Mutluluk Allah'ı bilmek, tanımak, sevmek, her anını O'nunla yaşamakla elde edilebilir. Eğer O'na (cc) olan sevgi ve ilginin artmasıyla huzur ve mutluluk bulunacaksa bunun elde edilmesi için gereken aşamaları bilmek önemlidir. Bu yolun başlangıcında üç aşama vardır. Bu aşamalar şunlardır:

1. İnsanın bedeninden gelen kötü istek ve arzuları yenme aşaması: Bunun için yapılması gereken, içten gelen güçlü istek ve arzuların frenlenmesidir. Lüzumundan fazla, aşırı bedeni duyguların durdurulmasıdır. Bunun için çok yemeyi, içmeyi, uyumayı, boş konuşmayı sevme gibi bedeni davranış ve isteklerin bertaraf edilmesi, bunlara karşı savaşılması gereklidir. Her şeyin azı karar, çoğu zarardır. Bir kelime fazla laftan, bir lokma fazla yemekten, bir yudum fazla içmekten, bir dakika fazla uyumaktan kaçınmalıyız. Bunlar aslında sağlık ve bereketin de habercileridir.

2. Kendisini kınama, yaptıklarından dolayı pişmanlık duyma, kendini hesaba çekme ve kötü özelliklerinden kurtulma aşaması: Agrasif ve saldırgan his ve davranışlardan uzaklaşılmalıdır. Bunlar yerinde ve doğru işlerde kullanılırsa sorun olmaz. Burada niyet ve kontrolün ruhta olması önemlidir. Yoksa bu his ve davranışların kontrolden çıkması, irademizin bunlara esir olması demektir.

3. Kötülüklerden arınma aşaması: Kibir, büyüklenme, kendini beğenme, ucub, kıskançlık, çekememe, kin gütme gibi bedeni ve kalbi problemlerden temizlenmelidir. Kendini eğitememiş, kalp kafa evliliğini yapamamış insanlar bu eylemlere meyilli olur. Kibirlenen ve büyüklenen insan zafiyetini anlayınca ne olur? Ya da kıskanan ve çekemeyen insan huzurlu olabilir mi? Kıskançlık ona hata ve dedikodu yaptırır. Kin güden, bedenî sağlığını da kaybeder, merhametini de. Affetmeyen, affedilmez. Kısacası kendini tanıyan, Rabb'ini tanır.

Kavgasız Toplum

2011-05-26T02:45:00.002+03:00

http://www.egehaber.tv/haber/yazar.asp?yaziID=698

İnsanlarla olumlu ve doyurucu iletişim içerisinde olmak, herkese saygı duymak, herkesi her şeyiyle kabullenmek, herkes tarafından saygı duyulmak, sınırlarının tanınmasını bilmek herkesin isteğidir. Toplumsal ortamlarda gerek kişilik yapısı, gerek şartlar ve yetişme tarzı sonucu oluşan örf ve ananeler, gerekse şans gibi faktörler nedeniyle kişiler arasında itimler ve çekimler olur. İdeal toplumda herkesin bir yeri, bir işlevi, bir rolü olmalıdır. Herkes kabul görmeli, kimse dışlanmamalıdır. Bunun sağlanması çaba gerektirir. Çok uğraşı ve efor gerektiren bir çabadır bu. Bu çabalama eylemlerinde neler olmalıdır ? Toplumsal barışın olması ya da farklı grupların birbirine düşman olmaması için gerekli olan toplumsal davranış biçimleri nelerdir ?

Kimse düşmanınız değildir. Kavgalı toplumda savaştığınız kişiler ailenizdir. Bizler hepimiz Adem’ in çocuklarıyız. Dolayısıyla hepimiz kardeşiz.Kimseye kötü söz söylemeyin. Kimse hakkında kötü düşünmeyin.Başkalarının iyiliğini isteyin.Başkalarına zulmetmeyin.Başkalarını desteğinizden mahrum etmeyin. Başkalarını hakir görmeyin. Hiçbir grup, başka hiç bir grupla alay etmemelidir.Kadınlar, başka kadınlarla alay etmemelidir.Gençler, başka gençlerle alay etmemelidir.Erkekler, başka erkeklerle alay etmemelidir.Birbirimizi karalamayalım. Birbirinizi karalamak aslında kendini karalamaktır. Birbirinize kötü lakaplar takmayın.Zannın bir çok çeşidinden sakının. Zannın bir kısmı kötüdür, yanlıştır. Zan, zannedeni ve zannedileni sanal (gerçek olmayan) nedenlerle üzer, yorar. Karşıdakine yapılmış bir haksızlıktır.Birbirimizin gizli hallerini araştırmamalıyız. Birbirimiz hakkında dedikodu etmemeliyiz.Diğer insanlar hakkında aksine sebep olmadıkça iyi zan beslemeliyiz. Bütün insanlar hakkında haksız yere kötü zanda bulunmak, onlar hakkında iyi tarafa değil kötü tarafa yorumlar yapmaktır. En değerli ve en üstün olan, en iyi huylu olandırİyi huylu insan olmak istiyorsak kötülükten, hatalardan, hatanın en ufağından bile sakınılmalıdır.Mobing yapılmamalıdır. İş arkadaşlarınızı haksız yere üzülmemelidir.

Güzel bir toplum olabilirsek, evlatlarımız mis gibi kokular içerisinde yaşarlar. Birbirimizi anlarsak, hoşgörülü davranırsak, diyalog içerisinde olursak sağlam toplum oluruz. Güzel toplum, kavgasız, karşısındakini anlayan temiz fertlerden oluşur. Fertler kendine çekidüzen verirlerse toplum da sağlıklı olur. Fert kendine dikkat etmezse gelişmiş bir toplum olamayız. Ülkeler bu şekilde kaybederler ya da kazanırlar. Toplumsal dirlik ve düzenimizi sağlamalıyız. Bu da ancak başkalarına saygı duymaktan başlar. Saygı da aileden başlar. Aile bireyleri yüz göz olmamalı, saygı evden başlamalıdır. Bu arda saygı olsun diye sevginin gösterimi ihmal edilmemelidir.

İnsanın, sorunlarından kurtulabilmesi ve mutluluğu yakalayabilmesi için, toplum içindeki rolünü iyi oynaması gereklidir. İnsan iyi huylarıyla kendini sevdirir ya da kötü huylarıyla kendinden nefret ettirir. Doğru, temiz işler hep ölçülü ve ağırbaşlıdır. Ölçü olmayan yerde kavga, gürültü ve haksızlık vardır. Böyle bir ortamda da kimse karlı çıkmaz, Herkes üzülür. Çözüm ise basittir. Diğerini kabul etmek, saygı duymak ve sevmek. Sevin ki, sevilin. Sayın ki sayılın.

PADİŞAHIN İŞİ NE ? - 2

2011-05-19T12:41:00.001+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1845

Türbesi Unkapanı’nda

Nalıncı Baba’nın asıl adı, Muhammed Mimi Efendi’dir. Bergamalıdır. Yani İzmir’ lidir. 1592’de vefat etmiştir. Cenaze hizmetlerini bizzat padişah gördü ve onu evine defneder. Kabri üzerine bir kubbe, önüne bir çeşme koydurur. Bir tekke ile adını yaşattı. Türbesi Unkapanı’nda, eski Cibali Tütün Fabrikası’nın arkasında, Haraçzade Camii karşısındadır.

Nalıncı Baba kimseye gönül koymamıştır. Zaten başkalarına gönül koyan kendine ipotek koymuş olur. Ruhun rahatlaması, sorunların aşılması kimseye gönül koymamakla mümkündür. Ne olursa olsun kimseye kırılmama, kimseye gücenmeme. İçimize bile atmama.

Şimdi var mısınız hepimiz söz verelim. Şunu diyelim:

“Kendime ipotek koymayacağım. Yani kimseye gönül koymayacağım.”

“Kendime ipotek koymayacağım. Yani kimseye gönül koymayacağım.”

“Kendime ipotek koymayacağım. Yani kimseye gönül koymayacağım.”

İnsan için çok önemli konulardan biri de “İstikrarlı Davranma” dır. Her şeyin en iyisini yapmak. Ama kendini üzmeden istikrarla en iyisini yapmak için azmederek her şeyin en iyisini yapmak. Eski devirlerde bir gün ünlü bir alim, hocaları ile gezmektedir. Orada darağacında idam edilmiş birini görürler. Sorar bu adam ne yapmış diye. Adam asmış, kesmiş, öldürmüş, yakmış, yıkmış diye anlatırlar. Alim zat adamın ayaklarına kapanır ve öpmeye başlar. Talebeleri şaşırır. Aman hocam ne yapıyorsunuz derler. Alim zat bu adam kötüymüş, çok kötülük yapmış ama kötülüğü en üst düzeyde ve kötülük adına o işin hakkını vererek yapmış. Keşke bizler de kendi davamızda onun kendi davasında olduğu gibi olabilsek demiş. Her şeyin en iyisini yapma azim ve niyetinde olmalı ve bunun savaşını vermeliyiz. Cennet ve cehennem nerededir bilir misiniz? Nerede olduğunu Allah bilir ama başlangıcı dünyadadır. Cennet te cehennem de dünyada başlar. Yaşantımız bizim nereye gideceğimizi belirleyecektir. Tek başına kurtuluş ta yok bu yaşamda. Kurtulursak birlikte kurtulalım. Hayatına girdiğimiz herkesle, hayatımıza giren herkesle. Hayatımıza giren herkes önemlidir. Bir tebessümle dahi olsa ona güzel bir şey sunmalıyız. “Yıllardan beri çıkabilseydi bir güzel, güzelleşirdim ben.” diyen nice insanlar vardır çevrenizde. Şeytanın oyununu bozmalıyız. Çünkü onun en son isteyeceği şey bizim sağlıklı düşünmemizdir. Çoğu zamanda sağlıklı düşünmeyiz ama sağlıklı düşündüğümüzü zannederiz. Allah’ ın vermesi için istemek çok önemlidir.

Allah’ a dayan

Say’ e sarıl

Hikmete ram ol

Bilmiyorum başka çıkar yol

Konuşmalarımızdan fazlalıkları temizleme. Sadece gerekeni konuşma ne güzeldir. Lüzümsüz laf sahibini üzer. Hayatımızda neler olup bittiğini anlamanı sağlamak, Allah’ ın sana verebileceği en güzel armağandır. Yaşamımızdaki olumsuzluklar her zaman olumsuzluk değildir. Belki biz olumsuzluk zannederiz. Ama kader bazen bizim için öyle güzel elbiseler sunar da biz kötü zanneder ondan kaçarız. Kadere kafa tutarız. Nehirde batmamanın bir yolu ya da dalgalı bir denizde alabora olmamanın bir yolu da kendimizi dalgaların akışına bırakmaktır. Hayatımızda ne olup bittiğini anlamaya çalışarak.

Psikiyatrist Yavaş: Boşanmaların artmasının sebebi acelecilik

2011-05-19T12:36:00.002+03:00

http://www.habergalerisi.com/haber/psikiyatrist-yavas-bosanmalarin-artmasinin-sebebi-acelecilik-223014.html

İZMİR - İzmir Tepecik Eğitim Araştırma Hastanesi Çocuk Psikiyatristi İsmail Yavaş, son yıllarda artan boşanma ve şiddet olaylarının altında aceleciliğin yattığını söyledi. Acele etmenin insana hata yaptırdığını belirten Yavaş, her evlilikte zor günlerin, hattâ yılların yaşanabileceğini, her şeyi zamana yaymak gerektiğini ifade etti: "Yuvanın yıkılmasında acele etmek, zamanı sıfırla çarpmaktır. Sıfır, matematikte yutan elemandır. Hangi sayıyı sıfırla çarparsanız çarpın, sonuç sıfır olur. Oysa hakiki insan, düşünmeli ve istişare ederek hareket etmelidir. Mefistonun (şeytan) oyununa gelmemelidir." dedi.

Acele eden insanın ön ve arkasının duvarla örülmüş gibi olduğunu anlatan Psikiyatrist Yavaş, böyle kişilerin hiçbir şeyi göremeyeceğini ve sadece kendisini dinleyeceğini söyledi. Aceleci insanların, zihnini kullanmak yerine kendini zihnine kullandırdığını anlatan İsmail Yavaş, "Bunlar, dümeni kopmuş gemi gibidir. Dalgalar ve fırtına nereye sürüklerse, kontrolsüzce oraya gider. Mefistoyla arkadaş, egosunun izinde yanlış yapmaya meyilli ve tehlikeli bir gidiş içindedirler." şeklinde konuştu.

Acele etmenin insanı yanılttığını, bu sebeple acelecilikle mücadele gerektiğini vurgulayan Çocuk Psikiyatristi Yavaş, bunun için çeşitli öneriler sıraladı: "Tartışma ortamlarından uzak durmak, çok sinirliyken ortam değiştirmek. Çözümsüzlüğe inanmamak ve çözüm taraftarı olmak. Mutlaka istişare etmek ve kendine uymasa bile topluluk kararına değer vermek. Akla güvenmemek. İnsanı mahvedenin, doğru zannedilen yanlışlar olduğunu bilmek. Egoist olmamak, en büyük düşmanın kendi nefsi olduğunu unutmamak. Kararları birçok defa gözden geçirmek, yanlışları fark edince dönmesini bilmek. Aleyhte bile olsa doğrudan yana olmak, doğru zannettiğimiz bazı şeylere kör olabileceğimizi bilmek. Kendine çok güvenmemek. Öfkeye hakim olmak ve yutmak. İç savaşı kazanmak ve Allah'a inanmak." (CİHAN)

Padişahın İşi Ne ?

2011-05-15T16:08:00.000+03:00

PADİŞAHIN İŞİ NE ?

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1828

İstanbullu olanlar ya bir vasıtayla ya da yürüyerek onun mezarına yakın bir yerlerden geçmiştir. Ülkemiz yetişmiş insan olarak bereketli topraklara sahip. Bir çok bilge insan bu kültürde yetişmiştir. Hepimizin yaşadığı semtlerde nice Nalıncı Babalar yaşamıştır. Şimdi Nalıncı Baba’ nın öyküsünü okuyalım. Anlatacağım öykünün adı “Padişahın işi ne ?”.

Murat Han (III. Murat) o gün bir hoştur. Telaşlı görünür. Sanki bir şeyler söylemek ister, sonra vazgeçer. Neşeli deseniz değil, üzüntülü deseniz hiç değil. Veziriazam Siyavuş Paşa sorar:
- Hayrola efendim, canınızı sıkan bir şey mi var?
- Akşam garip bir rüya gördüm.
- Hayırdır inşallah.
- Hayır mı, şer mi öğreneceğiz.
- Nasıl yani?
- Hazırlan dışarı çıkıyoruz.
Ve iki vatandaş kılığında çıkarlar yola. Görünen o ki padişah hâlâ gördüğü rüyanın tesirindedir ve gideceği yeri iyi bilir. Seri ve kararlı adımlarla Beyazıt’a çıkar, döner Vefa’ya. Zeyrek’ten aşağılara sallanır. Unkapanı civarlarında soluklanır. Etrafına daha bir dikkatli bakınır. İşte tam o sıra, orta yerde yatan bir ceset gözlerine batar. Sorarlar ‘Kimdir bu?’
Ahali ‘Aman hocam hiç bulaşma.’ derler, ‘Ayyaşın, meyhur’un biri işte!’
- Nereden biliyorsunuz?
- Müsaade et de bilelim yani. Kırk yıllık komşumuz.
Komşular öfkelidir
Bir başkası tafsilata girer. ‘Biliyor musunuz?’ der, ‘Aslında iyi sanatkârdır. Azaplar Çarşısı’nda çalışır, nalının hasını yapar. Ancak kazandıklarını içkiye, fuhşa harcar. Hem şişe şişe şarap taşır evine, hem nerede namlı mimli kadın varsa takar peşine.’ Hele yaşlının biri çok öfkelidir:
‘İsterseniz komşulara sorun.’ der, ‘Sorun bakalım, onu bir kere olsun cemaatte gören olmuş mu?’
Hasılı mahalleli döner ardını gider. Bizim tebdil-i kıyafet vatandaşlar kalırlar mı ortada. Tam vezir de toparlanıyordur ki padişah önünü keser.
- Nereye?
- Bilmem. Bu adamdan uzak durmayı yeğlersiniz sanırım.
- Millet bu, çeker gider. Kimseye bir şey diyemem. Ama biz gidemeyiz. Öyle veya böyle tebaamızdır. Defnini tamamlasak gerek.
- İyi ya, saraydan birkaç hoca yollar, kurtuluruz vebalden.
- Olmaz. Rüyadaki hikmeti çözemedik daha.
- Peki ne yapmamı emir buyurursunuz?
- Araştırmaya devam. Naaşı kaldırmalıyız en azından.
- Aman efendim. Nasıl kaldırırız?
- Basbayağı kaldırırız işte.
- Yapmayın etmeyin sultanım, bunun yıkanması paklanması var. Tekfini, telkini...
- Merak etme ben beceririm. Ama önce bir gasılhane bulmalıyız.
- Şurada bir mahalle mescidi var ama...
- Olmaz. Vefat eden sen olaydın nereden kalkmak isterdin?
- Ne bileyim Ayasofya’dan, Süleymaniye’den. En azından Fatih Camii’nden.
- Ayasofya ile Süleymaniye’de devlet erkanı çoktur. Tanınmak istemem. Ama Fatih Camii’ni iyi dedin. Haydi yüklenelim.
Ve gelirler camiye. Siyavuş Paşa sağa sola koşturur kefen, tabut bulur. Padişah bakır kazanları vurur ocağa. Usulü erkanınca bir güzel yıkarlar ki naaş ayan beyan güzelleşir sanki. Bir nurdur aydınlanır alnında. Yüzü şakilere benzemez. Hem mânâlı bir tebessüm okunur dudaklarında.
Padişahın kanı ısınmıştır bu adama, vezirin ona keza. Meçhul nalıncıyı kefenler, tabutlar, musalla taşına yatırırlar. Ama namaz vaktine hayli vardır daha. Bir ara vezir sıkıntılı sıkıntılı yaklaşır ‘Sultanım’ der, ‘Yanlış yapıyoruz galiba’.
- Nasıl yani?
- Heyecana kapıldık, cenazeyi sorup araştırmadan getirdik buraya, Kim bilir hanımı vardı belki, belki de yetimleri?
- Doğru. Öyle ya. Neyse, sen başını bekle, ben mahalleyi dolanıp geleyim.
Vezir cüzüne, tesbihine döner, padişah garip maceranın başladığı noktaya koşar. Nitekim sorar soruşturur, nalıncının evini bulur. Kapıyı yaşlı bir kadın açar. Hadiseyi metanetle dinler, sanki bu vefatı bekler gibidir. ‘Hakkını helal et evladım.’ der, ‘Belli ki çok yorulmuşsun.’ Sonra eşiğe çöker, ellerini yumruk yapar, şakaklarına dayar.
Ağlar mı? Hayır. Ama gözleri kısılır, belki hatıralara dalar. Neden sonra silkinip çıkar hayal dünyasından. ‘Biliyor musun oğlum?’ diye dertli dertli söylenir, ‘Bizim efendi bir âlemdi vesselâm. Akşamlara kadar nalın yapar, ama birinin elinde şarap şişesi görmesin, elindekini avucundakini verir satın alırdı. Sonra getirip dökerdi tuvalete.’
- Niye?
- Ümmet-i Muhammed içmesin, diye.
- Hayret.
Sonra malum kadınların ücretini öder eve getirirdi. ‘Ben sizin zamanınızı satın aldım mı, aldım.’ derdi. ‘Öyleyse şimdi dinleseniz gerek...’ O çeker gider, ben menkıbeler anlatırdım onlara. Mızraklı İlmihal, Hüccet-ül İslâm okurdum.
- Bak sen! Millet ne sanıyor halbuki.
- Milletin ne sandığı umurunda değildi. Hoş, o hep uzak mescitlere giderdi. ‘Öyle bir imamın arkasında durmalı ki...’ derdi, ‘Tekbir alırken Kâbe’yi görmeli.’
- Öyle imam kaç tane kaldı şimdi.
- İşte bu yüzden Nişanca’ya, Sofular’a uzanırdı ya. Hatta bir gün ‘Bakasın Efendi!’ dedim,
‘Sen böyle böyle yapıyorsun; ama komşular kötü belleyecek. İnan cenazen kalacak ortada’.
- Doğru öyle ya?
- ‘Kimseye zahmetim olmasın!’ deyip mezarını kazdı bahçeye. Ama ben üsteledim. ‘İş mezarla bitiyor mu?’ dedim. ‘Seni kim yıkasın, kim kaldırsın?’
- Peki o ne dedi?
- Önce uzun uzun güldü, sonra ‘Allah büyüktür hatun.’ dedi, ‘Hem padişahın işi ne?’
Devamı Haftaya…

Kötü Zannettiğimiz Şeylerin Ardında İyi Yönler Olabilir

2011-05-15T15:09:00.003+03:00

Bu yazı bir derginin Mayıs Sayısından alınmıştır. Yazar Zübeyr Selim.

Yıl 2000... İstanbul Küçükyalı'da acemi birliğinde askerim. Koğuş nöbetim sebebiyle bir gündüz vakti koğuştayım. Koğuşta bir de hasta arkadaş var, yatıyor. Ben bir o yana, bir bu yana gidip geliyorum. Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri'nin meşhur Tefviznâme'sinden bir bölümü tekrarlayıp duruyorum:

"Hakk şerleri hayreyler.
Zannetme ki gayreyler.
Ârif ânı seyreyler.
Mevlâ görelim neyler.
Neylerse güzel eyler."

Ben bu mısraları tekrar edip dururken, hasta arkadaşın âniden yerinden doğrulmasıyla kendime geldim. Ne olduğunu anlamaya çalışırken, arkadaşım okuduğum şeyi, bir daha yavaşça ve sesli bir şekilde tekrarlamamı istedi. Dediğini yaptım; devamından birkaç dörtlük daha okudum. Arkadaşımın yüzündeki tebessüm gerçekten görülmeye değerdi. Birkaç gündür eğitime çıkamayacak kadar hasta olan arkadaşımın bir iki dörtlükle bir ân için kendine gelmesi hem sevinilecek hem de şaşılacak şeydi. "Lütfen bunu bana yaz!" dedi ve tekrar yattı.

Gerçekten de Tefviznâme böyle bir şiirdi. Tefviz, işi başkalarına havale ederek büyük yüklerin altından kurtulma mânâsına geliyor. Şiiri okuyup biraz tefekkür ettiğimizde, şu hayatın yükünün ancak bir Allah inancıyla çekilebileceğini, hayatın ağırlığının, onu rahmeti bol bir Allah'a havale etmeyle azaldığını hissediyoruz. İbrahim Hakkı Hazretleri, beyan gücünü şiirin güzelliğiyle birleştirince gerçekten şiiri sihir eylemiş. Derslerde konu gereği Tekke edebiyatını her anlatışımda bu şiiri de mutlaka yazdırır, üzerinde dururum. Şiirin sunduğu huzur iklimini tekrar duymaya ve duyurmaya çalışırım. Talebelerin gözlerindeki mutluluk beni ziyadesiyle sevindirir. Bu şiir öyle bir şiirdir ki, darda kalmış her gönle mutlaka bir iki rahatlama menfezi açar.

Evvelâ, şiirin girişi bir atasözü olabilecek kadar tesirli ve güzeldir. Hemen hemen her dil, hâdiseler karşısında sıkışınca söyleyiverir bunu. Söyler de, çoğu itibariyle, kime ait olduğunu, devamının nasıl geldiğini bilmez. Dörtlük, eskilerin ifadesiyle bir "darb-ı mesel" olmuştur artık.

"Hakk şerleri hayreyler
Zannetme ki gayreyler
Ârif ânı seyreyler
Mevlâ görelim neyler
Neylerse güzel eyler."

Ne kadar hoş bir nazar değil mi? İnsan bilmez; fakat hakikat tam da budur. Merhameti sonsuz Yaratıcı, şer görünen hâdiseleri de hayra tebdil eder; aslında bizim şer gördüğümüz pek çok hâdise, neticesi itibariyle hayırdır, güzelliktir. Fakat alışverişini hep acelecilikle yapan insanoğlu bu güzel manzarayı seyredemez pek, sabredip de merhametin, olmazların dünyasında ışımasını göremez ve çoğu zaman da sonsuz bir merhameti suçlama bahtsızlığına düşer maalesef. Oysa Yüce Yaratıcı hayatımızı hayırla, merhametle, güzellikle çepeçevre kuşatmıştır. Bu husus, Kehf Sûresi'nde bir iki misâlle çarpıcı bir şekilde işlenir. Hızır Aleyhisselâm'la Hz. Musa (as) bir seyahate çıkarlar. Bu seyahatte Hızır Aleyhisselâm, bir yolcu gemisini deler, bir çocuğu öldürür. Hz. Musa (as) olanlar karşısında itiraz yollu ifadeler dile getirir. Öyle ya, içinde onlarca insan bulunan bir gemide delik açılmış ve bir çocuk öldürülmüştür. Bunlar, zâhiri olarak şer sayılabilecek fiillerdir. Hz. Musa'nın (as) bu şaşkınlığını telâfi adına Hızır Aleyhisselâm şu meâlde konuşur: "İlerde yolcu gemilerine el koyan bir zalim hükümdar var. Ben bu gemiye az bir darbe vurarak gemiyi hasarlı gösterdim, dolayısıyla masum insanları taşıyan bu gemi bu hasarlı hâliyle zalim hükümdara hoş görünmeyecek ve yolcular kurtulmuş olacak. Bu çocuk ise, ilerde zalim ve günahkâr olacaktı. Onu öldürerek bu hazin akıbetini engellemeye ve ailesine Allah'ın (celle celâlühü) daha salih bir evlât bağışlamasına zemin hazırladım."

"Deme şu niçin şöyle.
Yerincedir o öyle.
Bak sonuna, sabreyle.
Mevlâ görelim neyler.
Neylerse güzel eyler."

Âdemoğlu hep acelecilikle iş yapar. Hâlbuki hikmet dediğimiz şey, sabırla kendini buluverir ve her biri bir hikmet eseri olan İlâhî icraatlar sabırla hissedilebilir. Biz içinde bulunduğumuz zamanı ve mekânı lâyıkıyla kavrayamazken, Allah geçmiş ve geleceği her şeyiyle bilir. Hâl böyleyken, cehaletimizin bir eseri olarak başımıza gelenleri veya etrafımızda cereyan eden hâdiseleri bazen tenkit ederiz. Hâdiselerin önüne ve ardına tam vâkıf olmadan, bunların nasıl neticeleneceğini bilmeden ve görmeden kaderi suçlarız. Böyle olunca da sıkıntılar hayatımızın yegâne dokusu oluverir. Hâlbuki kulun Yüce Yaratıcı'sına karşı sonsuz bir itimadı olması esastır. Zîrâ Allah (celle celâlühü) gündüzümüze güneş, gecemize ay ve yıldızlar, her amelimize büyük bir şevk ve lezzet, hastalığımıza şifa, açlığımıza nefis nimetler bahşederek bizim için sadece ve sadece güzellikler sunduğunu anlatmıyor mu?

"Sen Hakk'a tevekkül kıl.
Tefviz et ve rahat bul.
Sabreyle ve razı ol.
Mevlâ görelim neyler.
Neylerse güzel eyler."

Kula düşen bu değil midir? Kendi vazifesini hakkıyla yerine getirmek, sonra da Sonsuz Merhamet Sahibi'ne tevekkül edip sabreylemek. Bin bir isim ve sıfatı varken kulunu sadece Rahman ve Rahîm sıfatlarıyla yüz on dört defa selâmlayan Allah (celle celâlühü) elbette her şeyi güzel yapacaktır. Öyleyse kendi işimizi eksiksiz yapmaya çalışıp, Allah'ın (celle celâlühü) güzellikler madenî icraatlarını sabırla seyretmeye çalışarak rahatı bulabiliriz.

"Bir işi murad etme.
Olduysa inad etme.
Hak'tandır o reddetme.
Mevlâ görelim neyler.
Neylerse güzel eyler."

Dua, en sâfî bir ibadet, insanı rahatlatan bir amel. Fakat İbrahim Hakkı Hazretleri bu noktada mühim bir esası gösteriyor. Bir hususu, hırsla istemememiz ve isteğimizin aksiyle neticelendiğinde de kabul noktasında inat etmememiz gerektiğini hatırlatıyor. Bediüzzaman'ın (ra) bu konudaki misâli dikkate şayandır. Hasta, doktordan bir ilâç ister; doktor, o ilâç iyi gelecekse verir; iyi gelmeyecekse başka bir ilâç sunar. Bu noktada hastanın evvelki ilâçta ısrarı aleyhine olacaktır. İşte kuluna, bir doktordan daha merhametli olan Allah'ın (celle celâlühü) hakkımızda takdir buyurduğu her şey, O'ndan geldiği için asla reddedilmemeli ve hayırlı olanın bu olduğu kabul edilmelidir. Böylece başımıza gelen hâdiseleri doğru değerlendirmiş ve hayat yolunda uğradığımız her duraktan elleri dolu dolu ayrılmış oluruz.

"Sen adli zulüm sanma.
Teslim ol, nâra yanma.
Sabret, sakın usanma.
Mevlâ görelim neyler.
Neylerse güzel eyler."

Allah (celle celâlühü) merhamet sahibidir. Bununla birlikte O, mutlak adalet sahibidir de. Adalete ters bir merhamet zulüm olduğundan, biz çoğu zaman adalet tecellilerini zulüm zannedip İlâhî adalet hakkında olur olmaz sözler sarf etme bahtsızlığına düşebiliriz. Bu konuda yine Bediüzzaman'dan çok orijinal bir tespit vardır: "İnsanlar zulmeder, kader adalet eder." Tarih sahnesinde insanların yaşayageldiği zulümler, işledikleri zulümlerin kendilerine dönmesinden başka bir şey değildir. Yoksa, insanı yoktan var eden ve sayısız nimetle onu kendine muhatap kılarak şereflendiren Allah (celle celâlühü), ona zulmetmekten beridir. Bilakis, insana değer verdiği için ona yapılan zulümleri cezasız bırakmıyor.

"Hak'tandır bütün işler.
Boştur gam u teşvişler.
Ol hikmetini işler.
Mevlâ görelim neyler.
Neylerse güzel eyler."

Hayatın akışında kendini kaybetmek istemeyen, hayatını mânâlandırıp ondan huzur bulmak isteyen insana tesirli bir nasihat: "Hakk'tandır bütün işler!" olsa gerek. Bediüzzaman Hazretleri'nin ifadesiyle "Hayatta tesadüfe tesadüf edilemez." Her şey Allah (celle celâlühü) tarafından bir hikmete bağlı olarak işler ve hayat bu düzen içerisinde akar durur. Bir kuru yaprak bile ancak Allah'ın (celle celâlühü) izni dairesinde yere düşer. Böyle bir düşünce sahibinin hayatındaki en mühim duygu, güven ve huzur olacaktır. Çünkü bilir ki, hayatı büyük bir kudretin elinde, rastlantıların hiçbir tesiri olmadan, düzenle ilerliyor. Böyle bir insanın düşüncelerinde kargaşa, ölüm korkusu, başıbozukluğun verdiği gereksiz endişeler yer almayacaktır. Hayatı, Allah (celle celâlühü) tarafından işlenilmiş bir kanaviçe gibi gören bir ruh sahibinden daha huzurlu kim olabilir ki! İşte şiirimizin en can alıcı, bam telini dokunan bir bölümü daha:

"Nâçar kalacak yerde.
Nâgâh açar ol perde.
Derman eder her derde.
Mevlâ görelim neyler.
Neylerse güzel eyler."

Her insan şahittir ki; sonsuz merhamet Sahibi, en güçsüz, en âciz ve yardıma en muhtaç olduğumuz ânlarda ânsızın bir inayet kapısı açıverir. İşler öyle yürür ki hiç beklemediğimiz yollar açılır, hiç tahmin etmediğimiz hâdiseler cereyan eder, hiç düşünmediğimiz kişiler sahneye çıkar ve olmazlar "olur" libası giyer. Kuluna şah damarından daha yakın ve ana-babasından daha merhametli Allah (celle celâlühü), onun imtihanlar altında ezildiği bir anda omzuna kuvvet, ayağına fer, dizlerine derman verir de işlerin sarpa saracağı anlarda yollarına işaretler dizer. Öyledir Rahman'ın işleri. Yerlerde sürünmeyelim diye ufkumuzu göklere çekip maddî ve mânevî miraç merdivenlerinde yücelmemiz için gayretimizi bekler; ruhlarımızdaki hamlıkları, içlerimizdeki fenalıkları değişik vesilelerle törpüler, Cennet'teki nimetlerden tam mânâsıyla istifade edelim diye bizi hayatın çarklarında şekillendirir. Bu esnada nâçâr kaldığımız yerde rahmet ve inayet pınarlarını oluk oluk üzerimize boşaltır. O'nun (celle celâlühü), kullarına rahmet ve inayeti bazen bir vesileye bakar.

"Hoş sabr-ı cemîlimdir.
Takdir ü kefilimdir.
Allah ki vekilimdir.
Mevlâ görelim neyler.
Neylerse güzel eyler."

Allah'ı (celle celâlühü) Kur'ân ve hadîsler ışığında bilen, O'nu hakkıyla tanıyan irfan sahibi bir gönlün varacağı son noktadır bu. Böyle bir gönül rahattır, huzurludur. Çünkü her şeyi en iyi bilen, merhameti hudutsuz bir Yaratıcı'yı işlerine vekil kılmıştır ve neticenin hayırla noktalanacağına inancı tamdır. Kul böyle inanınca, Allah (celle celâlühü) da böyle muamele eder ve her şey hayra çıkar. Zîrâ Allah'ın icraatı kulun beklentisi yönündedir. Bundandır ki Allah'a (celle celâlühü) itimat eden rahata erer.

"Vallahi güzel etmiş.
Billahi güzel etmiş.
Tallahi güzel etmiş.
Mevlâ görelim netmiş.
Netmişse güzel etmiş."

İstikamet sahibi salim bir gönül, Allah'ın (celle celâlühü) bütün icraatlarının güzeller güzeli bir edayla nazarlarımıza arz olunduğuna eksiksiz itimat eder. Böyle bir gönül, hayır ve güzelliklerin art arda şekillendiği şu âlemi ibret nazarıyla seyredip Yüceler Yücesi'ne aşk ve muhabbetini ilân eder.

Tefvizname

2011-05-12T02:04:00.002+03:00

Hak şerleri hayreyler, Zannetme ki gayreyler, Ârif a-nu seyreyler
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Sen hakk’a tevekkül kıl, Tefviz et ve rahat bul, Sabreyle ve razı ol
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Kalbin ona berk eyle, Tedbirini terk eyle, Takdirini derk eyle
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Hallak-ı rahim o’dur, Rezzak-ı kerim o’dur, Fa’al-ı hakim o’dur
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Bil kadıy-ı hacatı, Kıl o’na münacatı, Terk eyle muradatı
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Bir işi murad etme, Olduysa inad etme, Haktandır o reddetme
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Hakk’ın olacak işler, Boştur gam-u teşvişler, O hikmetini işler
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Hep işleri faiktir, Birbirine layıktır, Neylerse muvafıktır
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler

Dilden gamı dûr eyle, Rabbinle huzur eyle, Tefviz-i umur eyle
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Sen adli zulüm sanma, Teslim ol oda yanma, Sabret sakın usanma
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Deme şu niçin şöyle, Yerincedir ol öyle, Bak sonuna sabreyle
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Hiç kimseye hor akma, İncitme, gönül yıkma, Sen nefsine yan çıkma
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Mü’min işi renk olmaz, Âkil huyu cenk olmaz, Ârif dili tenk olmaz
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Hoş sabr-ı cemilimdir, Takdir kefilimdir, Allah ki vekilimdir
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Her dilde o’nun adı, Her canda o’nun yadı, Her kuladır imdadı
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Naçar kalacak yerde, Nagâh açar o perde, Derman eder ol derde
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Her kuluna her anda, Kâh kahr-u kâh ihsanda, Her anda o bir şanda
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Kâh mu’ti-u kâh mani’, Kâh darr-u kâh nafi’, Kâh hafız-u kâh rafi’
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Kâh abdin eder ârif, Kâh eymen-ü kâh haif, Her kalbi o’dur sarif
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Kâh kalbini boş eyler, Kâh halkını hoş eyler, Kâh aşkına dûş eyler
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Kâh sade-ü kâh rengîn, Kâh tab’ın eder sengîn, Kâh hırem-ü kâh gamgîn
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Az ye, az uyu, az iç, Ten mezbelesinden geç, Dil gülşenine gel göç
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Bu nas ile yorulma, Nefsinle dahi kalma, Kalbinden ırak olma
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Geçmişle geri kalma, Müstakbele hem dalma, Hâl ile dahi olma
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Her daim o’nu zikreyle, Zeyrekliği koy şöyle, Hayran-ı hak ol şöyle
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Gel hayrete dal bir yol, Kendin unut o’nu bul, Koy gafleti hazır ol
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Her sözde nasihat var, Her nesnede zinet var, Her işte ganimet var
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Hep remz-ü işarettir, Hep gamz-ü beşarettir, Hep ayn-ı inayettir
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Her söyleyeni dinle, Ol söyleteni anla, Hoş eyle kabul canla
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Bil elsine-i halkı, Aklam-ı hak ey hakkı, Öğren edeb ve hulku
Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler.

Vallahi güzel etmiş, Billahi güzel etmiş, Tallahi güzel etmiş
Allah görelim netmiş, Netmişse güzel etmiş.

İbrahim Hakkı Erzurumi

PADİŞAHIN İŞİ NE ?

2011-05-12T01:36:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1828

İstanbullu olanlar ya bir vasıtayla ya da yürüyerek onun mezarına yakın bir yerlerden geçmiştir. Ülkemiz yetişmiş insan olarak bereketli topraklara sahip. Bir çok bilge insan bu kültürde yetişmiştir. Hepimizin yaşadığı semtlerde nice Nalıncı Babalar yaşamıştır. Şimdi Nalıncı Baba’ nın öyküsünü okuyalım. Anlatacağım öykünün adı “Padişahın işi ne ?”.

Murat Han (III. Murat) o gün bir hoştur. Telaşlı görünür. Sanki bir şeyler söylemek ister, sonra vazgeçer. Neşeli deseniz değil, üzüntülü deseniz hiç değil. Veziriazam Siyavuş Paşa sorar:
- Hayrola efendim, canınızı sıkan bir şey mi var?
- Akşam garip bir rüya gördüm.
- Hayırdır inşallah.
- Hayır mı, şer mi öğreneceğiz.
- Nasıl yani?
- Hazırlan dışarı çıkıyoruz.
Ve iki vatandaş kılığında çıkarlar yola. Görünen o ki padişah hâlâ gördüğü rüyanın tesirindedir ve gideceği yeri iyi bilir. Seri ve kararlı adımlarla Beyazıt’a çıkar, döner Vefa’ya. Zeyrek’ten aşağılara sallanır. Unkapanı civarlarında soluklanır. Etrafına daha bir dikkatli bakınır. İşte tam o sıra, orta yerde yatan bir ceset gözlerine batar. Sorarlar ‘Kimdir bu?’
Ahali ‘Aman hocam hiç bulaşma.’ derler, ‘Ayyaşın, meyhur’un biri işte!’
- Nereden biliyorsunuz?
- Müsaade et de bilelim yani. Kırk yıllık komşumuz.
Komşular öfkelidir
Bir başkası tafsilata girer. ‘Biliyor musunuz?’ der, ‘Aslında iyi sanatkârdır. Azaplar Çarşısı’nda çalışır, nalının hasını yapar. Ancak kazandıklarını içkiye, fuhşa harcar. Hem şişe şişe şarap taşır evine, hem nerede namlı mimli kadın varsa takar peşine.’ Hele yaşlının biri çok öfkelidir:
‘İsterseniz komşulara sorun.’ der, ‘Sorun bakalım, onu bir kere olsun cemaatte gören olmuş mu?’
Hasılı mahalleli döner ardını gider. Bizim tebdil-i kıyafet vatandaşlar kalırlar mı ortada. Tam vezir de toparlanıyordur ki padişah önünü keser.
- Nereye?
- Bilmem. Bu adamdan uzak durmayı yeğlersiniz sanırım.
- Millet bu, çeker gider. Kimseye bir şey diyemem. Ama biz gidemeyiz. Öyle veya böyle tebaamızdır. Defnini tamamlasak gerek.
- İyi ya, saraydan birkaç hoca yollar, kurtuluruz vebalden.
- Olmaz. Rüyadaki hikmeti çözemedik daha.
- Peki ne yapmamı emir buyurursunuz?
- Araştırmaya devam. Naaşı kaldırmalıyız en azından.
- Aman efendim. Nasıl kaldırırız?
- Basbayağı kaldırırız işte.
- Yapmayın etmeyin sultanım, bunun yıkanması paklanması var. Tekfini, telkini...
- Merak etme ben beceririm. Ama önce bir gasılhane bulmalıyız.
- Şurada bir mahalle mescidi var ama...
- Olmaz. Vefat eden sen olaydın nereden kalkmak isterdin?
- Ne bileyim Ayasofya’dan, Süleymaniye’den. En azından Fatih Camii’nden.
- Ayasofya ile Süleymaniye’de devlet erkanı çoktur. Tanınmak istemem. Ama Fatih Camii’ni iyi dedin. Haydi yüklenelim.
Ve gelirler camiye. Siyavuş Paşa sağa sola koşturur kefen, tabut bulur. Padişah bakır kazanları vurur ocağa. Usulü erkanınca bir güzel yıkarlar ki naaş ayan beyan güzelleşir sanki. Bir nurdur aydınlanır alnında. Yüzü şakilere benzemez. Hem mânâlı bir tebessüm okunur dudaklarında.
Padişahın kanı ısınmıştır bu adama, vezirin ona keza. Meçhul nalıncıyı kefenler, tabutlar, musalla taşına yatırırlar. Ama namaz vaktine hayli vardır daha. Bir ara vezir sıkıntılı sıkıntılı yaklaşır ‘Sultanım’ der, ‘Yanlış yapıyoruz galiba’.
- Nasıl yani?
- Heyecana kapıldık, cenazeyi sorup araştırmadan getirdik buraya, Kim bilir hanımı vardı belki, belki de yetimleri?
- Doğru. Öyle ya. Neyse, sen başını bekle, ben mahalleyi dolanıp geleyim.
Vezir cüzüne, tesbihine döner, padişah garip maceranın başladığı noktaya koşar. Nitekim sorar soruşturur, nalıncının evini bulur. Kapıyı yaşlı bir kadın açar. Hadiseyi metanetle dinler, sanki bu vefatı bekler gibidir. ‘Hakkını helal et evladım.’ der, ‘Belli ki çok yorulmuşsun.’ Sonra eşiğe çöker, ellerini yumruk yapar, şakaklarına dayar.
Ağlar mı? Hayır. Ama gözleri kısılır, belki hatıralara dalar. Neden sonra silkinip çıkar hayal dünyasından. ‘Biliyor musun oğlum?’ diye dertli dertli söylenir, ‘Bizim efendi bir âlemdi vesselâm. Akşamlara kadar nalın yapar, ama birinin elinde şarap şişesi görmesin, elindekini avucundakini verir satın alırdı. Sonra getirip dökerdi tuvalete.’
- Niye?
- Ümmet-i Muhammed içmesin, diye.
- Hayret.
Sonra malum kadınların ücretini öder eve getirirdi. ‘Ben sizin zamanınızı satın aldım mı, aldım.’ derdi. ‘Öyleyse şimdi dinleseniz gerek...’ O çeker gider, ben menkıbeler anlatırdım onlara. Mızraklı İlmihal, Hüccet-ül İslâm okurdum.
- Bak sen! Millet ne sanıyor halbuki.
- Milletin ne sandığı umurunda değildi. Hoş, o hep uzak mescitlere giderdi. ‘Öyle bir imamın arkasında durmalı ki...’ derdi, ‘Tekbir alırken Kâbe’yi görmeli.’
- Öyle imam kaç tane kaldı şimdi.
- İşte bu yüzden Nişanca’ya, Sofular’a uzanırdı ya. Hatta bir gün ‘Bakasın Efendi!’ dedim,
‘Sen böyle böyle yapıyorsun; ama komşular kötü belleyecek. İnan cenazen kalacak ortada’.
- Doğru öyle ya?
- ‘Kimseye zahmetim olmasın!’ deyip mezarını kazdı bahçeye. Ama ben üsteledim. ‘İş mezarla bitiyor mu?’ dedim. ‘Seni kim yıkasın, kim kaldırsın?’
- Peki o ne dedi?
- Önce uzun uzun güldü, sonra ‘Allah büyüktür hatun.’ dedi, ‘Hem padişahın işi ne?’

Boşanma: Serbest Zannedilen Sevimsiz Yasak.

2011-04-30T00:40:00.002+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1795

Boşanma sonuçları itibariyle o kadar sevimsiz bir eylemdir ki evlenen insanlar bir şekilde ne yapıp edip evlilik gemisini yürütmeli ama katiyen boşanmamalıdırlar. Boşanan ailelerde boşanma eyleminden fayda gören tek bir fert yoktur. Geçici rahatlamalar arkasını kalıcı ve süregen üzüntü, acı ve sıkıntılara bırakırlar. Boşanan çiftler boşandıklarını sanırlar. Hele arada çocuk varsa bu boşanma sadece kağıt üstünde kalır ve aradaki anlaşmazlıklar çoğunlukla daha da derinleşirken çocukların ve eski eşlerin sıkıntıları artmaya devam eder. Evliyken çocuklarına düzgün ebeveynlik yapamayan insanların boşandıktan sonra daha düzelmelerini beklemek safça düşünce olur. Boşanınca kimse mücevher bulmaz. Aynı manaya gelen iki cümle var:

1. Dışarıda hiçbir şey yok.

2. Dışarıda hiçbir şey var.

Evet dışarıda hiçbir şey yok ki.. Kim boşanmış ta dışarıda ne bulmuş ? Dışarıda hiçbir şey varken neden boşanılsın ki. Aslında gerçek mutluluk evli, dul ya da bekar ne olursa olsun, insanın kendinde kendisini bulmasıdır. Aman dikkat edin egoizm demiyorum. Kendi içinde ruh ve kalp dünyasında hakiki insanı bulma seyahatinden ibarettir gerçek mutluluk. Zihinlerin dağınıklık ve perişaniyettten kurtulması, kalplerin huzur ve güvenle dolu olmasıdır mutluluk. Yoksa boşanmak ya da boşanmamak mutluluk için bir gerekçe veya vesile değildir.

İnsan kendine boşanmayı yasaklamalıdır. Boşanmaya neden olacak sebeplerden yılandan çıyandan kaçar gibi kaçmalıdır. Boşanmamak için aranan yollarda, koridorlarda kim bilir belki kendisini bulur. Kendini bulan insan ise her şeyi bulmuş demektir ve böyle bir insan boşanmayı çözüm olarak görmez. Başka bir değişle boşanmayı çözüm olarak gören bir insan henüz kendini bulamamış demektir.

Boşanmadan önceki dönemde kısa ayrılık dönemleri olabiliyor. Maalesef bazen bu dönemler uzuyor. Uzadıkça bir araya gelmek te zorlaşıyor. Birbiri ile anlaşamadıkları için bir ayrılık dönemi geçiren karı kocalar kendi aralarında doğru yollarda buluşabilirler aslında . Birkaç geçimsizlik nedeni ile boşanma aşamasına gelmiş çiftlerin çevresindekiler onların tekrar bir araya gelmelerine mani olmamalıdırlar. Kendi yakınını tutup, cibilli davranıp ta ayrılmalarına vesile olmak doğru yol değildir. Ayrılanların bir araya gelmesi, hatta boşananların tekrar bir araya gelmesi herkes için daha iyidir. Tekrar bir araya gelinirse “daha kötü olacak diye bir kanaat” yanlıştır. Bunu kim bilebilir ki ? Kimbilir Allah, ayrılanlar tekrar bir araya gelmeye niyetlenirlerse, onlara yeni yollar açar, yeni çözümler bulur.

Eşler birbirinin hukukuna taciz etmemeli, istismarda bulunmamalıdırlar. Ayrılma hatta boşanma gerçekleşse bile birbirlerine nezaketle yaklaşmalıdırlar. Güzel konuşmalıdırlar. Tatlı söz söyleyen kötülük görmez. Karşıdan bir şey beklemeden güzel yaklaşım içerisinde bulunmalıdırlar. Tekrar bir araya gelebilirler mi bunun yollarını düşünmelidirler. Aile şu dünyadaki en büyük hazinedir. Hazineyi korumak ta bazen fedakarlık ister. Bir aileyi yönetmek bir devleti yönetmekten hiç te kolay değildir..

Günümüz İnsanının Muhtaç Olduğu Beş İlaçtan Oluşan Bir Toplumsal Reçete

2011-04-08T12:52:00.000+03:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1759

Vatandaşlara önerilecek ve üzerinde durulması gereken beş önemli mesele vardır:
1. Merhametli olmalıyız: Acıyalım insanlara. Üzülelim onların haline. Acımazsan acınacak duruma düşersin. Yaşlılar, çocuklar, hastalar, güçsüzler, halsizler, yorgunlar, biçareler, acizler toplam tüm halkın neredeyse onda sekizini oluşturuyor. Nasıl acımayız ki bu durumdaki insanlara. Bir gün biz de bu duruma düşmeyecek miyiz ? Herkes düşecektir. En kudretli insan bile bir gün hastalanacak, yaşlanacak ve ölecektir. Bu dünyaya gelen gider, kimse kalmaz. Herkes bir gün aciz duruma düşecektir.
2. Hürmet Etmeliyiz: Kaba, edepsiz insanlar gibi olmayınız. Ahlaklı olmak yetmez, edepli de olmak gereklidir. Yaşlılara, başkasına, ötekine, araba kullanana, yayaya, hastalara, çocuklara, ihtiyarlara, bayanlara, beylere, annelere, babalara,yabancılara, farklı tercihi olanlara, farklı soydan gelene, konuşamayana, başka dilde konuşana, başka türlü yaşayana, bşka tercihi olana saygı duymalıyız. Saymazsan nasıl saygı beklersin ki.

3. Emniyeti Sağlamalıyız: Emniyet ve İstikrar huzurlu yaşamanın en önemli kurallarındandır. Emniyetin sağlanması için ne paralar harcanır, ne masraflar yapılır. Başkasının hak ve hukukuna saygı duymalıyız. Onun gölgesine basarken bile izin istemeliyiz. Başkasının emniyetine dikkat edersen, senin emniyetine dikkat edilir. En önemlisi de emniyetin emanet edildiği kişilerin emin olmasıdır.

4. Yanlış ve doğruyu bilip, yanlıştan uzaklaşmak: Elini, gözünü, dilini, cinsel hislerini, mideni, düşünceni, duygularını, davranışlarını yanlışa meyletmekten veya meylettirmekten sakındırmalıyız. İçimizde sürekli savaş edip duran iyi ile kötüyü bilmek ve iyinin kazanması için iyinin güçlenmesini sağlamalıyız. Yani içimizdeki iyiyi beslemek, kötüyü beslememeliyiz.

5. Serseriliği, başı bozukluğu bırakıp itaat etmek: Büyüğe, bilgeye, öğretmene, anneye, babaya, devlete, millete, evrensel iyi değerlere itaat etmek. Egonun savunucusu değil, diğerinin koruyucusu olmak. Ben dememek, hepimiz demek.

İşte mutlu olmanın sırları ve işte vatanımızın, milletimizin, insanımızın, devletimizin ihtiyacı olan beş kalem ilaçtan oluşan reçete.

Günümüz İnsanının Muhtaç Olduğu Beş İlaçtan Oluşan Bir Toplumsal Reçete

2011-04-08T12:41:00.005+03:00

Çocuklar Huzurlu ve Mutlu Bir Ev Ortamında Daha Başarılı Olurlar

2011-03-02T02:18:00.001+02:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1692

2010 – 2011 eğitim öğretim yılı ikinci dönem başladı. Tüm Türkiye ve Dünya çocukları anne babalarıyla birlikte ikinci bir 4 aylık eğitim öğretim dönemine girdi. Bizim ülkemiz okumaya, çocuklarının okumasına düşkündür. Dünya’ daki diğer ülkelerindeki anne babalarının istediği gibi Türkiye’ mizdeki anne babalar da çocuklarının iyi bir tahsil almalarını istiyorlar. Çocuklarımıza iyi bir eğitim vermek, onların üniversiteyi veya iyi bir meslek lisesini bitirmelerini görmek, bu dünyada ve gelecek yaşamda huzurlu, mutlu ve başarılı olmalarını görmek her anne babanın isteğidir. İşte asıl başarı da budur. Gerçek başarı, başarılı bir nesil yetiştirmektir. Asıl başarı nesillerin başarısını ülkemize ve dünyamıza aksettirmektir. Anneler, babalar gelin hep birlikte altın bir nesil yetiştirelim. Hem kendi çocuğumuzu hem başlarının çocuklarını hep birlikte güzel ahlaklı, nezih, diğergam, başkalarını ailesini milletini düşünen hakiki birer insan olarak yetiştirelim. Gelişmiş bir ülke, huzurlu bir toplum bir nesil yetiştirerek oluşur. Sorunsuz dünya böyle meydana gelir. Ahlaklı, eğitimli, akıllı, edepli, bilgili, güçlü, kuvvetli ve cesur nesillerle. Bu nesilleri yetiştirmek için yeni bir eğitim öğretim yılının 2. döneminin başındayız. Peki anneler babalar olarak ne yapalım, Nasıl bir yol izleyelim ? İşte ana çizgiler:

Çocuklar huzurlu ve mutlu bir ev ortamında daha başarılı olurlar.
Anne babalar geçim içerisinde olmalıdırlar.
Bir kere anne babada zihinler dinç olmalıdır. Yoğun düşünce, karışık bir zihin, sorunlarla dolu bir anne veya baba çocuğuna nasıl yardımcı olabilir ?
Eşler birbirini aldatmamalıdır. Aldatmanın olduğu bir evde çocuklar okumaz, başarılı olmaz. Böyle bir evde saygı biter. Çocuklar üzülür. Dağılan bir yuvada çocuk kendini derslerine veremez.
Boşanmış bir anne babanın çocuğunun başarılı olduğu pek görülmez. Ana babası aynı evde yaşamayan bir çocuk dertlidir. Bir yanı hep eksiktir. Canı acır. Bu arada boşananlar yeni bir evlilik yapmadılarsa tekrar birbirlerine şans verme konusunda cesaretli olmalıdırlar.
Çocuğun başarısı için her şeyden evvel karı koca geçiminin olması gereklidir. Anne babalar çocuklarının okumalarını istiyorlarsa her şeyden evvel iyi geçinmesini becermelidirler.
Çocukların okuması çok önemlidir. Ailede çocuğun eğitim ve öğretimi her şeyin önünde gelmelidir. Anne babanın okuma konusuna verdikleri önem çocuğa hissettirilmelidir.
Çocuğun okuması için sağlıklı çocuk yetiştirmenin önemine inanmış anne ve baba olmalıdır.
Çocuk, sopadan, tehditten, azaptan değil, eğer bir şeyden korkacaksa, ebeveyninin şefkatini kaybedeceğinden korkmalıdır. Babasının yüzünü ekşitmesi, annesinin sımsıcak yüzünün buğulandığını görmesi veya sezmesi onu dengeye getirecek en büyük bir yaptırım gibi algılanabiliyorsa, yeter ve artar.
Çocuğun anne babasına güvenmesi, acılarını, elemlerini paylaştığınıza inanması çok önemlidir.
Anne babalar çocuklarına ders çalışmanın önemini anlatmalıdır, hissettirmelidir.
Hem anneler, hem babalar çocuklarının ders çalışmalarını takip etmeli ve çocuklarına takip ettirdiklerini hissettirmelidirler.
Babalar anneler her akşam çocuklarının ders çalıştığını gözlemelidirler. Ders çalışırlarken çocuklarının yanında durmalıdırlar.
Çocukların zeka, dikkat ve öğrenme kapasiteleri önemlidir. Çocukların bugüne kadarki eksik ders birikimleri önemlidir. Eksikleri telafi edilmelidir.
Gerekirse bir öğretmen tutulmalıdır. Çocuğun eksik bilgileri tamamlanmalıdır. Ders çalıştırma konusunda mahallenizdeki iyi huylu okumuş bir abla ya da abiden destek alabilirsiniz. Bugün her mahallede üniversiteye giden, işi gücü okumak olan ve aklı başında gençler vardır.
Ders çalışma takvimi tutulabilir. Bu nedir ? Çocuk her gün ne kadar çalıştığını bir deftere yazar. Bu çizelge belli periodların sonunda takip edilir. Az bir başarı bile ödüllendirilir. Böylece çocuğun maneviyat ve motivasyonu artırılır.
Çocuğun başarılı olacağı ona inandırılmalıdır.
Çocuğa “sen yapamazsın, başarılı olamazsın” gibi moral bozucu sözler söylenmemelidir. Unutmayın çocuğun karnesi aynı zamanda anne babaların da karnesidir.
Başarısızlığı soğukkanlılıkla ve olgunlukla karşılamalı ve başarılı olmanın yolları aranmalıdır.
Az bir gelişme bile önemsenmelidir. Uzun yürüyüşler tek bir adımla başlar. Dünyanın çevresini bile dolaşacak olsanız ilk adımı atmak zorundasınız.
Kız erkek arkadaşlığının olduğu ortamlarda ders başarısından söz etmek mümkün değildir. Üniversite bitene kadar kız erkek arkadaşlığından kaçınmak gereklidir. Bu tip ilişkiler boşa enerji kaybıdır. Tabii ki arkadaşlık olabilir, kız ve erkek birlikte okuyabilir, çalışabilir ama önemli olan sevgililik ilişkisinden kaçınmaktır. Bir kızın ya da erkeğin ilk sevgilisi, ilk erkek ya da kız arkadaşı eşi olmalıdır. Tabii başarılı olunmak isteniyorsa. Hem sevgililik hem üniversite sınavında başarılı olmak hayaldir.
İnternet ve televizyondan uzak durulmalıdır. Mümkünse hafta içi televizyon seyretmekten kaçınılmalıdır. Hatta bazı aileler hafta içi kendileri bile televizyon seyretmeyerek çocuklarına destek olmaktadırlar.
Çetleşmeden kaçınılmalıdır. Gerekirse internet kapatılmalıdır. İnternet yaz tatilinde yine kontrollu olarak açılabilir.
Okul ve öğretmenlerle ilişki hiç kesilmemelidir. Okul sık sık ziyaret edilmeli, öğretmenlerden bilgi alınmalıdır.
Çocukların ders notları e – okul sisteminden takip edilebilir. Anneler babalar çocuklarının okul başarısını an ve an takip etmelidirler.
Anneler babalar ! Çocuğunuzun iyi insanlarla konuşmasını, iyi arkadaşlarla, iyi abla ağabeylerle görüşmesini sağlamalısınız. Mahallenizde iyi ablalar, ağabeyler varsa onları örnek almaları için onlarla ilişkisini artırabilirsiniz. İyi örnek, iyi model iyi sonuç doğurur. Kötü model, kötü örnek kötü sonuç doğurur.

Bir büyüğümüz bakın ne diyor. Bir milletin yükselip alçalması, o millet içindeki genç kuşakların alacakları ruh ve şuura, görecekleri talim ve terbiyeye bağlıdır. Gençleri iyi yetiştirilmiş milletler, her zaman gelişmeye aday olmalarına karşılık, onları ihmal etmiş milletlerin gerilemesi ise kaçınılmazdır.

Bir milletin geleceği hakkında kehanette bulunmak isteyenler, o milletin gençlerine verilen terbiyeye baksalar, hükümlerinde yüzde yüz isabet ederler.

Mekteplerde en az diğer dersler kadar terbiye ve millî kültür üzerinde de durulmalıdır ki, vatanı cennetlere çevirecek sağlam ruh ve sağlam karakterli nesiller yetişebilsin. Tâlim

(öğretim) başka, terbiye (eğitim) başkadır. İnsanların çoğu muallim olabilir ama, mürebbî olabilen çok azdır.

En lüzumlu olduğu hâlde en az üzerinde durulan dersler, millî kültür ve millî terbiye dersleridir. Bir gün dönüp bu yolu işletmeye koyulursak, milletin gelişmesi adına en isabetli kararı vermiş olacağız.

Her insanın geleceği, çocukluk ve gençlik çağlarındaki izlenim ve tesirlerle sımsıkı alâkalıdır. Çocuklar ve gençler, yüksek duygularla coşup şahlanacakları bir iklimde yetişiyorlarsa, zihnî ve fikrî durumları itibarıyla diri, ahlâk ve fazilet itibarıyla da örnek olmaya namzet sayılırlar.

İnsan, duygularının pes şeylerden uzak olduğu ölçüde insandır. Kalbi kötü duyguların baskısı altında, ruhu nefsanîliğin cenderesine takılmış kimseler, dıştan insan görünseler de düşünmek icap edecektir. Terbiyenin bedene ait olan kısmını hemen hemen herkes bilir ama; asıl işe yarayan fikrî ve hissî terbiyeyi anlayan çok azdır. Oysaki, birinci şık terbiye ile daha ziyade kas güçleriyle beden insanları, ikinci şıkla ise ruh ve mânâ insanları yetişir.

Çocuklarımıza Kitap Okumayı Alıştırmanın En Kolay Yolu Okumaktır

2011-02-18T01:27:00.003+02:00

http://www.manisahurisik.com/artikel.php?artikel_id=1685

Japonlar için günde 600 sayfa kitap okumak sıradan bir iş deniyor. Batılılar kitap okuyor. Japon kitap okuyor. Dünyada kitap okuyan çok insan var. İnsanlar işe giderken okuyorlar. Neden biz de bu okumayı seven dünya insanlarından biri olmayalım ki ? Okuyan insanların yüzleri, tavırları değişiyor. Medenileşiyorlar. Bakışları, konuşmaları güzelleşiyor. Okumak alışkanlıktır. Her insan yaşamında bu alışkanlığı oluşturmalıdır. Bunun yolu ilk önce kendimizi ve çocuklarımızı okumaya zorlamaktır. Zorlama zamanla alışkanlığa dönüşür. Her şey dar daireden başlar. 50 kişiyle başlarsınız, bir de bakarsınız 50 000 kişi olmuş. Aile içindeki büyükler ve anne babanın durumu çok önemlidir. Baba okumuyorsa çocuklar da okumayı boş verirler.

Okumak neden önemlidir ? Bir (Allah) bile ilk olarak okumayı önermiştir. Demek ki okumak çok önemlidir. Bu dünyada yapılacak en güzel şeydir okumak. Yaşamın her yanı okunacak şeylerle doludur. Kitap okumak ta okumanın temelidir. Her kitaptan alınacak dersler vardır. Her kitabın içerisinde aynı “kumsala atılan bir mıknatısa yapışan demir tozları” gibi alınacak dersler vardır. Kumsalda kumların arasına mıknatısı atarsanız üzerine demir tozları yapışır. Kitaplar da böyledir. Onların arasında öyle cümleler vardır ki, o cümleler hayatımızı değiştirebilir. Seviyelerine göre mamayı, gıdayı farklı farklı vermek gereklidir. Günümüzde anne babalar okumayı boş vermiştir. Anne babalar okumayınca genetik geçiş gibi evlatlar da okumamaya başlıyorlar.

Televizyon ve internet te okuma ile yarışıyorlar. Medya ve internetin ailede ve çocuklarda tahribatı vardır. Bunlara harcanan ve boşa giden zaman, kitap okumaktan bizi alıyor. Oysa mutlaka kitap okumalı, düşünmelidir. Anlayarak okumak gereklidir. Manevi açıdan da zenginleşmek gereklidir. Sadece bedenimizi değil, ruhumuzu da beslemeliyiz. Bir şey bütünüyle yapılamıyorsa, yapabildiğimiz kadarıyla yapmalıyız. En azından temel kitaplar okunmalıdır. Büyük insanların hayat hikayeleri okunmalı ve onlardan ders alınmalıdır. Dünya ve Türk klasikleri okunmalıdır. Özellikle Ana Kitap okunmalı, içindeki her şey bilinmelidir. Yabancılaşmayı önlemenin yolu budur.

Okumanın önündeki en önemli engeller televizyon ve internettir. Bunu devletin el atması gereklidir. Milli Eğitim, Kültür Bakanlıkları, toplumun dejenerasyona maruz kalmaması için gerekeni yapmalıdırlar. İnternet ve televizyon da sınırlanmalıdır. Chatleşmeye meydan vermemek gereklidir. Kitap okumanın önündeki badireler aşılmalıdır. Elbette Yeşilçamın içinde de olmalıyız. Hoolywood da iyi okunmalılar. Ama kitap okumanın yeri her zaman apayrıdır.

Peki nasıl okumalıyız kitapları ? Okurken bir insan anlamaya çalışmalıdır. Okurken okuduğumuz sayfaların yanına tahsisler konulmalıdır. Okunan şeylerde kendi mulahazalarımızı okuduklarımızın sağına soluna koymalıyız. En özel kitapları

karşılıklı okumalıyız. Mesela çocukların eğitiminde dünyanın en iyi psikoloji kitabı diyebileceğim “Çekirdekten Çınara” isimli kitap anne babaların bir arada okuyacağı en baş kitaplardan birisidir. Bu kitabı N – T Kitap Kırtasiyelerde bulabilirsiniz. Bir de çok değişik kaynak ve görüşleri okumalıyız. Herhangi bir konuda başka zatlar bu konuda ne diyor diye araştırmalıyız. Çok mulahazalı okumalıyız. Okumak insanları da okumamızı sağlar. İnsanları iyi okumak için çağımız zaviyesinden bakmalıyız. En iyisi ve önemlisi Ana Kitabı okumalıyız. Ana Kitabı okumalı ve günümüze göre Ana Kitap konuşturulmalıdır. Önce okumalı, sonra yaşamalı, sonra da dünya insanlarına okutmalı ve yaşatmalıyız Ana Kitabı.

* Ana Kitap: Bir’ in Yazdığı Kitap.

ÇOCUKLARIN DERS BAŞARISI

2011-02-13T00:32:00.000+02:00

2010 – 2011 Eğitim Öğretim Yılı 1. Dönemin Sonu: Yarı Yıl Tatili ve Ara Karnelerin Gölgesinde Çocuklarımızın Ders Başarısını Tekrar Gözden Geçirme

Okullar tatil oldu. Yorucu bir yarı dönem sonrasında öğrenciler de veliler de hem dinlenme hem de gelinen başarı seviyesini değerlendirme mevsimine gelmiş bulunuyor. Bu dönemde anne baba olarak hem kendimizi hem çocuğumuzu anlamaya çalışır ve eksiklerimizi tamamlamaya gayret ederiz. Bu bir “durum değerlendirme zamanı”dır. Birinci dönemde anne babanın yoğun meşguliyetler içinde zamanını iyi yönetememesi ve çocuğunu birebir dinlemeyi ihmal etmesi sonucunda kaçan fırsatı lehe çevirmenin tam zamanıdır. Anne babalar günlük hayatta daha çok işleriyle, hayat meşguliyetleriyle, eğlenceyle, kendi işleriyle uğraşırlar. Hatta çocuklarıyla ilgilenmek yerine aile içi ve dışı iletişim problemlerine daha çok zaman ayırırlar. Bu durumda ailelerinden yeterli desteği görmeyen çocuklar ilgilerini arkadaşlarına, internete, cep telefonuna, boş şeylere yönlendirirler. Boşluk mefistonun (şeytanın) arkadaşıdır. Boşluk (boş zaman) çalışmanın zıddıdır. Boş aman gerçek insan olma yolunun yol kesenidir. Önce boşluktan kurtulmak, zamanı iyi değerlendirmek gereklidir. Bu dönemde herkes farklı tepkiler içerisinde olur. Bazen çocuklarımızın karnesindeki başarısızlıklar anne abaları kızdırır. Aslında kendilerine de ait olan hataların tümünü çocuklarına yüklerler. Eğitim öğretim bizim milletimiz için önemlidir. Şüphesiz ki her anne baba okulda çocuğunun başarılı olmasını ister. Bizim insanımız tahsile düşkündür, insanımız çocuklarının okumasını ister.

Çocuklarımızın karneleri aslında anne babaların da karneleridir. Bu yarı yıl tatili aynı zamanda bir toparlanma zamanıdır. Bu dönemde sonuç ne olursa olsun gevşememeli, vazgeçmemeli, yılmamalı, tekrar yeniden bir kere daha başarı mücadelesindeki saflarımızı almalıyız. Bu dönemde anne babalar ve çocuklar neler yapmalıdırlar:

Çocuğunuzun karnesi aynı zamanda anne babaların da karnesidir. Çocuğunuza kızmayın. Kızacaksanız kendinize kızın. Neden çocuğum böyle diye kendinizi eleştirin. Çocuğunuzu eleştirerek bir yere varamazsınız. Eleştirecekseniz kendinizi eleştirin. Bu eleştiriyi de yapıcı yapın. Bundan sonra ne yapabiliriz diye düşünün. Yoksa yıkıcı eleştirinin kimseye faydası yoktur.

Anne babalar çocukla olan iletişimi artırmalıdırlar. Çözüm eleştirmekten değil, yakınlaşmaktan geçer. Paylaşımcı bir iletişim kurun. Çocuğunuzla aranızı düzeltin. Ona okumanın önemini anlatın. Onunla aranızı düzeltin. Birlikte geçirdiğiniz zamanı artırın. Babalar çocuklarıyla daha çok ilgilensin. Yıkıcı eleştiriler yerine yapıcı iletişimi ön plana çıkarın. Çocuklar çoğunlukla gençliğin, ergenliğin ve çevrenin etkisiyle sağa sola dalarlar. Eğlenceyi, arkadaşlığı, cep telefonu ve internetle iletişimi ön planda tutarlar. Onlara okulun önemi anlatılmalıdır.

Çocuğunuzun öğrenme güçlüğü, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu, özel öğrenme güçlüğü olabilir. Bu hastalıklar, kısmen veya tamamen tedavi edilebilecek problemlerdir Bu tip bozukluklar başarıyı düşürür. Bozukluk, çocuğun dikkat ve ilgisini olumsuz etkiler. Bu hastalıklar öğrenmeyi zorlaştırdığı için çocuğu derslerde soğutur. Önce hastalığın tespit edilip tedavi edilmesi önemlidir. Sağlıklı çocuk öğrenmekten zevk alır.

Çocuğun öğretmeni ile iletişim sorunu ya da arkadaşlarıyla problemleri olabilir. Öğretmeninden istediği ilgi ve takdiri görmeyebilir. Dikkatli ebeveyn, çocuğunu dinleyerek bu gibi olumsuz sebeplerin olup olmadığını anlar ve öğretmenle etkin bir diyalog içinde bu tür sorunlar genelde kolaylıkla çözülebilir.

Arkadaşları ile sorunlar yaşayabilir. Arkadaşlık okulda çocuğun uyumunu olumlu olumsuz etkileyen en önemli nedenlerdendir. Çocuğun okulda neler yaptığını gün sonunda dinleyen, okula belli aralıklarla giden, arkadaşları ve aileleri ile tanışan, karşılıklı ziyaretlerde bulunan anne babalar bu sorunları daha yakından anlayıp çözümüne yardımcı olur.

Çocuğun kaygıları, geçirdiği korkular, üzücü olaylar kişiliğini olduğu kadar dikkat, ilgi ve öğrenmesini, dolayısıyla ders başarısını da etkiler. Küçük sorunlar anne baba, aile desteği ile kolaylıkla aşılabilir. Aşırı stresli ortam, anne-baba geçimsizliği, anne baba ayrılığı, boşanma, olumsuz anne-baba tutumları, kardeşlerle ve diğer aile üyeleri ile sorunlar da ders başarısızlığının en önemli nedenleri arasındadır. Çocuğu baskıya varmadan yeterli disiplin içinde eğitirken, bir yandan da ailedeki stres ortamını azaltmaya çalışılmalıdır.

Çocuklara bir hedef oluşturmalarında yardımcı olunmalıdır. Çocuklar konuşmalardan, kendilerine büyük gibi konuşulmasından istifade ederler. Hayatta gayelerinin olması, derslere ilgisini ve başarısını artırır. Ebeveynler okumaya ne kadar önem verdiklerini çocuklarına hissettirmelidirler. Çocuklarının hedeflerinin oluşmasına yardımcı olmalıdırlar. Günlük ders çalışma takvimi oluşturup takip etmelidirler.

Çocuklarımıza bol dünya klasikleri okutalım ki, okuyan çocuk derslerinde başarılı olur.

İsmail Yavaş

Çocuk Psikiyatristi

Tepecik Eğitim Araştırma Hastanesi

Pirene Psikiyatri Dal Merkezi

drismaily@gmail.com

Kendini tanıyan, Rabb'ini tanır

2011-02-12T23:49:00.002+02:00

http://iskandinavya.zaman.com.tr/iskandinavya/newsDetail_getNewsById.action;jsessionid=98CB90DB04A8069B45C4F32691EE55C5.node1?newsId=5441

Mutlu olmak için asıl olması gereken, Allah'la olan arkadaşlığınızı artırmaktır. Bu arkadaşlık, dostluk ve sevgi arttıkça insan, mutluluk ve huzuru yakalayabilir.

Aksi takdirde malla, mülkle, evle, arabayla, çocukla, eşle, aşkla, iktidarla, mevkiyle mutluluğu bulacağını zannedenler yanılmışlardır. Mutluluk Allah'ı bilmek, tanımak, sevmek, her anını O'nunla yaşamakla elde edilebilir. Eğer O'na (cc) olan sevgi ve ilginin artmasıyla huzur ve mutluluk bulunacaksa bunun elde edilmesi için gereken aşamaları bilmek önemlidir. Bu yolun başlangıcında üç aşama vardır. Bu aşamalar şunlardır:

1. İnsanın bedeninden gelen kötü istek ve arzuları yenme aşaması: Bunun için yapılması gereken, içten gelen güçlü istek ve arzuların frenlenmesidir. Lüzumundan fazla, aşırı bedeni duyguların durdurulmasıdır. Bunun için çok yemeyi, içmeyi, uyumayı, boş konuşmayı sevme gibi bedeni davranış ve isteklerin bertaraf edilmesi, bunlara karşı savaşılması gereklidir. Her şeyin azı karar, çoğu zarardır. Bir kelime fazla laftan, bir lokma fazla yemekten, bir yudum fazla içmekten, bir dakika fazla uyumaktan kaçınmalıyız. Bunlar aslında sağlık ve bereketin de habercileridir.

2. Kendisini kınama, yaptıklarından dolayı pişmanlık duyma, kendini hesaba çekme ve kötü özelliklerinden kurtulma aşaması: Agrasif ve saldırgan his ve davranışlardan uzaklaşılmalıdır. Bunlar yerinde ve doğru işlerde kullanılırsa sorun olmaz. Burada niyet ve kontrolün ruhta olması önemlidir. Yoksa bu his ve davranışların kontrolden çıkması, irademizin bunlara esir olması demektir.

3. Kötülüklerden arınma aşaması: Kibir, büyüklenme, kendini beğenme, ucub, kıskançlık, çekememe, kin gütme gibi bedeni ve kalbi problemlerden temizlenmelidir. Kendini eğitememiş, kalp kafa evliliğini yapamamış insanlar bu eylemlere meyilli olur. Kibirlenen ve büyüklenen insan zafiyetini anlayınca ne olur? Ya da kıskanan ve çekemeyen insan huzurlu olabilir mi? Kıskançlık ona hata ve dedikodu yaptırır. Kin güden, bedenî sağlığını da kaybeder, merhametini de. Affetmeyen, affedilmez. Kısacası kendini tanıyan, Rabb'ini tanır.

Allah İle Arkadaşlığınızı Artırarak Mutlu Olun

2011-02-12T00:09:00.002+02:00

http://www.dostfm.com/Icerik.aspx?id=463&grup=72

Psikiyatrist İsmail Yavaş Zaman Gazetesi’nde yer alan yazısında mutlu olmak için asıl olması gerekenin, Allah ile olan arkadaşlığın artırılması olduğunu söyledi. Bu arkadaşlık, dostluk ve sevgi arttıkça insan, mutluluk ve huzuru yakalayabilir diyen Psikiyatrist İsmail Yavaş aksi takdirde malla, mülkle, evle, arabayla, çocukla, eşle, aşkla, iktidarla, mevkiyle mutluluğu bulacağını zannedenlerin yanıldıklarını ifade ediyor.

Yavaş sözlerine şöyle devam ediyor: “Mutluluk Allah'ı bilmek, tanımak, sevmek, her anını O'nunla yaşamakla elde edilebilir. Eğer O'na (cc) olan sevgi ve ilginin artmasıyla huzur ve mutluluk bulunacaksa bunun elde edilmesi için gereken aşamaları bilmek önemlidir.”

Psikiyatrist İsmail Yavaş mutluluk yolunun başlangıcında üç aşama olduğunu söylüyor ve bu aşamaları şöyle sıralıyor:

1. İnsanın bedeninden gelen kötü istek ve arzuları yenme aşaması: Bunun için yapılması gereken, içten gelen güçlü istek ve arzuların frenlenmesidir. Her şeyin azı karar, çoğu zarardır. Bir kelime fazla laftan, bir lokma fazla yemekten, bir yudum fazla içmekten, bir dakika fazla uyumaktan kaçınılmalıdır.

2. Psikiyatrist İsmail Yavaş kişinin mutlu olması için gerekli olan ikinci aşamanın insanın kendisini kınama, yaptıklarından dolayı pişmanlık duyma, kendini hesaba çekme ve kötü özelliklerinden kurtulma aşaması: Agrasif ve saldırgan his ve davranışlardan uzaklaşılmalıdır. Bunlar yerinde ve doğru işlerde kullanılırsa sorun olmaz. Burada niyet ve kontrolün ruhta olması önemlidir. Yoksa bu his ve davranışların kontrolden çıkması, irademizin bunlara esir olması demektir.

3. Mutluluk yolunda üçüncü aşamayı Psikiyatrist İsmail Yavaş “Kötülüklerden arınma aşaması” olarak ifade ediyor: Kibir, büyüklenme, kendini beğenme, ucub, kıskançlık, çekememe, kin gütme gibi bedeni ve kalbi problemlerden temizlenmelidir. Ve şöyle özetliyor mutluluğun yolunu Psikiyatrist İsmail Yavaş “Kısacası kendini tanıyan, Rabb'ini tanır.”

Allah İle Arkadaşlığınızı Artırarak Mutlu Olun

http://www.dostfm.com/Icerik.aspx?id=463&grup=72

Allah İle Arkadaşlığınızı Artırarak Mutlu Olun

Boşanmalar neden artıyor?

2011-02-06T14:35:00.003+02:00

http://www.haberpan.com/haber/bosanmalar-neden-artiyor

Çocuk Psikiyatristi İsmail Yavaş, son yıllarda artan boşanma ve şiddet olaylarının altında aceleciliğin yattığını söyledi.

Acele etmenin insana hata yaptırdığını belirten Yavaş, her evlilikte zor günlerin, hattâ yılların yaşanabileceğini, her şeyi zamana yaymak gerektiğini ifade etti: "Yuvanın yıkılmasında acele etmek, zamanı sıfırla çarpmaktır. Sıfır, matematikte yutan elemandır. Hangi sayıyı sıfırla çarparsanız çarpın, sonuç sıfır olur. Oysa hakiki insan, düşünmeli ve istişare ederek hareket etmelidir. Mefistonun (şeytan) oyununa gelmemelidir." dedi.

Acele eden insanın ön ve arkasının duvarla örülmüş gibi olduğunu anlatan Psikiyatrist Yavaş, böyle kişilerin hiçbir şeyi göremeyeceğini ve sadece kendisini dinleyeceğini söyledi. Aceleci insanların, zihnini kullanmak yerine kendini zihnine kullandırdığını anlatan İsmail Yavaş, "Bunlar, dümeni kopmuş gemi gibidir. Dalgalar ve fırtına nereye sürüklerse, kontrolsüzce oraya gider. Mefistoyla arkadaş, egosunun izinde yanlış yapmaya meyilli ve tehlikeli bir gidiş içindedirler." şeklinde konuştu.
Acele etmenin insanı yanılttığını, bu sebeple acelecilikle mücadele gerektiğini vurgulayan Çocuk Psikiyatristi Yavaş, bunun için çeşitli öneriler sıraladı: "Tartışma ortamlarından uzak durmak, çok sinirliyken ortam değiştirmek. Çözümsüzlüğe inanmamak ve çözüm taraftarı olmak. Mutlaka istişare etmek ve kendine uymasa bile topluluk kararına değer vermek. Akla güvenmemek. İnsanı mahvedenin, doğru zannedilen yanlışlar olduğunu bilmek. Egoist olmamak, en büyük düşmanın kendi nefsi olduğunu unutmamak. Kararları birçok defa gözden geçirmek, yanlışları fark edince dönmesini bilmek. Aleyhte bile olsa doğrudan yana olmak, doğru zannettiğimiz bazı şeylere kör olabileceğimizi bilmek. Kendine çok güvenmemek. Öfkeye hakim olmak ve yutmak. İç savaşı kazanmak ve Allah'a inanmak."

AĞIZ NEREYE SEFER ORAYA

2011-02-06T14:31:00.003+02:00

http://www.izmirde.biz/?&Syf=1&Id=67435

Bazı atasözlerimiz ya da özdeyişlerimiz var. Sarf edilen sözlerin ve ortaya konan fiillerin dikkat edilmesine dair. Bunlardan bir kaçı şöyledir:

“Sözlerine dikkat et, davranışın olur.

Davranışlarına dikkat et, karakterin olur.

Karakterine dikkat et, kaderin olur.” gibi ya da,

“Ağız nereye, sefer oraya.” veya

“Kırk defa bir şey söylersen o olur.”

Aile içi saygı her şeyden önemlidir. Bu gerek eşler arasında olsun, gerekse ebeveyn ve çocuklar arasında olsun ya da çocuklar kendi aralarında olsun saygı önemlidir. Fark edilmeden veya kontrol edilmeden söylenen yanlış sözler ve yapılan olumsuz davranışlar zamanla birikir ve saygısızlık hal halini alır. Artık saygısızlık karakterin, kişiliğin olur. İlişkilerde var olan temel saygı, sevgi öğeleri asla yıkılmamalıdır. Bazı yaşanmaması gereken, söylenmemesi gereken sınırlara hiç girilmemelidir, hiç tecavüz edilmemelidir. Bazı sözler hiç söylenmese, bazı davranışlar hiç yaşanmasa ne güzeldir. Ama olmuyor. Yaşamda hatalar yapılageliyor. Üç günlük dünyaya ne çok hata sığdırıyoruz. Ah, ah, ahhh, ah. Telafisi çok zor olan hatalar bizim bir acımız olarak hafızalarımızda yer alıyor. Geçmişe de dönülemiyor. Hepimiz keşke bunu yaşamasaydım dediğimiz nice olayları yaşamışızdır.

Bir gün muayeneye bir anne baba geldi. “Kızımız çok yüksek dozlu alkol içiyor dediler.” devam ettiler. “Arkadaşları kötü, varoş mahallesinde oturuyoruz. Çok kötü şeyler yaşadık. Anneye karşı geliyor. Anneye sen beni yönlendiremezsin diyor. Anneyi dövüyor. Elinde ne varsa fırlatıyor, atıyor. Laf ve sözleriyle aileyi krize sokuyor, evin içi ateş çemberine dönüyor. Alkolu hapla beraber alıyormuş. Hapı okulda beş liraya satıyorlarmış. Okulda da sorunları var. Söz geçiremiyorlar.” Anne, “yıllardan beri çekiyorum, katlanmak zorunda kalıyorum.” dedi. Anne üvey babayla evlendikten sonra olaylar daha da artmış. Öz anne öz baba yedi sene evvel boşanmışlar. Anne dört yıl önce üvey babayla evlenmiş. “Kızımız hiçbir şeyden memnun olmuyor. Sürekli bir memnuniyetsizlik var. Sorumsuz yaşıyor. İşe giriyor. İşte çalışmıyor. Çalışmak ta istemiyor.” Anne merak ediyor: “Okulda nasıl uyuşturucu satarlar. Çocuklar 5 TL’ ye uyuşturucu satıyor.” Anne de antidepresan kullanıyor. Üvey babanın birinci eşinden de iki çocuğu var. Üvey babanın kendi çocuklarıyla ilgilenmesini kıskanıyor. Öz babayla çok beraber olamıyor. Kız annesini de dövüyor. Kızla konuştuğumda “annem benim istediğimi yapmadıkça hayatta dediğimden dönmem.” diyordu. Kızımız devamsızlıktan da sınıfta kalmıştı. Şikayetler böyle devam edip gidiyordu.

Çocuklarımız nasıl oluyor da bize ait değerlerimize bu kadar düşman hale gelebiliyor ? Neden evlatlarımızı atalarımız, cedlerimiz gibi büyüye saygılı, herkese, her şeye sevgili yetiştiremiyoruz ? Ne yazık ki çocuklarımız ve biz, günümüzdeki olumsuz görsel, işitsel ve moda akımların etkisindeyiz. Kötü örnekler, olumsuz çevre her yanımızı kaplamış durumda. Bu kadar kötülükten, az da olsa etkilenmemek mümkün değil. Şimdi yukarıdaki örnekteki kızımız bu hale gelinceye kadar çevresinden neler duydu bir dinleyelim:

- Ben senin yerinde olsam bir dakka durmam o evde.

- Bu yaşta anneni babanı mı dinleyeceksin canım ?

- Sen gezmene eğlenme bak, dünyaya bir kere geliniyor.

- Annen baban sana bu yaşta karışamaz.

- Bu yaşları bir daha yaşayacak mısın ki canım ?

- Off. Yeter ben büyüdüm artık, benim de bir hayatım var.

- Bunalıyorum, sıkılıyorum bu evde yaaa. Offff…

- Baba ne yapıyorsun ? Herkese rezil oluyoruz.

- Medeni ol canım. Sen artık büyüdün; bir kadehten ne çıkar ki ?

- Al bir nefes. Bir nefesten ne çıkar canım ?

- Hadi bugün okulu asalım.

- Bu devirde erkek arkadaşsız olur mu hiç ?

- Bak şu çocuk ne kadar yakışıklı değil mi ? Geçen filancadan ayrıldı. Şimdi boşta.

- Doğum günü için pastanedeki partiyi kaçırmayalım. Sen de gelsene.

O kadar çok olumsuz ve yanlış akım ve davranış, söz kaplamış ki her yanı. Doğrular yanlış, yanlışlar doğru olmuş. Ayırt etmesi bile çok zor hale gelmiş. Yukarıdaki kızımız gibi anne babayı dinlemeyen, evden kaçan, çok özgürlük deyip yanlışlıklara batan, karşı gelen, söz dinlemeyen genç kızların anne babalarına uygulayabilecekleri birkaç öneri:

Anneler, kendilerine karşı gelen davranış bozukluğu olan genç kızlarını hiç yalnız bırakmamalıdırlar. Öyle ki tuvalete bile beraber gitmemelidirler.
Anne kızı ile arkadaş gibi olmalı, ilişkilerini güzelleştirmelidir.
Anne babanın arası iyileşmelidir: Aile içi ilişkiler güzelleştirilmelidir. Ebeveynlerin ev içerisindeki hal ve hareketlerine saygı ve sevgi hakim olmalıdır. Evde kavga gürültü, bağırma, çağırma olmamalıdır.
Anne baba bir tutum içerisinde olmalıdır. Görüşler farklı bile olsa farklı bir tutum içerisinde olmamalılar. Çocuğa karşı farklı tutum sergilememeliler. Çocukların yanında ya da yalnızken kavga etmemeliler. Yalnızken yapılan kavgalar alışkanlık haline gelir. Bu sefer çocukların yanında da kendilerine hakim olamazlar. Anne babalar güzel huylu, yumuşak sözlü olunmalılar. Buna sadece aile içinde değil, toplumca ihtiyacımız vardır.
Bu gençler tedavi edici ilaçları doktor gözetiminde kullanmalıdır.
Her istedikleri bir emir gibi yerine getirilmemelidir. Bu gençlerin her istedikleri yapılmamalıdır. Tamamen özgür bırakılmamalıdırlar Gerekirse savaşmaktan çekinilmemelidir. Tabii ki anne babadaki bu davranış değişikliğine çocukların cevabı başta sert olacaktır. Ancak zamanla anne baba ellerinde çok güçleri olduğunu fark edeceklerdir. Çocuk ise asıl olması gereken yerine oturdukça rahatlayacaktır. Çünkü küçük yaşta ipleri eline almak ve yanlış yolda yürümek genci de çok yormuştur.
Cep telefonları ve internet kontrol altına alınmalıdır. Kıyamet bile kopacak olsa gerekiyorsa elinden alınmalıdır. Bu otoriterin kimde olduğunu da göstermesi açısından da önemlidir. Merak etmeyin telefon şirketleri interneti 18 yaşın altında kimseye bağlatma izni vermiyor. Ayrıca çocuklar para da kazanamıyor. Davul sizin sırtınızda, tokmak çocukların elinde olmamalıdır.
Baba sorumluluk sahibi olmalıdır. Baba ve anne alkol, sigarayı bırakmalıdır. Annenin yanında baba da ailesiyle ilgilenmelidir.
Ailede bedensel ihtiyaçlar değil, ruhsal ihtiyaçlar karşılanmalıdır.
Bu genç kızlar depresyonda olabilirler. İlaç ve psikolojik tedavi çok faydalı olabilir. Ancak doğru psikiyatriste, psikoloğa gidilmelidir. Yanlış doktor hastayı iyi etmemekle kalmaz, iyileşme potansiyelini de yok eder.
Bu çocuklara gelecek gösterilmelidir. “Artık okul bitti, her şeyi kaybettin değil; örgün okuma hakkını kaybettiysen açık öğretim var, çıraklık merkezleri var. Önemli olan 10’ lu yaşlarda bir meslek edinmendir. Açık liseden sonra üniversiteye de gidebilirsin.” denebilir ve çocukların kaybettiklerini tekrar kazanabilecekleri ümidi uyandırılmalıdır.
İyi arkadaşlarla dost olması sağlanmalı. Kötü arkadaşlarla irtibatları kesilmelidir. Mahallemizde hal ve davranışlarında iyiliğiyle bilinen, tanınan abla ve ağabeylerden yardım alınabilinir. Onlardan emin olduklarımızla görüşme ortamları sağlanabilir.
Seyrettikleri olumsuz televizyon programlarından uzaklaştırılmalıdır. Çocukların ilgi ve alakaları taktiksel bir şekilde iyi programları izlemeye çevrilemelidir.
Çok harçlık, para verilmemelidir.
Okul hayatına devamı sağlanmalıdır. Olumsuz faktörler okul ve çevresinden geliyorsa okul değişikliğine gidilmelidir.
Töresel ve manevi değerlere yakınlaşması sağlanmalıdır. Başımıza ne geldiyse bize ait öz değerlerimizden, kendimize ait örf ve adetlerden uzaklaştığımız için geldi zaten.